Matthew 9

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny

Prawo przebaczania grzechów

1 I wsiadł do łodzi, przeprawił się na drugą stronę i przybył do swojego miasta. (Mt 4:13; Mr 2:1; Lu 5:17) 

2 I oto przynieśli Mu ułożonego na posłaniu sparaliżowanego. A gdy Jezus zobaczył ich wiarę, powiedział sparaliżowanemu: Odwagi, synu, odpuszczane są ci grzechy. (Mt 8:10; Mt 9:22; Mt 9:29; Mt 14:27; Mt 15:28; Mr 6:50; Mr 10:52; Lu 7:48; Lu 7:50; Lu 17:19; Joh 16:33; Ac 14:9) 

3 I oto niektórzy ze znawców Prawa powiedzieli w sobie: On bluźni. (Mt 26:65; Mr 2:7; Joh 10:36) 

4 Jezus zaś, gdy zobaczył ich myśli, powiedział: Dlaczego o złych rzeczach myślicie w swoich sercach? (Ge 6:5; Ps 94:11; Mt 12:25; Mr 12:15; Lu 6:8; Joh 2:25) 

5 Bo co jest łatwiejsze? Powiedzieć: Odpuszczane są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź? 

6 Abyście zaś przekonali się, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczać grzechy – tu mówi do sparaliżowanego – wstań, weź swoje posłanie i idź do swego domu! (Ge 2:17; Ge 3:16; Ge 6:3; Ge 6:5; Ge 8:21; Ex 15:26; De 28:58; De 29:21; Ec 7:3; Isa 1:4; Isa 45:5; Isa 45:7; La 1:13; Mt 8:20; Mt 19:8; Mr 2:10; Lu 7:49; Joh 5:8; Joh 5:14; Joh 11:4; Ac 5:31) 

7 Wówczas wstał i odszedł do swego domu. 

8 Na ten widok tłumy przestraszyły się i oddały chwałę Bogu, który dał ludziom taką władzę. (Mt 5:16; Mt 15:31; Lu 7:16; Lu 13:13; Lu 17:15; Lu 23:47; Joh 15:8; Ac 4:21) 

Powołanie Mateusza

9 Gdy Jezus tamtędy przechodził, zobaczył człowieka imieniem Mateusz, siedzącego przy stole celnym – i mówi mu: Chodź za Mną. Wstał więc i poszedł za Nim. (Mt 4:19; Mt 10:3; Mr 2:14; Lu 5:27) 

10 I stało się, gdy spoczywał w domu przy stole, że wielu celników i grzeszników przyszło i dołączało do Jezusa i Jego uczniów przy stole. (Mt 5:46) 

11 A faryzeusze, widząc to, mówili do Jego uczniów: Dlaczego wasz Nauczyciel je z celnikami i grzesznikami? (Mt 5:16; Mt 11:19; Lu 5:30; Lu 15:2; Lu 19:7; Ga 2:15) 

12 Gdy to usłyszał, powiedział: Nie potrzebują zdrowi lekarza, lecz ci, którzy mają się źle. 

13 Idźcie i nauczcie się, co to znaczy: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, lecz grzeszników. (1Sa 15:22; Pr 21:3; Ho 6:6; Am 5:21; Mic 6:6; Mt 4:21; Mt 12:7; Mr 12:33; Lu 15:7; Lu 19:10; 1Ti 1:15) 

Nowe formy dla nowych treści

14 Wtedy podeszli do Niego uczniowie Jana, pytając: Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, a Twoi uczniowie nie poszczą? (Mt 11:2; Mt 15:2; Mr 2:18; Lu 5:33; Lu 11:1; Lu 18:12; Joh 1:35; Joh 3:25) 

15 A Jezus im odpowiedział: Czy goście weselni są w stanie smucić się, dopóki jest z nimi pan młody? Przyjdą jednak dni, gdy pan młody zostanie im zabrany – i wtedy będą pościć. (Isa 62:5; Mt 17:21; Mr 9:29; Lu 17:22; Joh 3:29; Ac 13:2; Ac 14:23; 2Co 11:29) 

16 Nikt zaś nie naszywa na stary płaszcz łaty z płótna, które jeszcze nie zbiegło się w praniu, bo takie jego łatanie ściąga [brzegi] płaszcza i rozdarcie staje się gorsze. 

