Luke 23

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 Wtedy cały ich tłum powstał i zaprowadzili Go do Piłata.[1] (Mt 27:1; Mt 27:11; Mr 15:1; Joh 18:28)2 Tam zaczęli Go oskarżać: Stwierdziliśmy, że ten mąci w naszym narodzie, zabrania płacić podatki cesarzowi i podaje się za Chrystusa – króla. (Mt 22:17; Mr 12:14; Lu 2:1; Lu 3:1; Lu 20:22; Joh 19:12)3 Piłat zatem zapytał Go: Ty jesteś królem Żydów? On zaś odpowiedział mu: Sam mówisz. (Mt 2:2; Mt 27:11; Mr 15:2; Lu 22:70; Lu 23:37; Joh 18:33; Joh 19:3; 1Ti 6:13)4 Wówczas Piłat powiedział do arcykapłanów i tłumów: Nie znajduję w tym człowieku żadnej winy. (Mt 27:23; Lu 23:14; Lu 23:22; Joh 18:38; Joh 19:4; Joh 19:6; 2Co 5:21; 1Ti 6:13; Heb 4:15; 1Pe 2:22)5 Oni jednak z tym większym naciskiem twierdzili: Podburza lud, bo uczy po całej Judei; zaczął od Galilei[2] i [dotarł] aż tutaj. (Mt 4:12; Mt 4:23; Mr 1:14; Lu 4:14; Joh 1:43; Joh 2:11)6 Gdy Piłat to usłyszał, zapytał, czy ten człowiek jest Galilejczykiem, (Lu 22:59)7 i gdy dowiedział się, że jest spod władzy Heroda, odesłał Go do Heroda, który też w tych dniach przebywał w Jerozolimie. (Mt 14:1; Lu 3:1; Lu 3:19; Lu 9:7)8 Herod zaś, gdy zobaczył Jezusa, bardzo się ucieszył, bo już od dłuższego czasu chciał Go zobaczyć, dlatego że słyszał o Nim i miał nadzieję zobaczyć jakiś cud dokonany przez Niego. (Lu 9:9)9 Zaczął Mu zatem zadawać wiele pytań, ale On na nic mu nie odpowiedział. (Mr 14:61)10 Stali [tam] natomiast arcykapłani i znawcy Prawa i gwałtownie Go oskarżali.11 Wzgardził więc Nim i Herod wraz ze swoją strażą, a dla ośmieszenia Go narzucił na Niego lśniący płaszcz i odesłał do Piłata. (Isa 53:3; Mt 27:28; Mr 9:12; Mr 15:17; Lu 18:32; Lu 23:36; Joh 19:2)12 I tak Herod i Piłat stali się w tym dniu przyjaciółmi; poprzednio bowiem pozostawali względem siebie we wrogości. (Ac 4:27)13 Piłat zaś zwołał arcykapłanów, przełożonych i lud14 i powiedział do nich: Przyprowadziliście mi tego człowieka jako zwodziciela ludu, a oto ja po przesłuchaniu Go wobec was, nie znalazłem w tym człowieku żadnej z win, o które Go oskarżacie. (Lu 23:2; Lu 23:4)15 Herod także, bo odesłał Go do nas – i oto nie popełnił niczego, co zasługiwałoby na śmierć.16 Wychłoszczę Go więc i zwolnię. (Lu 23:22; Joh 19:1; Ac 3:13)17 A miał obowiązek zwalniać im jednego [więźnia] ze względu na święto.[3] (Mt 27:15; Mr 15:6; Joh 18:39)18 Zakrzyknęli więc wszyscy razem tymi słowy: Precz z Nim! Wypuść nam zaś Barabasza! (Ac 3:14; Ac 21:36; Ac 22:22)19 (Który został wtrącony do więzienia z powodu jakichś rozruchów w mieście oraz zabójstwa).20 Piłat jednak, chcąc zwolnić Jezusa, znów zwrócił się do nich.21 Lecz oni wołali: Ukrzyżuj, ukrzyżuj Go!22 Po raz trzeci więc odezwał się do nich: Co zatem złego Ten uczynił? Nie znalazłem w Nim niczego, co