Dzieje Apostolskie 7

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

od Ewangeliczny Instytut Biblijny

1 Arcykapłan natomiast zapytał: Czy tak się te rzeczy mają? 

2 On zaś odpowiedział: Mężowie bracia i ojcowie, posłuchajcie! Bóg chwały ukazał się naszemu ojcu Abrahamowi, gdy był w Mezopotamii, przed jego zamieszkaniem w Charanie, (Rdz 11,31; Rdz 12,4; Rdz 15,7; Rdz 24,10; Ps 29,3; Dz 2,9; Dz 22,1) 

3 i powiedział do niego: Wyjdź z twojej ziemi i z twojej rodziny i udaj się do ziemi, którą ci wskażę. (Rdz 12,1) 

4 Wtedy wyszedł z ziemi Chaldejczyków i zamieszkał w Charanie. Stamtąd, po śmierci swojego ojca, [Bóg] przesiedlił go do tej ziemi, w której wy teraz mieszkacie; (Rdz 11,27; Rdz 11,31; Rdz 11,32; Rdz 12,4; Rdz 15,5; Rdz 15,7; Neh 9,7) 

5 i nie dał mu w niej dziedzictwa nawet na krok stopy, a obiecał dać mu ją w posiadanie oraz jego nasieniu po nim, chociaż nie miał jeszcze dziecka. (Rdz 12,7; Rdz 13,15; Rdz 15,2; Rdz 15,18; Rdz 16,1; Rdz 17,8; Rdz 24,7; Rdz 26,3; Rdz 48,4; Pwt 2,5; Rz 4,1; Ga 3,1; Hbr 11,9) 

6 Bóg zaś powiedział w ten sposób, że jego nasienie będzie mieszkać jako obcy przybysz w obcej ziemi, gdzie je ujarzmią i będą krzywdzić przez czterysta lat; (Rdz 15,13; Wj 1,11; Wj 1,14; Wj 2,22; Wj 5,6; Wj 12,40; Ga 3,17) 

7 a naród, któremu będą służyć, Ja osądzę– powiedział Bóg – a potem wyjdą i będą mi służyć na tym miejscu. (Rdz 15,13; Wj 1,13; Wj 3,12) 

8 Dał mu też przymierze obrzezania; i tak zrodził Izaaka i obrzezał go dnia ósmego, Izaak natomiast Jakuba, a Jakub dwunastu patriarchów. (Rdz 17,10; Rdz 21,2; Rdz 25,26; Rdz 29,31; Rdz 30,5; Rdz 35,18; Rdz 35,23) 

9 Patriarchowie zaś, zazdroszcząc Józefowi, oddali go do Egiptu. Bóg jednak był z nim (Rdz 37,11; Rdz 37,28; Rdz 39,2; Rdz 39,3; Rdz 39,21; Rdz 39,23; Rdz 45,4) 

10 i wyrwał go ze wszystkich jego ucisków, dał mu łaskę i mądrość przed faraonem, królem Egiptu – i ustanowił go zarządcą Egiptu oraz całego swego domu. (Rdz 41,37; Rdz 41,40; Ps 105,21) 

11 Potem nastał głód w Egipcie i Kanaanie – i wielki ucisk; i nasi ojcowie nie znajdowali żywności. (Rdz 41,54; Rdz 41,57; Rdz 42,5) 

12 A gdy Jakub usłyszał, że w Egipcie jest zboże, posłał tam naszych ojców po raz pierwszy; (Rdz 42,1) 

13 za drugim zaś razem Józef dał się poznać swoim braciom i ród Józefa stał się dla faraona jawny. (Rdz 45,3; Rdz 45,16) 

14 Józef zaś posłał i wezwał do siebie swego ojca Jakuba wraz z całą rodziną liczącą siedemdziesiąt pięć dusz. (Rdz 45,9; Rdz 45,18; Rdz 46,27; Wj 1,5; Pwt 10,22) 

