5Następnego zaś dnia zeszli się w Jerozolimie ich przełożeni i starsi, i znawcy Prawa[6] (Lu 22:66; Lu 23:13)6oraz arcykapłan Annasz, Kajfasz, Jan, Aleksander i wszyscy, ilu ich było z rodu arcykapłańskiego.[7] (Mt 26:3; Lu 3:2; Joh 11:49; Joh 18:13; Joh 18:24; Joh 18:28)7Postawili ich pośrodku i wypytywali: Jaką mocą albo w czyim imieniu to uczyniliście? (Mt 21:23; Mr 11:28; Lu 20:2)8Wówczas Piotr, napełniony Duchem Świętym,[8] powiedział do nich: Przełożeni ludu i starsi! (Mt 10:19; Mr 13:11; Lu 12:11; Ac 6:3; Ac 6:5; Ac 7:55; Ac 9:17; Ac 11:24; Ac 13:9)9Ponieważ my dzisiaj jesteśmy przesłuchiwani z powodu dobrodziejstwa [wyświadczonego] słabemu[9] człowiekowi, dzięki któremu został on zbawiony,[10] (Ac 3:2; Ac 3:7)10to niech wam wszystkim i całemu ludowi Izraela będzie wiadome, że stało się to w imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu, którego wy ukrzyżowaliście, a którego Bóg wzbudził z martwych – w Nim ten [człowiek] stanął wobec was zdrowy. (Ac 2:23; Ac 2:24; Ac 2:32; Ac 2:36; Ac 3:6; Ac 3:15; Ac 3:16; Ac 5:30; Ac 10:39; Ac 10:40; Ac 13:30; Ac 17:31)11On to jest tym kamieniem, odrzuconym przez was, budujących, który stał się kamieniem węgielnym.[11] (Ps 118:22; Isa 28:16; Mt 21:42; Mr 12:10; Lu 20:17; Lu 21:17; Ro 9:33; Eph 2:20; 1Pe 2:7)12Nie ma też w nikim innym zbawienia; gdyż nie dano ludziom żadnego innego imienia pod niebem, w którym moglibyśmy być zbawieni. (Mt 1:21; Lu 24:47; Ac 2:21; Ac 10:43)13I gdy tak przyglądali się śmiałości[12] Piotra i Jana, a zrozumieli, że to nieuczeni,[13] zwykli ludzie, dziwili się; zaczęli też uświadamiać sobie, że byli z Jezusem; (Ac 2:29; Ac 4:29; Ac 28:31)14patrząc zaś na uzdrowionego człowieka, który stał z nimi, nie mieli nic przeciwko. (Ac 3:8)15Polecili im więc opuścić Sanhedryn i naradzali się między sobą. (Mt 5:22; Ac 5:21; Ac 5:27; Ac 5:34; Ac 6:12; Ac 22:30; Ac 23:1)16Mówili: Co mamy zrobić z tymi ludźmi? Wiadomo bowiem, że stał się przez nich znak widoczny dla wszystkich mieszkańców Jerozolimy i nie jesteśmy w stanie temu zaprzeczyć; (Joh 11:47; Joh 12:18)17lecz aby się to między ludem jeszcze bardziej nie rozeszło, zabrońmy im surowo, aby w tym imieniu już więcej do nikogo z ludzi nie mówili.18Wezwali ich zatem i nakazali im, aby nie próbowali nawet mówić ani nauczać w imieniu Jezusa. (Ac 5:28; Ac 5:40)19Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli im: Co jest słuszne w obliczu Boga: słuchać[14] bardziej was czy Boga – osądźcie.[15] (Ac 5:29)20My bowiem nie jesteśmy w stanie nie mówić o tym, co widzieliśmy i słyszeliśmy. (Job 32:18; Jer 20:9; Am 3:8; Ac 22:15; 1Jo 1:1)21Oni zaś po dalszych groźbach zwolnili ich, nie znajdując nic, za co mogliby ich ukarać – z powodu ludu, wszyscy bowiem chwalili Boga za to, co się stało; (Mt 21:26; Lu 20:19; Ac 5:26)22gdyż ponad czterdzieści lat miał człowiek, na którym dokonał się ten znak uleczenia.
Uwolnienie Piotra i Jana i modlitwa wspólnoty Kościoła
23A gdy zostali zwolnieni, przyszli do swoich i powiadomili ich o wszystkim, co im powiedzieli arcykapłani i starsi.24Ci natomiast, gdy to usłyszeli, jednomyślnie wznieśli głos do Boga i powiedzieli: Władco,[16] Ty, który uczyniłeś niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest, (Ex 20:11; Ne 9:6; Ps 146:6; Lu 2:29; 1Ti 6:1; 2Ti 2:21; Tit 2:9; 1Pe 2:18; 2Pe 2:1; Jud 1:4; Re 6:10)25który ustami naszego ojca Dawida, Twojego sługi, powiedziałeś przez Ducha Świętego: Dlaczego zawrzały[17] narody, a ludy uknuły próżności? (Ps 2:1)26Powstali królowie ziem i zeszli się razem przełożeni przeciw Panu i przeciw Jego Chrystusowi.[18] (Ps 2:1; Ac 3:18)27Zeszli się bowiem naprawdę w tym mieście przeciw świętemu Słudze Twojemu, Jezusowi, którego namaściłeś: Herod[19] i Poncjusz Piłat[20] z poganami i plemionami Izraela, (Isa 61:1; Mt 26:3; Lu 3:1; Lu 4:18; Lu 23:1; Lu 23:7; Lu 23:12; Ac 3:13; Ac 4:30; Ac 10:38; 1Ti 6:13; Heb 1:9)28aby uczynić wszystko, co Twoja ręka i Twoje postanowienie już wcześniej ustaliły, że ma się stać.[21] (Isa 46:10; Ac 2:23; Jas 1:13)29A teraz, Panie, wejrzyj na ich groźby i daj Twoim sługom głosić Twoje Słowo z całą ufną odwagą, (Ac 4:13; Ac 4:31; Eph 6:19)30gdy Ty wyciągasz rękę do leczenia i by działy się znaki i cuda przez imię świętego Sługi Twego, Jezusa. (Ps 138:7; Mr 16:17; Ac 2:22; Ac 2:43; Ac 3:6; Ac 4:27)31A gdy się pomodlili, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, i zostali napełnieni wszyscy Duchem Świętym,[22] i mówili Słowo Boże z ufną odwagą. (Ps 77:19; Ac 2:4; Ac 2:44; Ac 4:13; Ac 4:29; Ac 16:26; Eph 5:18; 2Ti 1:5)