1W tych dniach, gdy znów tłum był liczny i nie mieli co jeść, przywołał uczniów i powiedział do nich: (Mt 15:32)2Żal Mi tych ludzi, bo już trzy dni pozostają ze Mną, a nie mają co jeść. (Mt 9:36)3Jeśli rozpuszczę ich głodnych do ich domów, zasłabną w drodze, a niektórzy z nich przybyli z daleka.4Odpowiedzieli Mu Jego uczniowie: Skąd ktoś tutaj, na pustkowiu, zdoła nasycić ich chlebem?5I zapytał ich: Ile macie chlebów? Odpowiedzieli: Siedem.6Wtedy polecił tłumowi spocząć na ziemi. Następnie wziął te siedem chlebów, podziękował, łamał i zaczął rozdawać swoim uczniom, aby ci kładli przed [nimi]. I rozłożyli je przed tłumem. (Lu 22:19; Joh 6:11; Ac 27:35)7Mieli też kilka rybek. Pobłogosławił je więc i powiedział, by je również rozkładać.8Zjedli więc i nasycili się, i zebrali siedem koszów pozostałych kawałków. (2Ki 4:43)9Było ich zaś około czterech tysięcy. I rozpuścił ich.10Zaraz też wsiadł do łodzi wraz ze swoimi uczniami i przybył w okolice Dalmanuty.[1] (Mt 15:21; Mt 15:39; Mr 7:24)
Znak? Nie!
11Wtedy wyszli faryzeusze i zaczęli z Nim rozprawiać, domagając się od Niego znaku z nieba – wystawiając Go na próbę. (Mt 12:38; Lu 11:16; Lu 11:29; Lu 21:11; Joh 6:30; 1Co 1:22)12On zaś westchnął w swoim duchu i powiedział: Dlaczego to pokolenie[2] szuka znaku? Zapewniam was, że temu pokoleniu znak nie będzie dany. (Mr 7:34)13I opuścił ich, znów wsiadł [do łodzi] i przeprawił się na drugą stronę.
Ostrzeżenie przed „zakwasem”
14I zapomnieli wziąć chlebów – i mieli z sobą w łodzi tylko jeden chleb.[3] (Mt 16:5)15I przestrzegał ich, mówiąc: Uważajcie, strzeżcie się zakwasu faryzeuszów i zakwasu Heroda.[4] (Mt 14:1; Mr 2:13; Mr 3:6; Lu 12:1; Lu 13:31; 1Co 5:6; Ga 5:9)16Oni tymczasem rozprawiali między sobą o tym, że nie mają chlebów.17Zauważył to i powiedział im: Dlaczego rozprawiacie, że nie macie chleba? Jeszcze nie pojmujecie i nie rozumiecie? Czy macie swe serce zatwardziałe? (Mt 26:10; Mr 6:52; Mr 7:18)18Macie oczy i nie widzicie? Macie uszy i nie słyszycie? I nie pamiętacie? (Isa 6:9; Isa 42:18; Isa 42:20; Jer 5:21; Eze 12:2; Mt 13:13)19Gdy połamałem te pięć chlebów dla pięciu tysięcy, ile pełnych koszów[5] kawałków zebraliście? Odpowiedzieli Mu: Dwanaście. (Mr 6:41)20A gdy te siedem dla czterech tysięcy, ile pełnych koszyków[6] kawałków zebraliście? Odpowiedzieli Mu: Siedem.21Zaczął więc mówić: Jeszcze nie rozumiecie?[7] (Mr 6:51; Mr 7:17; Mr 8:1; Mr 8:14; Mr 8:27; Mr 8:33; Mr 9:5; Mr 9:10; Mr 9:33; Mr 10:28; Mr 10:35; Mr 14:19; Mr 14:29; Mr 14:32)
Uzdrowienie niewidomego
22Tak przybyli do Betsaidy. Wtedy przyprowadzili Mu niewidomego i prosili Go, aby go dotknął. (Mr 6:45)23A On wziął niewidomego za rękę, wyprowadził go poza wieś, plunął mu w oczy, położył na niego ręce i zapytał go: Czy widzisz coś? (Mr 5:23; Mr 5:41; Mr 7:33; Mr 9:27)24Ten zaś, gdy odzyskał wzrok, powiedział: Dostrzegam ludzi i widzę, że chodzą jak drzewa.25Wtedy znów położył ręce na jego oczy, a on przejrzał i powrócił do zdrowia; i zaczął widzieć wszystko bardzo wyraźnie.26I odesłał go do jego domu, mówiąc: Tylko nie wchodź do wsi.
Wyznanie Piotra o Jezusie
27I wyszedł Jezus wraz ze swoimi uczniami do wiosek Cezarei Filipowej. Po drodze zaczął pytać swoich uczniów, mówiąc im: Za kogo uważają Mnie ludzie? (Mt 16:13; Lu 9:18)28Ci zaś odpowiedzieli Mu: [Jedni] za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za jednego z proroków. (Mt 14:2; Mr 6:14; Mr 9:13; Lu 9:8; Joh 1:21)29Wtedy On ich zapytał: A wy za kogo Mnie uważacie?[8] Wtedy Piotr odpowiedział Mu: Ty jesteś Chrystus. (Mt 1:17; Joh 11:27; Joh 20:31)30I surowo im przykazał, aby nikomu o Nim nie mówili. (Mt 16:20; Lu 9:21)
34I przywołał do siebie tłum wraz ze swoimi uczniami i powiedział do nich: Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech wyrzeknie się samego siebie, weźmie swój krzyż i rusza za Mną. (Mt 10:38; Mt 16:24; Lu 9:23; Lu 14:27)35Kto bowiem chce swoją duszę ocalić, utraci ją, a kto utraci swoją duszę ze względu na Mnie i ewangelię, ocali ją. (Mr 10:29; Joh 12:25; 1Co 9:23; 2Ti 1:8; Phm 1:13)36Bo cóż pomoże człowiekowi, choćby zyskał cały świat, jeśli straci własną duszę?37Co bowiem człowiek może dać w zamian za swoją duszę? (Ps 49:8)38Bo kto wstydzi się Mnie i moich słów przed tym cudzołożnym i grzesznym pokoleniem, tego i Syn Człowieczy będzie się wstydził, gdy przyjdzie w chwale swojego Ojca wraz ze świętymi aniołami. (Zec 14:5; Mt 10:33; Mt 12:39; Mt 25:31; Ac 10:22; Ro 1:16; 1Th 2:19; 1Th 4:16; 2Ti 1:8; 2Ti 1:12; 2Ti 1:16; Jas 4:4; Jud 1:14; Re 1:7; Re 14:10)