Sign in for free

Mark 14

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 A po dwóch dniach była Pascha i Święto Przaśników.[1] Arcykapłani oraz znawcy Prawa szukali, jak by Go podstępem schwytać i zabić. (Ex 12:11; Ex 12:15; Ex 23:14; Le 23:5; Mt 26:1; Mr 8:31; Mr 9:31; Mr 10:34; Mr 14:12; Mr 14:14; Mr 14:16; Lu 22:1; Joh 11:53; Joh 12:1; Joh 13:1) 2 Mówili sobie jednak: Nie w święto, aby nie było rozruchów wśród ludu.[2] (Mt 26:47; Mt 27:24; Joh 11:57) 3 Gdy był w Betanii, w domu Szymona trędowatego, i spoczywał przy stole, przyszła kobieta mająca alabastrowy flakonik czystego pachnidła[3] nardowego,[4] bardzo kosztownego; utłukła alabastrowy flakonik i wylała olejek na Jego głowę.[5] (Mt 21:17; Mt 26:6; Mr 11:1; Mr 11:11; Lu 7:36; Lu 7:37; Joh 11:18; Joh 12:1; Joh 12:3) 4 Niektórzy zaś oburzali się między sobą: Po co doszło do tej straty pachnidła? 5 Przecież można było sprzedać to pachnidło za więcej niż trzysta denarów[6] i rozdać ubogim; upominano ją też surowo. 6 Jezus zaś powiedział: Zostawcie ją! Dlaczego sprawiacie jej przykrość? Pięknego czynu dokonała względem Mnie. 7 Ubogich bowiem zawsze macie przy sobie i gdy zechcecie, możecie im dobrze uczynić; Mnie jednak nie zawsze mieć będziecie. (De 15:11) 8 Co miała, to zrobiła; z wyprzedzeniem namaściła moje ciało na pogrzeb. (Joh 19:40) 9 Zapewniam was zaś, gdziekolwiek na całym świecie będzie głoszona ewangelia, opowiadane będzie również to, co ona uczyniła – na jej pamiątkę. (Mt 24:14; Mr 16:15) 10 Wtedy Judasz Iskariot, jeden z Dwunastu, odszedł do arcykapłanów, aby im Go wydać. (Mt 10:4; Mt 26:14; Mt 27:3; Mr 3:19; Mr 9:31; Mr 10:33; Mr 14:18; Mr 14:42; Lu 22:3; Joh 6:70) 11 A oni, gdy to usłyszeli, ucieszyli się i obiecali dać mu srebro. On zaś zaczął szukać dogodnej sposobności, jak by Go wydać. (Ac 8:18) 12 A w pierwszy dzień Święta Przaśników,[7] gdy ofiaruje się Paschę, zapytali Go Jego uczniowie: Gdzie chcesz, abyśmy poszli i przygotowali, abyś mógł spożyć Paschę?[8] (Ex 12:1; Ex 12:6; Mt 26:17; Mr 14:1; Lu 22:7) 13 Wtedy posłał dwóch spośród swoich uczniów i powiedział im: Udajcie się do miasta. Tam wyjdzie wam naprzeciw człowiek[9] niosący dzban wody; idźcie za nim. (Lu 22:8) 14 A gdziekolwiek wejdzie, powiedzcie gospodarzowi, że Nauczyciel pyta: Gdzie jest mój pokój gościnny, w którym z moimi uczniami mógłbym spożyć Paschę? (Mt 23:8; Joh 11:28; Joh 13:13) 15 Wtedy on pokaże wam duży pokój na piętrze, usłany, gotowy – i tam nam przygotujcie. 16 I uczniowie odeszli, a gdy przyszli do miasta, zastali wszystko tak, jak im powiedział, i przygotowali Paschę. 17 A gdy nastał wieczór, przybył z Dwunastoma. (Mt 26:21; Lu 22:21; Joh 13:21) 18 Gdy siedzieli i jedli, Jezus powiedział: Zapewniam was, jeden z was Mnie wyda; ten, który je ze Mną. (Ps 41:10; Mr 14:10; Mr 14:11; Joh 13:18) 19 Wtedy zaczęli się smucić i mówić do Niego jeden po drugim: Chyba nie ja? 20 On zaś im powiedział: Jeden z Dwunastu, który wraz ze Mną zanurza w półmisku. 21 Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim napisano, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy jest wydawany. Lepiej by mu było, gdyby taki człowiek nie został zrodzony.[10] (Mr 9:12; Lu 24:46) 22 A gdy oni jedli, wziął chleb,[11] pobłogosławił, złamał i rozdał im, mówiąc: Bierzcie,[12] to jest moje ciało. (Mt 14:19; Mt 26:26; Mr 8:7; Lu 22:19; 1Co 10:16; 1Co 11:23) 23 Potem wziął kielich, podziękował, dał im i pili z niego wszyscy. 