John 11

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny

Wzbudzenie Łazarza

1 Był zaś pewien chory, Łazarz z Betanii, wioski Marii i Marty, jej siostry. (Mt 21:17; Mt 26:1; Mr 14:1; Lu 10:38; Lu 22:1) 

2 Była to ta Maria, która namaściła Pana mirrą i otarła Jego stopy swoimi włosami – jej [to] brat Łazarz chorował. (Ge 37:25; Ge 43:11; Ex 20:23; Es 2:12; Ps 45:8; Pr 7:17; So 1:13; So 3:6; So 4:14; So 5:1; So 5:5; So 5:13; Mt 2:11; Mt 26:7; Mr 14:3; Mr 15:23; Lu 7:38; Joh 12:3; Joh 19:39; Re 18:13) 

3 Siostry posłały więc do Niego wiadomość: Panie, oto ten, którego kochasz, choruje. 

4 Gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Ta choroba nie jest na śmierć, lecz na chwałę Bożą, aby Syn Boży był przez nią uwielbiony. (Joh 9:3) 

5 Jezus zaś kochał Martę, jej siostrę i Łazarza. 

6 Gdy więc usłyszał, że choruje, to jeszcze dwa dni pozostał w miejscu, gdzie przebywał, 

7 a dopiero potem powiedział do swoich uczniów: Chodźmy znów do Judei. 

8 Uczniowie powiedzieli: Rabbi! Dopiero co Żydzi próbowali Cię ukamienować, a znów tam idziesz? (Joh 8:59; Joh 10:31) 

9 Jezus odpowiedział: Czy dzień nie składa się z dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi za dnia, nie potyka się, gdyż widzi światło tego świata. (Joh 8:12; Joh 9:4; Joh 12:35; Joh 12:46) 

10 Jeśli jednak ktoś chodzi w nocy, potyka się, ponieważ nie ma w sobie światła. 

11 Po tych słowach dodał: Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął; ale idę zbudzić go ze snu. (Mt 9:24; Mt 27:52; 1Co 11:30; 1Th 4:13) 

12 Uczniowie więc powiedzieli do Niego: Panie! Skoro zasnął, wyzdrowieje. 

13 Jezus jednak miał na myśli jego śmierć; oni natomiast myśleli, że mówi o zwykłym śnie. 

14 Wtedy Jezus powiedział im wyraźnie: Łazarz umarł; 

15 i cieszę się ze względu na was – abyście uwierzyli – że Mnie tam nie było; lecz chodźmy do niego. 

16 Wówczas Tomasz, zwany Bliźniakiem, powiedział do współuczniów: Chodźmy i my, abyśmy z nim pomarli. (Mt 10:3; Joh 14:5; Joh 20:24; Joh 21:2; Ac 1:13) 

17 Po przybyciu Jezus zastał go już od czterech dni leżącego w grobie. 

18 A Betania była blisko Jerozolimy, [odległa] o około piętnaście stadiów. (Mt 21:17) 

19 Wielu zaś spośród Żydów zeszło się u Marty i Marii, aby je pocieszyć po [stracie] brata. (Job 2:11) 

20 Gdy więc Marta usłyszała, że Jezus idzie, wyszła Mu na spotkanie; Maria zaś siedziała w domu. 

21 Marta zatem powiedziała do Jezusa: Panie! Gdybyś tu był, nie umarłby mój brat. 

22 Ale i teraz wiem, że o cokolwiek poprosiłbyś Boga – da ci to Bóg. 

23 Jezus do niej: Zmartwychwstanie twój brat. 

24 Marta na to: Wiem, że zmartwychwstanie – przy zmartwychwstaniu, w dniu ostatecznym. (Isa 26:19; Da 12:2; Joh 5:28; Joh 6:39; Ac 24:15; 1Co 15:51) 

25 Jezus powiedział jej: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem; kto wierzy we Mnie, choćby nawet umarł – żyć będzie. (Joh 1:4; Joh 3:16; Joh 5:26; Joh 6:35; Joh 6:39) 

26 A każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to? (Joh 3:15; Joh 5:24; Joh 6:50; Joh 8:51) 

27 Odpowiedziała: Tak, Panie! Ja wierzę, że Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga, który miał przyjść na świat. (Mt 16:16; Lu 2:11; Joh 6:14; Joh 6:69) 

28 A gdy to powiedziała, odeszła i zawołała swoją siostrę Marię, mówiąc jej dyskretnie: Nauczyciel tu jest i woła cię. (Mt 26:18; Joh 13:13) 

29 Ta zaś, gdy tylko to usłyszała, wstała śpiesznie i poszła do Niego. 

30 Jezus natomiast nie wszedł do wioski, lecz był jeszcze w tym miejscu, gdzie spotkała Go Marta. 

31 Żydzi więc, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, ruszyli za nią, myśląc, że idzie do grobu, aby tam płakać. 