zasługiwałoby na śmierć. Wychłoszczę Go więc i zwolnię. (Lu 23:4; Lu 23:14; Lu 23:16; Lu 23:41)23 Oni jednak nalegali głośnym wołaniem, domagając się Jego ukrzyżowania – i ich krzyki zaczęły przemagać. (Lu 23:33)24 Piłat orzekł zatem, że ma się stać zgodnie z ich żądaniem.25 Zwolnił tego, który był wtrącony do więzienia za rozruchy i morderstwo i o którego prosili, a Jezusa zdał na ich wolę. (Joh 19:16)26 A gdy Go prowadzili, schwytali niejakiego Szymona Cyrenejczyka,[4] który szedł z pola, i włożyli na niego krzyż, aby go niósł za Jezusem. (Mt 27:32; Mt 27:33; Mr 15:15; Mr 15:21; Joh 19:17; Joh 19:28)27 Szedł też za Nim liczny tłum ludu i kobiet, które biły się w pierś i opłakiwały Go. (Mt 2:18; Lu 8:52; Lu 23:55; Ac 8:2)28 Jezus zaś zwrócił się w ich stronę i powiedział: Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną, płaczcie raczej nad sobą i nad swoimi dziećmi, (Lu 13:34; Lu 19:41)29 bo oto idą dni, w których będą mówić: Szczęśliwe niepłodne i łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły. (Mt 24:19; Lu 17:22; Lu 21:23)30 Wtedy zaczną mówić do gór: Padnijcie na nas! I do wzgórz: Przykryjcie nas! (Isa 2:19; Ho 10:8; Re 6:16)31 Bo jeśli w zielonym drzewie takie rzeczy czynią, co się stanie w suchym? (Eze 21:3)32 Prowadzono też innych, dwóch złoczyńców, aby ich stracić wraz z Nim. (Isa 53:12; Mt 27:38; Mr 15:27; Joh 19:18)33 Gdy więc przyszli na miejsce zwane Czaszką,[5] tam ukrzyżowali Jego i złoczyńców: jednego z prawej, a drugiego z lewej strony. (Isa 53:12; Mr 15:22; Joh 19:17)34 A Jezus mówił: Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią.[6] Dzieląc się zaś Jego szatami, rzucili losy. (Ps 22:19; Isa 53:12; Mt 5:44; Mt 27:35; Mr 15:24; Joh 19:24; Ac 3:17; Ac 7:60)35 A lud stał i patrzył. Przełożeni zaś szydzili[7] i mówili: Innych ratował, niech uratuje siebie – jeśli jest Bożym Chrystusem, tym wybranym. (Ps 22:7; Ps 22:17; Isa 42:1; Mt 1:17; Mt 12:18; Mt 27:42; Mr 15:31; Lu 4:23; Lu 9:20; Lu 9:35; Lu 16:14; Lu 23:13; Lu 24:20; 1Pe 2:4)36 Wyśmiewali Go też żołnierze, którzy podchodzili i przynosząc Mu kwaśne wino,[8] (Ps 69:22; Mr 15:36; Lu 23:11; Lu 23:37; Joh 19:29)37 mówili: Jeśli Ty jesteś królem Żydów, uratuj się! (Lu 23:3)38 Widniał bowiem nad Nim napis: To jest król Żydów.39 Wtedy jeden z powieszonych złoczyńców zaczął Mu urągać: Czy nie Ty jesteś Chrystusem? Uratuj siebie i nas! (Mt 27:44; Mr 15:32)40 Drugi natomiast odezwał się i przyganił mu, mówiąc: Czy ty się Boga nie boisz, choć ponosisz tę samą karę?41 My sprawiedliwie, bo godne tego, co zrobiliśmy, odbieramy, ten jednak nie zrobił nic niestosownego. (Lu 23:4)42 I dodał: Jezu, wspomnij[9] o mnie, gdy przyjdziesz do swojego Królestwa. (Mt 16:28)43 I powiedział mu: Zapewniam cię,[10] dziś[11] będziesz ze Mną w raju.