24 I powiedział im: To jest moja krew nowego[13] przymierza, która się za wielu wylewa. (Ex 24:8; Zec 9:11; Mr 10:45; Lu 22:20; Ro 5:15; 1Co 10:16; 1Co 11:25; Heb 9:15; Heb 13:20) 25 Zapewniam was, że na pewno nie będę już pił z owocu winorośli, aż do tego dnia, gdy go będę pił – nowy – w Królestwie Bożym. (Mr 10:14) 26 A po odśpiewaniu hymnu[14] wyszli na Górę Oliwną. (Ps 115:1; Mt 26:30; Mr 11:1; Mr 13:3; Lu 22:39; Ac 16:25) 27 Wtedy Jezus powiedział im: Wszyscy się do Mnie zrazicie,[15] gdyż napisano: Uderzę pasterza irozproszą się owce. (Zec 13:7; Mt 11:6; Mt 26:31; Mr 14:50; Lu 22:31; Joh 13:36; Joh 16:32) 28 Lecz po tym, jak zostanę wzbudzony, wyprzedzę was do Galilei. (Mt 28:7; Mt 28:10; Mt 28:16; Mr 16:7) 29 Wtedy Piotr powiedział do Niego: Nawet gdyby wszyscy zrazili się – Ja nie. 30 A Jezus mu odpowiedział: Zapewniam cię, że ty dzisiaj, tej nocy, zanim kogut dwukrotnie zapieje, trzykrotnie się Mnie wyprzesz. (Mr 14:72; Lu 22:34; Joh 13:38) 31 Ale on tym bardziej zapewniał: Nawet gdybym miał z Tobą umrzeć, na pewno nie wyprę się Ciebie. Podobnie utrzymywali wszyscy. (Lu 22:33) 32 Gdy przybyli na miejsce zwane Getsemane,[16] powiedział do swoich uczniów: Usiądźcie tutaj, aż pomodlę się. (Mt 26:36; Lu 22:39; Joh 18:1) 33 Następnie wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaczął się trwożyć i niepokoić.[17] (Mt 4:21; Mr 5:37; Mr 9:2) 34 Powiedział do nich: Moja dusza jest smutna aż na śmierć;[18] zostańcie tu i czuwajcie. (Mr 13:33; Mr 13:37; Mr 14:38; Joh 12:27; 1Th 5:6) 35 Potem postąpił nieco dalej, padał na ziemię i modlił się, aby – jeśli to jest możliwe – ominęła go ta godzina. (Mr 14:41; Heb 5:7) 36 I powtarzał: Abba,[19] Ojcze! Dla Ciebie wszystko jest możliwe, oddal ode Mnie ten kielich; jednak nie co Ja chcę, ale co Ty. (Mt 19:26; Mr 10:38; Joh 5:30; Joh 6:38; Ro 8:15; Ga 4:6) 37 Potem przyszedł i zastał ich śpiącymi. Wtedy powiedział do Piotra: Szymonie, śpisz? Nie mogłeś czuwać jednej godziny? 38 Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli w próbie;[20] duch wprawdzie ochoczy, ale ciało – słabe. (Mr 14:34; Lu 21:36; Ro 7:18; Ga 5:16; 1Th 3:5; 1Th 5:23; Heb 4:12; Jas 1:14; 1Pe 4:8) 39 I znów odszedł pomodlić się, wypowiadając to samo słowo. 40 A gdy przyszedł, znów zastał ich śpiącymi, gdyż oczy ich były obciążone – i nie wiedzieli, co Mu odpowiedzieć. 41 Kiedy przyszedł po raz trzeci, powiedział im: Nadal śpicie i odpoczywacie? Dość! Nadeszła godzina! Oto Syn Człowieczy wydawany jest w ręce grzeszników! (Mr 14:35; Joh 13:1) 42 Wstawajcie, chodźmy! Oto nadszedł ten, który Mnie wydaje. (Mr 14:18; Mr 14:44) 43 I zaraz, gdy On jeszcze mówił, zjawił się Judasz, jeden z Dwunastu, a z nim tłum z mieczami i kijami, od arcykapłanów, znawców Prawa i starszych. (Mt 10:4; Mt 26:47; Mr 14:10; Lu 22:47; Joh 18:3; Ac 1:16) 44 A ten, który Go wydawał, dał im taki, umówiony wcześniej znak: Ten, którego pocałuję, to On; schwytajcie Go i ostrożnie odprowadźcie. 45 I gdy tylko przyszedł, podszedł do Niego i powiedział: Rabbi! I pocałował Go. 46 Wtedy oni wyciągnęli[21] po Niego ręce i schwytali Go. 47 A jeden z tych, którzy stali obok, wyciągnął miecz, uderzył sługę arcykapłana i odciął mu ucho. (Lu 22:38) 48 Wtedy Jezus odezwał się i powiedział im: Wyszliście jak na zbójcę, z mieczami i kijami, aby Mnie schwytać.