Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (literacki)
od Ewangeliczny Instytut Biblijny1O, gdybyście mogli znieść odrobinę szaleństwa z mojej strony! Właściwie znosicie.[1]2Nie przeczę, jestem o was zazdrosny — Bożą zazdrością. Poślubiłem was bowiem z jednym mężem, aby postawić przed Chrystusem czystą dziewicę.3Obawiam się jednak, czy w jakiś sposób — podobnie jak wąż zwiódł Ewę swoją przebiegłością — wasze myśli nie zostały skażone i odwiedzione od szczerości i czystości względem Chrystusa.4Bo gdy przychodzi ktoś inny, głosi Jezusa, którego nie głosiliśmy, lub gdy przyjmujecie innego ducha, nie tego, którego otrzymaliście, lub inną dobrą nowinę, nie tę, którą przyjęliście, wówczas znosicie to z łatwością.5Otóż uważam, że w niczym nie ustępuję tym arcyapostołom.6Jeśli nawet jestem prostakiem w mowie, to jednak nie w poznaniu — przecież nasze postępowanie pośród was było całkowicie jawne.7Czy popełniłem grzech — poniżając się dla waszego wywyższenia — że za darmo głosiłem wam ewangelię?8Inne kościoły złupiłem, przyjmując wsparcie, aby wam służyć.9A gdy przebywając u was, znajdowałem się w niedostatku, kogo obciążałem? Przecież mój brak uzupełnili bracia przybyli z Macedonii. W niczym nie byłem ciężarem — tego pilnowałem i będę pilnował.10Mówię prawdę w Chrystusie: W granicach Achai ta chluba nie zostanie mi zabrana.11Dlaczego tak postępowałem? Dlatego, że was nie kocham? Bóg to wie!12Czyniłem tak, i będę czynił, aby odebrać podstawę do chluby tym, którzy jej szukają. Niech w tym, czym się szczycą, okażą się tacy, jak my!13Bo oni są fałszywymi apostołami, nieuczciwymi pracownikami. Podszywają się tylko pod apostołów Chrystusa.14I nic dziwnego. Przecież sam szatan podszywa się pod anioła światłości.15Cóż więc szczególnego, że jego parobkowie podszywają się pod przedstawicieli sprawiedliwości? Lecz ich koniec będzie zgodny z ich czynami!16Powtarzam: Niech mnie nikt nie uważa za nierozumnego. A jeśli już, to przyjmijcie mnie jako takiego, abym i ja mógł się nieco poszczycić.17To, co mówię, mówię nie po myśli Pana, lecz jakby w przypływie szaleństwa. Ono jest podstawą tej chluby.18Ponieważ tak wielu szczyci się według ciała, spróbuję i ja.19Przecież jako rozumni łatwo znosicie nierozumnych!20Znosicie też, gdy was ktoś zniewala, gdy was ktoś objada, gdy ktoś wykorzystuje, gdy się nad wami wynosi, gdy po twarzy bije.21Ze wstydem mówię: W tym my byliśmy słabi. Jeśli inni są tacy odważni — w przypływie szaleństwa to mówię — to i ja się ośmielę.22Hebrajczykami są? Ja także. Izraelitami? Ja także. Potomstwem Abrahama? Ja także.23Sługami Chrystusa są? Jako obłąkany mówię: Tym bardziej ja! Więcej zaznałem trudów, częściej byłem w więzieniach, ponad miarę poddawano mnie chłostom, często bywałem w śmiertelnym niebezpieczeństwie.24Od Żydów otrzymałem pięć razy po czterdzieści razów bez jednego,25trzy razy byłem chłostany,[2] raz ukamienowany, trzy razy rozbił się ze mną okręt, dzień i noc spędziłem na pełnym morzu.26Często bywałem w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach ze strony zbójców, w niebezpieczeństwach ze strony rodaków, w niebezpieczeństwach ze strony pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustkowiu, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach między fałszywymi braćmi;27w trudzie i znoju, często w bezsennych nocach, w głodzie i pragnieniu, często w postach, na zimnie i w nagości.28Poza tymi sprawami zewnętrznymi, pozostaje moja codzienna odpowiedzialność, troska o wszystkie kościoły.29Kto słabnie, a mnie to nie osłabia? Kto wywołuje skandale, a ja przy tym nie płonę?30Skoro już muszę się szczycić, to będę się szczycił moją słabością.31Bóg i Ojciec Pana Jezusa, On, błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię.32W Damaszku namiestnik[3] króla Aretasa wystawił warty w mieście Damasceńczyków, aby mnie schwytać.33Lecz spuszczono mnie w koszu przez okienko w murze i tak wymknąłem mu się z rąk.