15 Wówczas Jakub zstąpił do Egiptu, gdzie zakończył [życie] zarówno on, jak i nasi ojcowie; (Rdz 46,5; Rdz 49,33; Wj 1,6) 

16 i przeniesiono ich do Sychem, i złożono w grobowcu, który za cenę srebra nabył Abraham od synów Hemora w Sychem. (Rdz 12,6; Rdz 23,3; Rdz 23,16; Rdz 33,19; Rdz 49,29; Rdz 50,13; Joz 24,32) 

17 A gdy zbliżał się czas obietnicy, którą Bóg ogłosił Abrahamowi, rozrósł się lud i rozmnożył w Egipcie, (Wj 1,7; Ps 105,24; Dz 7,5) 

18 aż nastał w Egipcie inny król, który nie znał Józefa. (Wj 1,8) 

19 Ten postąpił podstępnie z naszym rodem i krzywdził naszych ojców, zmuszając ich do porzucania niemowląt, tak aby nie zostawały przy życiu. (Wj 1,10; Wj 1,22) 

20 W tym czasie urodzony został Mojżesz i był miły Bogu; był on przez trzy miesiące karmiony w domu ojca, (Wj 2,2; Hbr 11,23) 

21 a gdy został porzucony, wzięła go córka faraona i wychowała go sobie za syna. (Wj 2,3) 

22 I wdrożono Mojżesza we wszelką mądrość Egipcjan, był zaś dzielny w swoich słowach i czynach. (Wj 2,11; Dn 1,4; Dn 1,17) 

23 A gdy ukończył czterdzieści lat, wstąpiło mu na serce, by odwiedzić swoich braci, synów Izraela. (Wj 2,11) 

24 Wtedy zobaczył kogoś krzywdzonego, ujął się za nim i wymierzył sprawiedliwość męczonemu, zadając cios Egipcjaninowi. 

25 Sądził zaś, że jego bracia skojarzą, że Bóg przez jego rękę daje im zbawienie – oni jednak nie skojarzyli. 

26 Następnego dnia zjawił się, gdy z sobą walczyli, i chcąc ich nakłonić do zgody, powiedział: Ludzie, jesteście braćmi, dlaczego krzywdzicie się wzajemnie? (Wj 2,13) 

27 Lecz ten, który krzywdził bliźniego, odepchnął go i powiedział: Kto cię ustanowił przełożonym i sędzią nad nami? (Wj 2,14; Łk 12,14) 

28 Czy ty chcesz mnie zabić, tak jak wczoraj zabiłeś Egipcjanina? (Wj 2,14) 

29 Z powodu tego słowa Mojżesz uciekł i stał się przychodniem w ziemi madiańskiej, gdzie zrodził dwóch synów. (Wj 2,15; Wj 2,21; Wj 4,20; Wj 18,3) 

30 A gdy wypełniło się czterdzieści lat, ukazał mu się na pustyni góry Synaj, w płomieniu płonącego krzaka, anioł. (Wj 3,2) 

31 Gdy Mojżesz to zobaczył, zdziwił go ten widok; a kiedy podchodził, by przypatrzyć się dokładnie, rozległ się głos Pana: (Wj 3,3; Wj 3,4) 

32 Ja jestem Bóg twoich ojców, Bóg Abrahama i Izaaka, i Jakuba. A Mojżesz, ogarnięty strachem, nie śmiał się [nawet] przyglądać. (Wj 3,6) 

33 Pan zaś powiedział mu: Zdejmij obuwie ze swoich nóg, bo miejsce, na którym stanąłeś, jest ziemią świętą. (Wj 3,5) 

34 Napatrzyłem się na krzywdę mojego ludu, który jest w Egipcie, i usłyszałem jego wzdychanie, i zstąpiłem, aby ich wybawić; i teraz idź! Posyłam cię do Egiptu. (Wj 2,24; Wj 3,7; Wj 3,10) 

