1A Saul, dysząc jeszcze groźbą i mordem[1] względem uczniów Pana, przyszedł do arcykapłana (Ac 8:3; Ac 9:13; Ac 22:4; Ac 26:9; 1Co 15:9; Ga 1:13; Php 3:6; 1Ti 1:13)2i wyprosił sobie od niego listy do Damaszku[2] – do synagog – aby, jeśliby znalazł jakichś będących [wyznawcami] Drogi,[3] zarówno mężczyzn, jak i kobiety, mógł ich związanych przyprowadzić do Jerozolimy. (Ge 14:15; Ge 15:2; Lu 12:11; Lu 21:12; Ac 9:14; Ac 18:25; Ac 19:9; Ac 19:23; Ac 22:4; Ac 22:5; Ac 22:19; Ac 24:14; Ac 24:22)3I stało się, gdy szedł i zbliżał się do Damaszku, że nagle oświeciło go zewsząd światło z nieba, (Ac 22:6; Ac 26:12)4a gdy upadł na ziemię, usłyszał głos mówiący do niego: Saulu, Saulu, dlaczego Mnie prześladujesz? (Mt 25:40; Mt 25:45)5I odpowiedział: Kim jesteś, Panie? A On: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz; (Ac 5:39; 1Co 15:8)6ale wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić.7Mężczyźni zaś, którzy towarzyszyli mu w drodze, stanęli oniemiali, słuchali wprawdzie głosu, ale nikogo nie dostrzegali.[4] (Da 10:7; Mr 4:33; Joh 12:29; Ac 22:9; 1Co 14:2)8Saul więc podniósł się z ziemi, lecz gdy otworzył swoje oczy, nic nie widział; prowadząc go zaś za rękę, zaprowadzili go do Damaszku. (Ge 19:11; 2Ki 6:18; Ac 13:11)9I przez trzy dni był niewidzący i nie jadł ani nie pił.10Był zaś w Damaszku pewien uczeń imieniem Ananiasz i Pan przemówił do niego w widzeniu: Ananiaszu! A on odpowiedział: Oto jestem, Panie! (Isa 6:8; Ac 9:17; Ac 10:10; Ac 10:17; Ac 16:9; Ac 22:12)11Pan zaś do niego: Wstań i idź na ulicę zwaną Prostą, i odszukaj w domu Judy Tarsyjczyka imieniem Saul; oto właśnie się modli (Ac 9:6; Ac 9:30; Ac 21:39; Ac 22:3)12i zobaczył w widzeniu człowieka imieniem Ananiasz, jak wszedł i włożył na niego ręce, aby przejrzał. (Mr 8:23; Ac 9:17; Ac 10:3; Ac 10:17; Ac 10:19; Ac 16:9; Ac 22:13)13Ananiasz zaś odpowiedział: Panie, słyszałem od wielu o tym człowieku, ile złego wyrządził Twoim świętym w Jerozolimie; (Ac 8:3; Ac 9:1; Ac 9:32; Ac 22:4; Ac 26:9; Ac 26:10; Ro 1:7; Ro 15:25; Ro 15:31; Ro 16:2; Ro 16:15; 1Co 15:9; Ga 1:13; Eph 1:1; Php 3:6; 2Th 1:10; 1Ti 1:13)14i tutaj ma władzę od arcykapłanów, aby związać wszystkich, którzy wzywają Twojego imienia. (Ac 2:21; Ac 9:2; Ac 9:21; Ac 22:5; Ac 22:16; Ac 26:10; Ro 10:13; 1Co 1:2; 2Ti 2:22)15Pan jednak powiedział do niego: Idź, gdyż ten jest moim wybranym naczyniem, aby zanieść moje imię przed pogan, królów i synów Izraela; (Ac 22:21; Ac 25:26; Ac 26:1; Ac 27:24; Ro 1:5; Ro 9:21; Ro 11:13; Ro 15:16; Ga 1:16; Ga 2:2; Ga 2:8; Eph 3:8; 1Ti 2:7; 2Ti 2:20; 2Ti 4:17)16Ja sam bowiem pokażę mu, ile będzie musiał wycierpieć dla mojego imienia. (2Co 6:4; 2Co 11:23; 2Ti 1:8; 2Ti 2:3; 2Ti 2:9)17I Ananiasz poszedł, wszedł do domu, nałożył na niego ręce i powiedział: Saulu, bracie, Pan przysłał mnie, Jezus, który ukazał ci się w drodze, którą szedłeś, abyś przejrzał i został napełniony Duchem Świętym.18I zaraz opadły mu z oczu jakby łuski, przejrzał, wstał i został ochrzczony. (Ac 22:16)19A gdy przyjął pokarm, odzyskał siły. Przebywał zaś z uczniami w Damaszku parę dni, (Ac 26:20)20a zaraz zaczął głosić w synagogach Jezusa, że On jest Synem Boga. (Mt 16:16; Joh 20:31; Ro 1:3)21Wszyscy zaś, którzy go słuchali, dziwili się i mówili: Czy to nie jest ten, który w Jerozolimie nastawał na tych, którzy wzywają tego imienia, i po to tu przyszedł, aby ich związanych zaprowadzić do