32 Maria tymczasem, gdy przyszła tam, gdzie był Jezus, i zobaczyła Go, upadła Mu do stóp, mówiąc Mu: Panie, gdybyś tu był, nie umarłby mój brat. 

33 Jezus więc, widząc ją, jak płacze, i jak płaczą Żydzi, którzy z nią przyszli, wzruszył się w duchu i przejął się. (Joh 14:1; Ro 8:26) 

34 Następnie zapytał: Gdzie go położyliście? Powiedzieli: Panie, chodź i zobacz. 

35 Jezus zapłakał. (Lu 19:41; Joh 12:27; Joh 13:21) 

36 Żydzi zaczęli mówić: Patrzcie, jak go kochał. 

37 Niektórzy zaś z nich powiedzieli: Czy ten, który otworzył niewidomemu oczy, nie mógł sprawić, aby i ten nie umarł? (Joh 9:7; Joh 9:32) 

38 Jezus zatem, ponownie wzruszony w sobie, poszedł do grobu. A była [to] grota i kamień leżał na niej. (Mt 27:60; Mr 15:46; Lu 24:2; Joh 20:1) 

39 Jezus polecił: Usuńcie ten kamień! Wtedy odezwała się Marta, siostra zmarłego: Panie! Już cuchnie, bo to jest czwarty [dzień]. (Joh 11:17) 

40 Jezus jej na to: Czy ci nie powiedziałem, że jeśli uwierzysz, zobaczysz chwałę Boga? (Joh 11:4) 

41 Usunęli więc kamień. Jezus zaś wzniósł oczy w górę i powiedział: Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. (Mt 11:25; Joh 17:1) 

42 Ja jestem świadom, że zawsze Mnie wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na stojący wokół tłum – aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś. (Joh 12:30; Joh 17:8; Joh 17:21) 

43 Po tych słowach zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz! 

44 [I] wyszedł umarły, mając nogi i ręce powiązane pasami płótna, a jego twarz była spowita w chustę. Jezus polecił im: Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść. (Joh 19:40; Joh 20:7) 

Jezus i rozgrywki polityczne

45 Wtedy wielu spośród Żydów, którzy przyszli do Marii i widzieli, co [Jezus] uczynił, uwierzyło w Niego. (Joh 2:23; Joh 7:31; Joh 8:30; Joh 10:42; Joh 12:11; Joh 12:42) 

46 Niektórzy zaś z nich odeszli do faryzeuszów i powiedzieli im, czego Jezus dokonał. (Joh 11:57) 

47 Arcykapłani zatem i faryzeusze zwołali Sanhedryn i zaczęli mówić: Co mamy zrobić? Człowiek ten bowiem dokonuje wielu znaków. (Ps 2:2; Joh 2:11; Joh 2:23; Joh 3:2; Joh 4:54; Joh 6:2; Joh 6:14) 

48 Jeśli Go tak zostawimy, wszyscy w Niego uwierzą; wówczas wkroczą Rzymianie i zabiorą nam to miejsce i ten naród. 

49 Wtedy jeden z nich, Kajfasz, który tego roku był arcykapłanem, powiedział im: Wy nic nie wiecie (Mt 26:3; Joh 18:13) 

50 ani nie rozumiecie, że korzystniej jest dla was, aby jeden człowiek umarł za lud, niż aby zginął cały naród. (Joh 18:14) 

51 Tego jednak nie mówił sam z siebie, ale będąc arcykapłanem tego roku prorokował, że Jezus ma umrzeć za naród – (Ge 50:20) 

52 i nie tylko za naród, ale także po to, aby zebrać w jedno rozproszone dzieci Boga. (Isa 49:6; Joh 10:16; Joh 17:21; Eph 2:11; 1Jo 2:2) 

53 Z tym zatem dniem postanowili Go zabić. (Mt 12:14; Mt 26:4; Joh 5:18; Joh 7:1; Joh 7:25; Joh 8:37; Joh 8:40) 

54 Dlatego Jezus nie chodził już wśród Żydów jawnie, ale odszedł stamtąd w okolice blisko pustyni, do miasta zwanego Efraim, i tam przebywał z uczniami. (Jos 15:9; Jos 18:23; 2Sa 13:23; Joh 7:1) 

55 Zbliżała się zaś Pascha żydowska i wielu z tej okolicy udało się przed Paschą do Jerozolimy, aby się oczyścić. (Ex 12:13; Ex 12:23; Ex 12:27; 2Ch 30:17; Mt 26:1; Mr 14:1; Joh 2:13; Joh 6:4; Joh 13:1; Joh 18:28) 

56 Szukali więc Jezusa i rozmawiali ze sobą, stojąc w świątyni: Jak wam się zdaje? Że na pewno nie przyjdzie na święto? (Joh 7:11) 

57 Arcykapłani zaś i faryzeusze wydali rozkazy, aby jeśli ktoś dowie się, gdzie jest, doniósł, po to, by mogli Go schwytać. 

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny
© 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).