35 Tego Mojżesza, którego się zaparli, mówiąc: Kto cię ustanowił przełożonym i sędzią? – tego Bóg posłał jako wodza i odkupiciela z pomocą anioła, który mu się ukazał w krzaku. (Wj 2,14; Wj 3,2; Wj 23,20; Wj 32,34; Wj 33,2; Łk 1,68; Łk 2,38; Dz 7,27; Tt 2,14; Hbr 9,12) 

36 On to wyprowadził ich po tym, jak dokonał cudów i znaków w ziemi egipskiej – i na Morzu Czerwonym, i na pustyni przez czterdzieści lat. (Wj 7,3; Wj 12,41; Wj 14,21; Wj 16,1; Wj 16,35; Lb 14,33; Dz 7,42; Dz 13,18; Hbr 3,9) 

37 To jest ten Mojżesz, który powiedział synom Izraela: Proroka jak ja wzbudzi wam Bóg spośród waszych braci. (Pwt 18,15; Pwt 18,18; Dz 3,22) 

38 On jest tym, który był w zgromadzeniu na pustyni z aniołem, który mówił do niego na górze Synaj, i z naszymi ojcami, tym, który otrzymał słowa żywe, aby wam je dać. (Wj 19,3; Wj 19,18; Wj 20,1; Pwt 5,4; Pwt 9,10; Dz 7,53; Rz 3,2; Ga 3,19; Hbr 2,2) 

39 Jemu nasi ojcowie nie chcieli stać się posłuszni, ale odepchnęli go i zwrócili się w swoich sercach w stronę Egiptu, (Wj 14,12; Wj 16,3; Lb 11,5; Lb 14,3) 

40 mówiąc do Aarona: Uczyń nam bogów, którzy pójdą przed nami, bo nie wiemy, co się stało z tym Mojżeszem, który nas wyprowadził z ziemi egipskiej. (Wj 32,1; Wj 32,23) 

41 I uczynili sobie w tamtych dniach cielca, i wznieśli ofiarę bożkowi, i cieszyli się dziełami swoich rąk. (Wj 32,4; Wj 32,35; Rz 1,23) 

42 Bóg zaś odwrócił się i przekazał ich na służbę zastępom nieba, jak napisano w zwoju proroków: Czy ofiary rzeźne i z pokarmów składaliście Mnie przez czterdzieści lat na pustyni, domu Izraela? (Pwt 4,19; 2 Krl 23,5; Ps 81,13; Jer 7,18; Jer 8,2; Jer 19,13; Ez 20,39; Am 5,25; So 1,5; Rz 1,24) 

43 I nosiliście namiot Molocha oraz gwiazdę waszego bożka Refana, posążki, które zrobiliście, aby się im kłaniać – i przesiedlę was poza Babilon. (1 Krl 11,7) 

44 Nasi ojcowie mieli na pustyni namiot świadectwa, tak jak go sobie urządził Ten, który powiedział Mojżeszowi, aby go wykonał według wzoru, który zobaczył; (Wj 25,9; Wj 25,40; Wj 26,30; Wj 38,21; Lb 1,50; Ap 15,5) 

45 który też z kolei nasi ojcowie wprowadzili z Jozuem do posiadłości narodów – których Bóg wygnał sprzed oblicza naszych ojców – aż do dni Dawida. (Joz 18,1; Joz 23,9; Joz 24,18; Ps 89,21; Dz 13,22) 

46 On to znalazł łaskę w oczach Boga i prosił o znalezienie namiotu Bożego dla domu Jakuba. (2 Sm 7,2; 1 Krl 8,17; 1 Krn 17,1; 2 Krn 6,7; Ps 132,1) 

47 Salomon zaś zbudował Mu dom. (1 Krl 6,1; 1 Krl 6,14; 1 Krl 8,13; 1 Krl 8,19; 2 Krn 3,1; 2 Krn 5,1; 2 Krn 6,2; 2 Krn 6,10) 

48 Ale Najwyższy nie mieszka w [domach] zbudowanych rękami, jak mówi prorok: (1 Krl 8,27; 2 Krn 6,18; Iz 66,1; Dz 17,24) 

49 Niebo jest moim tronem, a ziemia podnóżkiem moich stóp; jaki dom mi zbudujecie – mówi Pan – albo jakie jest miejsce mojego odpoczynku? 

