6A gdy Jezus był w Betanii, w domu Szymona trędowatego,[3] (Mt 21:17; Mr 14:3; Joh 11:1; Joh 11:18; Joh 12:1)7podeszła do Niego kobieta, która miała alabastrowy flakonik[4] drogocennego olejku, i wylała go na Jego głowę, gdy spoczywał przy stole.8Gdy uczniowie to zobaczyli, oburzyli się i powiedzieli: Po co ta strata?9Przecież można to było drogo sprzedać i dać ubogim. (Joh 13:29)10Gdy Jezus to zauważył, powiedział im: Dlaczego sprawiacie przykrość tej kobiecie? Bo spełniła względem Mnie dobry[5] uczynek.11Ubogich bowiem zawsze macie wśród siebie, Mnie jednak macie nie zawsze; (De 15:11)12ona bowiem, wylewając ten olejek na moje ciało, uczyniła to na mój pogrzeb. (Joh 19:40)13Zapewniam was, gdziekolwiek po całym świecie głoszona będzie ta ewangelia, opowiadane będzie i o tym, co ona uczyniła – na jej pamiątkę. (Mt 24:14)
Zdrada Judasza
14Wtedy jeden z Dwunastu, zwany Judasz Iskariot, udał się do arcykapłanów (Mt 10:4; Mt 27:3; Mr 14:10; Lu 22:3; Joh 6:71)15i powiedział: Co chcecie mi dać, a ja wydam Go wam? Oni zaś odważyli mu trzydzieści srebrników.[6] (Ex 21:32; Zec 11:12; Mt 27:3; Mt 27:9)16I odtąd szukał dogodnej chwili, aby Go wydać. (Mt 20:18)
Ostatnia wieczerza
17W pierwszym dniu Przaśników podeszli do Jezusa uczniowie i zapytali: Gdzie chcesz, abyśmy przygotowali Ci Paschę do spożycia?[7] (Ex 12:15; Mr 14:12; Lu 22:7; Joh 13:21; Joh 18:28)18On zaś odpowiedział: Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka[8] i powiedzcie mu: Nauczyciel mówi: Mój czas jest bliski, u ciebie urządzę Paschę z moimi uczniami. (Mt 23:8; Mt 26:45; Joh 11:28; Joh 13:1)19Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę.20A z nastaniem wieczoru zajął wraz z Dwunastoma miejsce [przy stole].
Zapowiedź zdrady
21I gdy oni jedli, powiedział: Zapewniam was, że jeden z was Mnie wyda. (Mr 14:17; Lu 22:21; Joh 6:70; Joh 13:21)22I bardzo zasmuceni zaczęli pytać Go jeden po drugim: Chyba nie ja, Panie?23On zaś odpowiedział: Ten, który zanurzył wraz ze Mną rękę w misie[9] – ten Mnie wyda. (Ps 41:10; Joh 13:18)24Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim napisano, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy jest wydawany. Lepiej by mu było, gdyby się ten człowiek nie urodził. (Isa 53:9; Da 9:26; Mr 9:12; Lu 24:25; Lu 24:46; Ac 17:2; Ac 26:22; 1Pe 1:10)25Judasz zaś, który Go wydawał, odezwał się: Chyba nie ja, Rabbi? A On na to: Ty [sam to] powiedziałeś. (Mt 23:7; Mt 26:49; Mt 26:64; Mt 27:11; Joh 1:38)
31Wówczas Jezus powiedział im: Tej nocy wy wszyscy zrazicie[12] się do Mnie, gdyż napisano: Uderzę pasterza i będą rozproszone owce trzody. (Zec 13:7; Mt 11:6; Mt 26:56; Mr 14:27; Lu 22:31; Joh 13:36; Joh 16:32)32Ale po wzbudzeniu Mnie wyprzedzę was do Galilei. (Mt 4:12; Mt 4:15; Mt 28:7; Mt 28:10; Mt 28:16)33Wtedy odezwał się Piotr: Choćby wszyscy się do Ciebie zrazili, ja się nigdy nie zrażę.34A Jezus mu na to: Zapewniam cię, że tej nocy, zanim zapieje kogut, wyprzesz się Mnie trzykrotnie. (Mt 26:69)35Piotr mówi Mu: Choćby przyszło mi wraz z Tobą umrzeć, na pewno nie wyprę się Ciebie. Podobnie mówili i wszyscy uczniowie. (Mt 26:56)
Walka w ogrodzie Getsemani
36Następnie Jezus przybył wraz z nimi do ogrodu zwanego Getsemani[13] i powiedział do uczniów: Usiądźcie tutaj, aż odejdę tam i pomodlę się. (Mr 14:32; Lu 22:39; Joh 18:1)37I wziął z sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, i zaczął smucić się i trwożyć. (Mt 4:21)38I powiedział im: Bardzo smutna jest moja dusza aż do śmierci; zostańcie tutaj i czuwajcie ze Mną. (Ps 42:6; Ps 42:12; Ps 43:5; Joh 12:27)39I przeszedł nieco dalej, upadł na swą twarz i modlił się, mówiąc: Ojcze mój, jeśli to jest możliwe, niech Mnie ominie ten kielich; jednak nie jak Ja chcę, ale jak Ty. (Isa 50:5; Mt 6:10; Mt 20:22; Joh 4:34; Joh 5:30; Joh 6:38; Joh 18:11; Ro 5:19; Php 2:8; Heb 5:7; Heb 5:8)40I wrócił do uczniów i zastał ich śpiącymi — i mówi do Piotra: Tak to nie zdołaliście czuwać ze Mną ani jednej godziny?41Czuwajcie i módlcie się, abyście nie upadli w czasie próby; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało – słabe. (Mt 6:13; Mr 13:33; Eph 6:18; Heb 2:18; 1Pe 4:7)42Znów po raz drugi odszedł i modlił się: Ojcze mój, jeśli nie może [Mnie] to ominąć, ale mam go wypić, niech stanie się Twoja wola. (Mt 6:10)43I znów, gdy przyszedł, zastał ich śpiącymi, gdyż oczy ich były obciążone.44Zostawił ich zatem, znów odszedł i po raz trzeci modlił się tymi samymi słowami. (2Co 12:8)45Następnie przyszedł do uczniów i mówi: Śpijcie dalej i odpoczywajcie, oto nadeszła godzina i Syn Człowieczy wydany jest w ręce grzeszników. (Mt 26:18; Joh 12:23; Joh 13:1; Joh 17:1)46Wstańcie, chodźmy; oto się zbliża ten, który Mnie wydaje.
