1A pewni [ludzie], którzy przybyli z Judei, zaczęli nauczać braci: Jeśli nie zostaliście obrzezani zgodnie ze zwyczajem Mojżesza, nie zdołacie dostąpić zbawienia. (Ge 17:10; Le 12:3; Joh 7:22; Ac 6:14; Ac 15:5; Ac 21:21; 1Co 7:18; Ga 5:2; Col 2:11)2Gdy zaś powstał zatarg i spór niemały między Pawłem i Barnabą a nimi, postanowiono, że Paweł i Barnaba oraz kilku innych spośród nich uda się w sprawie tego sporu do apostołów i prezbiterów do Jerozolimy.[1] (Ac 10:1; Ac 15:4; Ac 15:6; Ac 15:22; Ac 16:4; Ga 2:1)3Ci zatem, wyprawieni przez zgromadzenie, szli przez Fenicję i Samarię, szczegółowo opowiadając o nawróceniu pogan i sprawiając tym wielką radość wszystkim braciom. (Ac 11:18; Ac 15:4; Ac 15:7; Ac 15:12; Ac 15:13; Ac 15:22; Ac 15:41; Ac 21:5; 1Co 16:6; 1Co 16:11; 2Co 1:16; Tit 3:13)4A gdy przybyli do Jerozolimy, zostali przyjęci przez zgromadzenie oraz przez apostołów i prezbiterów, i opowiedzieli o wszystkim, czego tylko Bóg przez nich dokonał. (Ac 14:27; Ac 15:12; Ac 21:17; Ac 21:19)5Wówczas wystąpili niektórzy ze stronnictwa faryzeuszów, którzy uwierzyli, i powiedzieli: Trzeba ich obrzezać i nakazać, aby przestrzegali Prawa Mojżesza. (Ac 5:17; Ac 15:1; Ac 24:5; Ac 24:14; Ac 26:5; Ac 28:22; Ga 5:3)6Zeszli się więc apostołowie i prezbiterzy, aby rozpatrzyć tę sprawę.7A gdy ją już długo rozpatrywano, powstał Piotr i powiedział do nich: Mężowie bracia, wy wiecie, że od dawnych dni Bóg wybrał pośród was, aby przez moje usta poganie usłyszeli Słowo ewangelii i uwierzyli. (Ac 11:18; Ac 15:17; Ac 20:24; Ac 22:14; Eph 1:13; Col 1:5; 1Th 1:5)8Bóg też, który zna serca, złożył im świadectwo przez to, że dał im Ducha Świętego, tak jak i nam, (1Ch 28:9; 1Ch 29:17; Ps 7:10; Jer 11:20; Ac 1:24; Ac 2:4; Ac 10:44; Ac 10:47; Ac 11:15; Ac 11:17)9i nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, gdy w wierze oczyścił ich serca. (Ps 51:11; Ac 10:15; Ac 10:34; Ro 3:22; Ro 10:12; 1Pe 1:22)10Teraz więc, dlaczego wystawiacie na próbę Boga, wkładając na kark uczniów jarzmo, którego ani nasi ojcowie, ani my nie mogliśmy unieść? (Mt 11:29; Mt 23:4; Ac 5:9; Ac 15:1; Ga 5:1; Heb 3:9)11Wierzymy przecież, że jesteśmy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa – tak samo jak i oni. (Ac 2:21; Ac 16:31; Ga 2:16; Eph 2:5; Eph 2:8; 2Ti 1:9; Tit 3:7)12Wówczas umilkł cały tłum i zaczął słuchać, jak Barnaba i Paweł opisywali, ilu znaków i cudów Bóg dokonał przez nich między narodami. (Ac 14:3; Ac 14:27; Ac 15:3)13A gdy i oni umilkli, odezwał się Jakub: Mężowie bracia, posłuchajcie mnie! (Ac 12:17; Ac 21:18; Ga 1:19; Ga 2:9; Ga 2:12)14Symeon[2] przedstawił, jak to Bóg najpierw zatroszczył się o to, aby wziąć spomiędzy narodów lud dla swojego imienia. (Ac 15:7; Ac 18:10; 2Pe 2:1)15A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: (Am 9:11)16Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida – ten upadły, odbuduję jego zniszczenia i wzniosę go,17aby w ten sposób pozostali ludzie odnaleźli Pana i wszystkie narody, nad którymi zostało wezwane moje imię – mówi Pan, który to czyni (Isa 43:7; Jer 14:9; Da 9:19; Ac 17:27; Jas 2:7)18znane od wieków.