50 Czy nie moja ręka uczyniła to wszystko? 

51 Ludzie twardego karku, nieobrzezanych serc i uszu, wy zawsze opieracie się Duchowi Świętemu, jak wasi ojcowie, tak i wy! (Wj 32,9; Wj 33,3; Wj 33,5; Wj 34,9; Kpł 26,41; Pwt 9,6; Pwt 9,13; Iz 48,4; Iz 63,10; Jer 6,10; Jer 9,25; Ez 44,7; Ez 44,9) 

52 Którego z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Pozabijali też tych, którzy zapowiedzieli przyjście Sprawiedliwego, którego wy teraz staliście się zdrajcami i mordercami, (2 Krn 36,16; Neh 9,26; Mt 5,12; Mt 23,31; Dz 3,14; Dz 22,14; 1 J 2,1) 

53 wy, którzy za pośrednictwem aniołów otrzymaliście Prawo, lecz nie dotrzymaliście go. (Pwt 33,3; Jan 7,19; Dz 7,38; Ga 3,19; Hbr 2,2) 

54 Słuchając tego, wybuchli w swych sercach jak przecięci i zaczęli zgrzytać na niego zębami. (Job 16,9; Ps 35,16; Ps 37,12; Ps 112,10; Dz 5,33) 

55 [On tymczasem], pełen Ducha Świętego, ze wzrokiem utkwionym w niebo, zobaczył chwałę Boga oraz Jezusa stojącego po prawicy Boga (Wj 24,16; Ps 110,1; Mt 26,64; Mk 14,62; Mk 16,19; Łk 22,69; Jan 12,41; Dz 4,8; Dz 6,3; Dz 6,5; Dz 7,2; Dz 9,17; Dz 11,24; Dz 13,9; Rz 8,34; Ef 1,20; Kol 3,1; Hbr 1,3; Hbr 8,1; Hbr 10,12; Hbr 12,2; 1 P 3,22) 

56 i powiedział: Oto widzę otwarte niebiosa i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga. (Ez 1,1; Dn 7,13; Mt 3,16; Mt 8,20; Mt 26,64; Łk 3,21; Jan 1,51; Dz 10,11; Ap 4,1; Ap 19,11) 

57 Oni zaś podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i zgodnie rzucili się na niego, (Ps 58,5) 

58 a wyrzuciwszy go poza miasto, kamienowali. Świadkowie zaś złożyli swoje szaty u stóp młodzieńca imieniem Saul (Kpł 24,14; Kpł 24,16; Pwt 17,7; 1 Krl 21,13; Mt 23,37; Łk 4,29; Dz 4,35; Dz 4,37; Dz 5,1; Dz 6,3; Dz 6,4; Dz 6,13; Dz 8,3; Dz 9,1; Dz 22,20; Hbr 11,37; Hbr 13,12) 

59 i kamienowali Szczepana, wzywającego [imienia Pana] i mówiącego: Panie Jezu, przyjmij mego ducha. (Ps 31,6; Łk 23,46) 

60 A gdy padł na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie policz im tego grzechu. I kiedy to powiedział, zasnął. (Dn 12,2; Mt 5,44; Mt 27,52; Łk 22,41; Łk 23,34; Dz 9,40; Dz 20,36; 1 Kor 4,12; 1 Kor 15,51; 1 Tes 4,14; 2 Tm 4,16) 

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny
© 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).