[22] 49 Codziennie nauczałem u was w świątyni i nie schwytaliście Mnie – lecz muszą wypełnić się Pisma. (Isa 53:7; Mt 1:22; Mt 21:23; Mr 12:35; Lu 24:27; Lu 24:44; Joh 8:2; Joh 18:20) 50 Wtedy wszyscy opuścili Go i uciekli. (Mr 14:27) 51 A szedł za Nim pewien młodzieniec, odziany w prześcieradło na gołe ciało. I złapali go, 52 lecz on zostawił prześcieradło i uciekł nagi. (Am 2:16) 53 Odprowadzili więc Jezusa do arcykapłana, gdzie zeszli się wszyscy arcykapłani, starsi i znawcy Prawa. (Mt 26:3; Mt 26:57; Lu 22:63; Joh 7:32; Joh 18:12; Joh 18:15; Joh 18:19) 54 A Piotr szedł za Nim z daleka aż na dziedziniec arcykapłana; [tam] usiadł ze sługami i grzał się przy ogniu.[23] (Joh 18:18) 55 Arcykapłani tymczasem wraz z całym Sanhedrynem szukali świadectwa przeciw Jezusowi, aby Go zabić, lecz nie znajdowali. (Mt 5:22) 56 Wielu bowiem fałszywie zeznawało przeciw Niemu, ale zeznania te nie były zgodne. (Ps 27:12) 57 Wówczas powstali niektórzy i zaczęli fałszywie zeznawać przeciw Niemu: (De 17:6; De 19:15) 58 My słyszeliśmy Go, jak mówi: Ja zburzę tę świątynię zrobioną rękami ludzkimi i w trzy dni zbuduję inną, nie zrobioną rękami ludzkimi. (Mr 15:29; Joh 2:19; Ac 6:14; Ac 7:48; Ac 17:24) 59 Ale i to ich świadectwo nie było zgodne. 60 Wtedy arcykapłan stanął na środku i zapytał Jezusa: Nic nie odpowiadasz na to, co ci oto zeznają przeciw Tobie? 61 On jednak milczał i nic nie odpowiedział. Znów więc arcykapłan zaczął Go pytać: Czy Ty jesteś Chrystusem, Synem Błogosławionego? (Isa 53:7; Mt 27:12; Mt 27:14; Mr 8:29; Mr 15:5; Joh 4:25; Joh 19:9; Ro 1:25; 2Co 1:3; 2Co 11:31) 62 A Jezus odpowiedział: Ja jestem; zobaczycie też Syna Człowieczego, jak siedzi po prawicy Wszechmocnego[24] i przychodzi z obłokami nieba. (Ps 110:1; Mt 16:27; Mt 24:30; Heb 1:3) 63 Arcykapłan zaś rozdarł swoje szaty i powiedział: Czy potrzeba nam jeszcze świadków? (Nu 14:6; Ac 14:14) 64 Usłyszeliście bluźnierstwo! Co wam się nasuwa?[25] A oni wszyscy[26] wydali wyrok, że winien jest śmierci. (Le 24:16; Mr 2:7; Lu 23:51; Joh 10:33; Joh 10:36) 65 Wówczas niektórzy zaczęli na Niego pluć, zakrywać Mu twarz, bić Go [w szczękę pięściami] i mówić: Prorokuj! Również podwładni przyjęli Go policzkowaniem. (Isa 50:6; Mt 5:39; Mr 10:34; Mr 15:19; Joh 19:3) 66 Gdy zaś Piotr był na dole, na dziedzińcu, przyszła jedna ze służących arcykapłana (Mt 26:69; Lu 22:55) 67 i gdy zobaczyła Piotra grzejącego się, przyjrzała mu się i powiedziała: Ty też byłeś z Nazaretańczykiem Jezusem. (Mr 1:24; Mr 16:6) 68 On jednak zaprzeczył: Ani nie wiem, ani nie rozumiem, o czym mówisz. I wyszedł na zewnątrz do przedsionka. Wtedy zapiał kogut. 69 Lecz służąca, widząc go, znów zaczęła mówić stojącym obok: To jest jeden z nich. 70 On zaś ponownie zaprzeczył. Wkrótce potem znowu ci, którzy stali obok, powiedzieli do Piotra: Naprawdę jesteś jednym z nich, bo też jesteś Galilejczykiem. (Ac 1:11; Ac 2:7) 71 On zaś zaczął zaklinać się i przysięgać [na świętości]:[27] Nie znam tego człowieka, o którym mówicie. 72 I zaraz, po raz drugi, zapiał kogut. Wówczas Piotr przypomniał sobie słowa, które powiedział mu Jezus: Zanim kogut dwukrotnie zapieje, trzykrotnie się Mnie wyprzesz. I wybuchnął płaczem. (Mr 14:30) 

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny
© 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).