[3] (Isa 45:21)19Dlatego ja uważam, że nie należy czynić trudności tym spośród narodów, którzy nawracają się do Boga, (Ac 14:15; Ac 15:10)20lecz powiadomić ich listem, aby się wstrzymywali od rzeczy splamionych przez bóstwa, od nierządu, od tego, co uduszone, oraz od krwi. (Ge 9:4; Le 3:17; Le 17:10; Le 18:6; De 12:16; De 12:23; Eze 4:14; Da 1:8; Mal 1:8; Ac 15:29; Ac 21:25; 1Co 6:9; 1Co 8:1; Ga 5:19; 1Th 4:3; Re 2:14; Re 2:20)21Mojżesz bowiem od dawnych pokoleń ma po miastach tych, którzy go głoszą w synagogach, gdy czyta się go w każdy szabat. (Ac 13:15; Ac 13:27; 2Co 3:14)22Wtedy apostołowie i prezbiterzy wraz z całym zgromadzeniem postanowili posłać do Antiochii wraz z Pawłem i Barnabą wybranych spośród siebie mężów: Judę,[4] zwanego Barsabbasem,[5] i Sylasa,[6] przewodzących wśród braci, (Ac 1:23; Ac 15:3; Ac 15:4; Ac 15:32; Ac 15:41; Ac 16:19; Ac 16:25; Ac 16:37; 2Co 1:19; 1Th 1:1; 2Th 1:1; 1Pe 5:12)23przekazując przez nich[7] na piśmie: Apostołowie i prezbiterzy, Bracia, Do braci pochodzących z narodów w Antiochii, w Syrii i w Cylicji – Pozdrowienie, (Lu 2:2; Ac 15:1; Ac 15:41)24Ponieważ usłyszeliśmy, że niektórzy po wyjściu spośród nas zaniepokoili was słowami i wzbudzili niepokój w waszych duszach, bez naszego upoważnienia, (Ac 15:1; Ga 1:7; Ga 2:4; Ga 5:10; Ga 5:12; Tit 1:10)25uznaliśmy za słuszne, doszedłszy do jednomyślności, posłać do was wybranych ludzi wraz z naszymi ukochanymi Barnabą i Pawłem, (Ac 1:14; 2Pe 3:15)26ludźmi, którzy oddali swoje dusze dla imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa. (Ac 20:24; Ac 21:13)27Posłaliśmy zatem Judę i Sylasa, którzy wam ustnie powiedzą to samo. (Ac 15:22; Ac 15:32)28Uznaliśmy bowiem za słuszne, Duch Święty i my, by nie nakładać na was żadnego innego ciężaru oprócz tych rzeczy koniecznych: (Mt 11:28; Mt 11:30; Mt 23:4; Lu 11:46; Joh 16:13; Ac 5:32; Ac 8:29; Ac 10:19; Ac 13:2; 1Co 7:40; Re 2:24)29wstrzymywać się od tego, co ofiarowane bóstwom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu – od tego się wstrzymując, dobrze uczynicie. Bywajcie zdrowi. (Ge 9:4; Le 3:17; Le 17:10; Le 18:6; Ac 15:20; Ac 21:25; 1Co 5:1; 1Co 8:1; 1Th 4:3)30A gdy wysłańcy zeszli do Antiochii, zgromadzili tłum i przekazali list.31Po przeczytaniu zaś ucieszyli się z powodu tej zachęty.32Juda zaś i Sylas, którzy sami byli prorokami,[8] długą mową zachęcili braci i umocnili. (Ac 11:27; Ac 13:1; Ac 14:22; Ac 15:41; Ac 18:23)33A po spędzeniu [tam pewnego] czasu zostali z pokojem odesłani przez braci do tych, którzy ich wysłali. (Ge 26:29; 1Co 16:11)34Sylas jednak postanowił pozostać.[9]35Paweł natomiast i Barnaba pozostawali w Antiochii,[10] nauczając i głosząc – wraz z wieloma innymi – Słowo Pana. (Ac 13:1; Ac 14:15; Ga 2:11)