arcykapłanów? (Ac 8:3; Ac 9:1; Ac 9:14; Ac 26:10)22Saul natomiast coraz bardziej się umacniał i niepokoił Żydów mieszkających w Damaszku, dowodząc, że Ten jest Chrystusem. (Lu 9:20; Joh 11:27; Ac 17:3; Ac 18:5; Ac 18:28; 1Ti 1:12; 2Ti 4:17)23A gdy tak upłynęło sporo dni, Żydzi uknuli spisek, aby go zabić, (Ac 9:29; Ac 23:12; Ac 25:3)24ale ich spisek stał się znany Saulowi. Strzegli zaś bram dniem i nocą, aby go jakoś zabić. (Ac 20:3; Ac 20:19; Ac 23:12; 2Co 11:32)25Uczniowie jednak wzięli go i nocą opuścili go przez mur, spuszczając go w koszu. (Jos 2:15; 1Sa 19:12; 2Co 11:33)26Po przybyciu zaś do Jerozolimy próbował przyłączyć się do uczniów, ale wszyscy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem. (Ac 22:17; Ac 26:20; Ga 1:18)27Barnaba jednak przygarnął go, zaprowadził do apostołów – i opowiedział im, jak w drodze zobaczył Pana i że do niego przemówił, i jak w Damaszku śmiało wypowiadał się w imieniu Jezusa. (Ac 4:36; Ac 9:4; Ac 9:20; Ac 11:22; Ac 11:30; Ac 13:1; Ac 22:7; Ac 26:14; 1Co 9:1; 1Co 15:8; Ga 1:18)28I przebywał z nimi, wchodząc i wychodząc,[5] w Jerozolimie, śmiało wypowiadając się w imieniu Pana.29Rozmawiał też i rozprawiał z hellenistami,[6] ci jednak usiłowali go zabić. (Joh 7:35; Ac 6:1)30Gdy jednak bracia dowiedzieli się o tym, odprowadzili go do Cezarei i wyprawili go do Tarsu. (Ac 8:40; Ac 9:11; Ac 11:25)31Tymczasem zgromadzenie po całej Judei, Galilei i Samarii, miało pokój,[7] budowane i kroczące w bojaźni Pańskiej, a dzięki zachęcie Ducha Świętego pomnażało się. (Ne 5:9; Ac 1:8; Ac 5:11; Ac 5:14; Ac 11:22)
Działalność Piotra w Judei
32I stało się, gdy Piotr obchodził wszystkich, że przyszedł też do świętych, którzy mieszkali w Liddzie.[8] (1Ch 8:12; Ac 9:13)33Tam zaś natknął się na pewnego człowieka, imieniem Eneasz, który był sparaliżowany i od ośmiu lat leżał w łóżku. (Mt 4:24; Mt 9:2; Ac 3:2)34Piotr zwrócił się do niego: Eneaszu, Jezus Chrystus cię leczy. Wstań, zwiń swoje posłanie. I zaraz wstał. (Mt 9:6; Ac 4:10)35I zobaczyli go wszyscy mieszkańcy Liddy oraz Saronu, którzy też nawrócili się do Pana. (1Ch 5:16; 1Ch 27:29; Isa 33:9; Ac 11:21; 2Co 3:16)36W Joppie[9] zaś była pewna uczennica, imieniem Tabita, co w tłumaczeniu znaczy Dorkas;[10] była ona pełna dobrych czynów i dzieł miłosierdzia, które czyniła. (2Ch 2:16; Ro 13:3; 2Co 9:8; Eph 2:10; 1Ti 2:10; Tit 3:1)37W tych dniach zdarzyło się, że zasłabła i umarła; obmyto ją więc i złożono w sali na piętrze. (Ac 1:13; Ac 20:8)38A ponieważ Lidda leży blisko Joppy, uczniowie, gdy usłyszeli, że Piotr w niej przebywa, wysłali do niego dwóch mężczyzn z prośbą: Przyjdź do nas niezwłocznie.39Piotr więc wstał i poszedł wraz z nimi. Po przybyciu zaprowadzili go do sali na piętrze, gdzie obstąpiły go wszystkie wdowy, które płakały i pokazywały mu suknie oraz płaszcze, które robiła Dorkas, kiedy z nimi była.40Wówczas Piotr usunął wszystkich, padł na kolana, pomodlił się, po czym zwrócił się do ciała i powiedział: Tabito, wstań! Ona zaś otworzyła swoje oczy i – gdy zobaczyła Piotra – usiadła. (Mt 9:25; Mr 5:41; Lu 7:14; Lu 8:54; Ac 28:8; Jas 5:14)41A on podał jej rękę i podniósł ją; następnie przywołał świętych oraz wdowy i przedstawił ją żywą. (1Ki 17:23; Lu 7:15)42Rozniosło się to po całej Joppie i wielu uwierzyło w Pana. (Joh 11:45; Joh 12:11)43Przez wiele też dni [Piotr] przebywał w Joppie u niejakiego Szymona, garbarza.[11] (Ac 10:6; Ac 10:32)