Ujęcie Jezusa
47Gdy On jeszcze mówił, oto przyszedł Judasz, jeden z Dwunastu, a wraz z nim liczny tłum z mieczami i kijami, od arcykapłanów i od starszych ludu. (Mt 10:4; Mt 26:14; Mr 14:43; Lu 22:47; Joh 18:3)48A ten, który Go wydawał, dał im taki znak: Jest nim Ten, którego pocałuję[14] – schwytajcie Go. (Pr 27:6; Lu 7:38; Lu 15:20; Ac 20:37)49Zaraz też podszedł do Jezusa i powiedział: Witaj, Rabbi! I pocałował Go. (2Sa 20:9)50Jezus zaś powiedział do niego: Kolego, [rób to], po co się zjawiasz.[15] Wtedy podeszli, zarzucili na Jezusa ręce[16] i schwytali Go.51I oto jeden z tych,[17] którzy byli z Jezusem, wyciągnął rękę, dobył swego miecza, uderzył sługę arcykapłana i odciął mu ucho. (Lu 22:38; Joh 18:10; Joh 18:26)52A Jezus mówi Mu: Odłóż swój miecz na jego miejsce; wszyscy bowiem, którzy dobywają miecza, od miecza giną. (Ge 9:6; Re 13:10)53Albo czy myślisz, że nie mógłbym poprosić mojego Ojca, a już teraz wystawiłby mi więcej niż dwanaście legionów aniołów?[18] (2Ki 6:17; Da 7:10; Mt 4:11; Lu 22:43; Joh 18:36)54Jak jednak miałyby spełnić się Pisma, że tak musi się stać? (Isa 53:7; Mt 26:24; Lu 24:27; Lu 24:46)55W tej godzinie Jezus powiedział do tłumów: Jak na zbójcę wyszliście z mieczami i kijami, aby Mnie ująć; codziennie siadywałem w świątyni i nauczałem, a nie schwytaliście Mnie. (Mt 4:23; Mt 21:23; Mr 12:35; Lu 19:47; Lu 21:37; Joh 7:14; Joh 7:28; Joh 8:2; Joh 18:20)56Ale to wszystko stało się, aby wypełniły się Pisma proroków. Wtedy wszyscy uczniowie opuścili Go i uciekli. (Zec 13:7; Mt 26:31; Joh 16:32)
69Piotr tymczasem siedział na zewnątrz, na dziedzińcu. [Tam] podeszła do niego jedna posługaczka,[19] mówiąc: Ty też byłeś z tym Galilejczykiem Jezusem. (Mr 14:66; Lu 22:54; Joh 18:15; Joh 18:25)70On zaś wyparł się wobec wszystkich: Nie wiem, o czym mówisz.71A gdy wyszedł ku bramie, zobaczyła go inna i powiedziała do tych, którzy tam byli: Ten był z Jezusem z Nazaretu. (Mt 2:23)72I znowu wyparł się pod przysięgą: Nie znam tego człowieka.73Po chwili podeszli stojący [tam] i powiedzieli do Piotra: Ty naprawdę jesteś jednym z nich, bo i twoja mowa[20] czyni cię widocznym. (Jud 12:6)74Wtedy zaczął ściągać na siebie klątwy[21] i przysięgać [na świętości]:[22] Nie znam tego człowieka. I zaraz zapiał kogut.75A Piotr przypomniał sobie słowo Jezusa, gdy powiedział: Zanim zapieje kogut, trzy razy się Mnie wyprzesz. Wówczas wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał.[23] (Mt 26:34; Mt 26:35; Mr 14:30; Mr 14:72; Lu 22:31; Lu 22:34; Lu 22:61; Joh 13:38)