[12] (Ge 2:8; Ge 13:10; Isa 51:3; Eze 36:35; Mt 5:18; Mt 5:26; Mt 6:2; Mt 6:5; Mt 6:16; Mt 8:10; Mt 10:15; Mt 10:23; Mt 10:42; Mt 11:11; Mt 13:17; Mt 16:28; Mt 17:3; Mt 17:20; Mt 18:3; Mt 18:13; Mt 18:18; Mt 18:19; Mt 19:23; Mt 19:28; Mt 21:21; Mt 21:31; Mt 23:36; Mt 24:2; Mt 24:34; Mt 24:47; Mt 25:12; Mt 25:40; Mt 25:45; Mt 26:13; Mt 26:21; Mt 26:34; Mr 3:28; Mr 8:12; Mr 9:1; Mr 9:4; Mr 9:41; Mr 10:15; Mr 10:29; Mr 11:23; Mr 12:43; Mr 13:30; Mr 14:9; Mr 14:25; Mr 14:30; Lu 1:20; Lu 4:21; Lu 4:24; Lu 5:10; Lu 9:30; Lu 12:37; Lu 14:14; Lu 16:19; Lu 16:22; Lu 16:23; Lu 18:17; Lu 18:29; Lu 21:32; Joh 1:51; Joh 3:3; Joh 3:5; Joh 3:11; Joh 5:19; Joh 5:24; Joh 5:25; Joh 6:26; Joh 6:32; Joh 6:47; Joh 6:53; Joh 8:34; Joh 8:51; Joh 8:58; Joh 10:1; Joh 10:7; Joh 12:24; Joh 13:16; Joh 13:20; Joh 13:21; Joh 13:38; Joh 14:12; Joh 16:20; Joh 16:23; Joh 19:32; Joh 19:33; Joh 21:18; Ac 13:11; Ac 22:15; 2Co 3:14; 2Co 12:2; 2Co 12:4; Php 1:23; Heb 3:13; Heb 3:15; Heb 4:7; Heb 13:8; Re 2:7; Re 6:9)44 A było już wówczas około godziny szóstej[13] i ciemność zaległa całą ziemię aż do godziny dziewiątej[14] (Ex 10:21; Am 8:9; Mt 27:45; Mr 15:33; Lu 15:1; Lu 18:1; Joh 19:28; Re 16:10)45 przy tym zaćmionym słońcu; zasłona zaś przybytku została wówczas rozdarta przez środek. (Ex 26:31; Mr 15:38; Heb 9:3; Heb 9:8; Heb 10:19)46 A Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce składam mego ducha.[15] Po tych słowach wydał ostatnie tchnienie.[16] (Ps 31:5; Ps 31:6; Mt 27:46; Mt 27:50; Mr 15:34; Mr 15:37; Joh 19:30; Ac 7:59; 1Pe 2:23)47 Setnik zaś, gdy zobaczył to, co się stało, oddał chwałę Bogu, mówiąc: Rzeczywiście ten człowiek był sprawiedliwy.[17] (Mt 27:54; Mr 15:39; Ac 3:14; 1Jo 2:1)48 A wszystkie tłumy, które zeszły się na to widowisko, widząc, co się dzieje, biły się w pierś i zawracały. (Lu 18:13)49 Wszyscy zaś ci, którzy Go znali – również kobiety, które razem podążały za Nim z Galilei – stali z daleka i przyglądali się temu. (Ps 38:12; Ps 88:9; Lu 8:2; Lu 23:55)50 I oto pewien człowiek imieniem Józef, będący radnym,[18] człowiek dobry i sprawiedliwy – (Mt 27:57; Mr 15:43; Joh 19:38)51 który nie był w zgodzie z ich wolą ani z ich czynem – pochodzący z żydowskiego miasta Arymatea, oczekujący Królestwa Bożego – (Lu 2:25; Lu 2:38)52 on udał się do Piłata i wyprosił sobie ciało Jezusa.53 Następnie zdjął je, owinął w płótno i złożył w wykutym grobowcu, w którym nikt jeszcze nie był złożony.54 A był to Dzień Przygotowania i nadchodził szabat.55 Przyszły tam też za nim kobiety, które razem przybyły za Nim z Galilei; widziały one grobowiec oraz jak złożono Jego ciało. (Lu 8:2; Lu 23:49)56 Po powrocie zaś przygotowały wonności i olejki,[19] lecz w szabat, zgodnie z przykazaniem, odpoczęły. (Ex 20:8; De 5:12; De 5:14; 2Ch 16:14; Mt 26:12; Mr 16:1; Lu 24:1)