17 Nie wlewają też młodego wina w stare bukłaki, w przeciwnym razie bukłaki pękają, wino wycieka, a bukłaki się niszczą. Ale młode wino wlewają do nowych bukłaków – i tak chroni się jedno i drugie. (Jos 9:4; 2Co 5:17; Ga 4:9) 

Przywrócenie zdrowia i życia

18 Gdy to do nich mówił, oto przyszedł pewien przełożony [synagogi] i kłaniał się Mu, mówiąc: Moja córka właśnie dogorywa, ale przyjdź, połóż na nią swą rękę, a będzie żyła. (Mt 8:2; Mt 8:3; Mr 5:21; Mr 6:5; Mr 7:32; Mr 8:23; Mr 8:25; Lu 8:40; Lu 13:13) 

19 Wówczas Jezus wstał i poszedł za nim ze swoimi uczniami. 

20 A oto kobieta, która krwawiła dwanaście lat, podeszła z tyłu i dotknęła skraju Jego płaszcza. (Le 15:25; Nu 15:38; De 22:12; Mt 14:36; Mt 23:5) 

21 Powtarzała sobie bowiem: Jeślibym tylko dotknęła Jego płaszcza, będę ocalona. (Mt 8:8; Mt 14:36; Mr 3:10; Mr 6:56; Lu 6:19; Ac 19:12) 

22 Jezus zaś obrócił się, zobaczył ją i powiedział: Odwagi, córko, twoja wiara cię ocaliła. I od tej godziny kobieta była ocalona. (Mt 9:2; Mr 10:52; Lu 7:50; Lu 17:19; Ac 3:16) 

23 A gdy Jezus przyszedł do domu przełożonego i zastał tam flecistów oraz zrozpaczony tłum, (2Ch 35:25; Jer 9:17) 

24 powiedział: Usuńcie się, bo dziewczynka nie umarła, lecz śpi. I wyśmiewali Go. (Ps 76:6; Da 12:2; Joh 11:11; Joh 11:13; Ac 13:36; Ac 20:10; 1Co 11:30; 1Co 15:6; 1Co 15:18; 1Co 15:20; 1Th 4:13) 

25 Gdy zaś wygnano tłum, wszedł, ujął ją za rękę – i dziewczynka wstała. (Mr 1:31; Mr 9:27; Lu 7:14; Ac 3:7; Ac 9:40; Ac 9:41) 

26 I rozeszła się wieść o tym po całej tamtej ziemi. (Mt 4:24; Mt 9:31; Mr 1:28; Mr 1:45; Lu 4:37; Lu 5:15; Lu 7:17) 

Uzdrowienie dwóch niewidomych

27 Gdy Jezus tamtędy przechodził, szli za Nim dwaj niewidomi i krzyczeli: Zmiłuj się nad nami, Synu Dawida! (Mt 1:1; Mt 12:23; Mt 15:22; Mt 20:29; Mt 20:30; Mt 21:9; Mt 21:15; Mt 22:41; Mt 22:42; Mr 10:47) 

28 Kiedy zaś wszedł do domu, podeszli do Niego ci niewidomi, a Jezus ich pyta: Czy wierzycie, że jestem w stanie to uczynić? Odpowiedzieli: Tak, Panie! (Ac 14:9) 

29 Wówczas dotknął ich oczu, mówiąc: Niech się wam stanie według waszej wiary. (Mt 8:3; Mt 8:13; Mt 9:2; Mt 15:28; Eph 3:20) 

30 I otworzyły się ich oczy. A Jezus nakazał im surowo, mówiąc: Uważajcie, niech nikt się o tym nie dowie! (Isa 35:5; Mt 8:4; Mt 12:16; Mr 1:43; Mr 5:43; Mr 7:36; Lu 4:18; Ac 26:18) 

31 Oni jednak, gdy wyszli, rozpowiedzieli o Nim po całej tamtej ziemi. (Mt 9:26; Mr 1:45) 

Uwolnienie niemego

32 Gdy oni wychodzili, oto przyprowadzono Mu niemego opętanego człowieka. (Mt 12:22; Lu 11:14) 

33 Po wypędzeniu demona niemy przemówił. A tłumy zdumiały się, mówiąc: Nigdy coś takiego nie zdarzyło się w Izraelu. (Isa 35:6; Mr 2:12) 

34 Faryzeusze zaś mówili: Wygania demony w [mocy] władcy demonów. (Mt 12:24; Mr 3:22; Lu 11:15) 

Jezus o żniwie i robotnikach

35 I obchodził Jezus wszystkie miasta i wioski, nauczał w ich synagogach, głosił ewangelię Królestwa i uzdrawiał wszelką chorobę i wszelkie niedomaganie. (Mt 4:23; Mr 1:34; Mr 6:6; Lu 7:21; Lu 13:22) 

36 A gdy zobaczył tłumy, zlitował się nad nimi, gdyż były udręczone i porzucone jak owce nie mające pasterza. (Nu 27:17; 1Ki 22:17; Eze 34:5; Zec 10:2; Mt 14:14; Mr 6:34; Mr 8:2) 

37 Wtedy zwrócił się do swoich uczniów: Żniwo wprawdzie wielkie, lecz robotników mało. (Joh 4:35) 

38 Poproście więc Pana żniwa, aby wygnał robotników na swoje żniwo. (Lu 10:2) 

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny
© 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).