5Gdy wszedł do Kafarnaum, podszedł do Niego setnik,[6] prosząc Go: (Mt 27:54; Lu 7:1; Joh 4:46; Ac 10:1)6Panie, mój sługa[7] leży w domu złożony paraliżem, strasznie nękany. (Mt 2:16; Mt 14:2; Lu 7:7; Lu 8:51; Joh 4:51; Ac 4:25)7Mówi mu: Ja, gdy przyjdę, uzdrowię go.8A setnik, odpowiadając, wyznał: Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach,[8] ale powiedz tylko słowo, a mój sługa będzie uleczony.[9] (Ps 33:9; Ps 107:20; Mt 8:16)9Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy; i mówię temu: Idź, a idzie; innemu: Przyjdź, a przychodzi; a mojemu niewolnikowi: Zrób to, a robi. (Tit 2:9)10Gdy Jezus to usłyszał, zdumiał się[10] i powiedział do tych, którzy [za Nim] podążali: Zapewniam was, u nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. (Mt 15:28; Eph 5:10)11Mówię wam zaś, że wielu zjawi się ze wschodu i zachodu i spocznie przy stole w Królestwie Niebios z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem, (Ps 107:3; Isa 49:12; Isa 59:19; Mal 1:11; Lu 13:28; Ro 15:9; Eph 3:6)12a synowie Królestwa[11] będą wyrzuceni w ciemność zewnętrzną; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.[12] (Mt 3:9; Mt 13:42; Mt 13:50; Mt 22:13; Mt 23:13; Mt 23:15; Mt 24:51; Mt 25:30; Lu 13:28; Lu 16:8)13I powiedział Jezus do setnika: Idź, jak uwierzyłeś, niech ci się stanie![13] I w tej godzinie jego sługa został uleczony. (Mt 9:22; Mt 9:29; Mt 15:28; Joh 4:53)
Uzdrowienia w domu Piotra
14A gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, zobaczył jego teściową – złożona [chorobą] gorączkowała.[14] (Mr 1:29; Lu 4:38; 1Co 9:5)15Wówczas dotknął jej ręki i opuściła ją gorączka; a ona wstała i zaczęła Mu usługiwać.[15] (Mt 8:3)16A gdy nastał wieczór, przyprowadzili do Niego wielu opętanych; i wygonił duchy słowem, i uzdrowił wszystkich, którzy mieli się źle.[16] (Mt 4:23; Mt 8:8; Mt 8:14; Mr 1:21; Mr 1:33; Mr 4:24)17W ten sposób spełniło się to, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza: On wziął nasze słabości i podźwignął nasze choroby.[17] (Isa 53:4; Mt 1:22; Ro 6:4; Ro 6:6; Col 2:14; 1Pe 2:24)
23Gdy wsiadł do łodzi,[24] poszli za Nim Jego uczniowie.[25] (Mr 4:36; Lu 8:22)24I oto na morzu zerwała się potężna burza, tak że łódź była przykrywana przez fale.[26] On natomiast spał.[27] (Ps 4:9; Joh 6:18)25Wtedy podeszli, obudzili go i mówią: Panie! Ratuj! Giniemy! (Mt 14:30)26A [On] na to: Dlaczego jesteście przestraszeni, małowierni?![28] Następnie wstał, skarcił wiatry i morze – i nastała wielka cisza. (Ps 65:8; Ps 89:10; Ps 104:7; Ps 107:29; Mt 6:30; Mt 14:31; Mt 16:8; Joh 14:27; 2Co 1:11)27Mężczyźni zaś pytali zdumieni: Kim On jest, że nawet wiatry i morze są Mu posłuszne?