2 Koryntian 11
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
od Ewangeliczny Instytut Biblijny1O, gdybyście mogli znieść odrobinę mojej głupoty – a właściwie mnie znosicie.[1] (Mt 17,17)2Bo jestem o was zazdrosny Bożą zazdrością; gdyż poślubiłem was jednemu mężowi, aby stawić przed Chrystusem dziewicę czystą, (Wj 20,5; Oz 2,21; Ef 5,27; Ap 14,4; Ap 21,2; Ap 21,9)3obawiam się jednak, czy w jakiś sposób – podobnie jak wąż zwiódł Ewę swoją przebiegłością – wasze myśli nie zostały skażone [i odwiedzione] od szczerości i czystości względem Chrystusa. (Rdz 3,1; Rdz 3,13; 2 Kor 10,5; Ef 4,14; 1 Tes 3,5; 1 Tm 2,14; 1 Tm 4,1; 2 P 3,17; Ap 12,9; Ap 12,15)4Bo gdy przychodzi ktoś inny, głosi Jezusa, którego nie głosiliśmy, lub przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, lub inną ewangelię, której nie przyjęliście, znosicie [to] wspaniale. (Dz 4,12; Rz 8,15; 1 Kor 3,11; Ga 1,6; 1 J 4,1; 1 J 4,3; 1 J 4,6)5Otóż uważam, że w niczym nie ustępuję tym arcyapostołom. (1 Kor 15,9; 2 Kor 12,11)6Jeśli nawet jestem prostakiem w słowie, to jednak nie w poznaniu – przecież we wszystkim postępowaliśmy względem was całkowicie jawnie. (1 Kor 1,17; 1 Kor 2,1; 1 Kor 2,13; 1 Kor 12,8; 2 Kor 5,11; 2 Kor 10,10; Ef 3,4)7Czy popełniłem grzech, poniżając siebie, abyście wy byli wywyższeni, że za darmo głosiłem wam ewangelię? (1 Kor 9,12; 1 Kor 9,18; 1 Tes 2,9)8Inne zgromadzenia złupiłem, przyjmując wsparcie, aby wam służyć, (Flp 4,15)9a gdy przebywając u was, znajdowałem się w niedostatku, nikogo nie obciążałem; gdyż mój brak uzupełnili bracia, którzy przybyli z Macedonii; i w niczym nie byłem ciężarem – tego strzegłem i będę strzegł. (2 Kor 12,13; Flp 4,12)10Jest we mnie prawda Chrystusa, że w granicach Achai ta chluba nie zostanie mi zabrana. (Rz 9,1; 1 Kor 9,15)11Dlaczego? Że was nie kocham? Bóg to wie!12A czynię to, i będę czynił, aby odciąć podstawę tym, którzy chcą podstawy, by w tym, czym się chlubią, mogli się okazać takimi jak my.13Bo oni są fałszywymi apostołami, nieuczciwymi pracownikami, podszywającymi się pod apostołów Chrystusa. (Mt 7,15; Flp 3,2; Tt 1,10)14I nic dziwnego; sam bowiem szatan podszywa się pod anioła światłości. (Job 1,6; Job 2,1; Ga 1,8)15Nic więc wielkiego, jeśli i jego posługacze podszywają się pod posługujących sprawiedliwości – ich koniec będzie zgodny z ich czynami. (Mt 16,27; 2 P 2,1)16Znów mówię: Niech mnie nikt nie uważa za głupiego; jeśli zaś nie, to przyjmijcie mnie jako głupiego, abym i ja mógł się nieco pochlubić. (2 Kor 12,6)17To, co mówię, mówię nie po myśli[2] Pana, lecz jakby w głupocie – w tej podstawie do chluby.18Ponieważ tak wielu chlubi się według ciała, i ja będę się chlubił. (1 Kor 1,31; 2 Kor 5,12; 2 Kor 5,16; Ga 6,12; Ga 6,13; Flp 3,3)19Bo jako mądrzy z przyjemnością znosicie głupich!20Znosicie bowiem, gdy was ktoś zniewala, gdy ktoś objada, gdy ktoś nabiera,[3] gdy się ktoś wynosi, gdy was ktoś po twarzy bije. (Ga 2,4; Ga 4,1; Ga 4,9; Ga 5,1)21Ze wstydem mówię: w tym my byliśmy słabi. Jeśli ktoś w czymś jest odważny – w głupocie to mówię – to i ja się ośmielam.22Hebrajczykami są? Ja także. Izraelitami są? Ja także. Nasieniem[4] Abrahama są? Ja także. (Łk 3,8; Dz 22,3; Rz 9,7; Rz 11,1; Ga 3,16; Flp 3,5)23Sługami Chrystusa są? Jako obłąkany mówię: tym bardziej ja – więcej [zaznałem] trudów, częściej byłem w więzieniach, ponad miarę poddawano mnie chłostom, często [bywałem] w śmiertelnych niebezpieczeństwach. (Dz 16,22; Rz 15,16; 2 Kor 6,5; Ef 3,1; Ef 6,20; Flp 1,7; Kol 1,7; Kol 4,3; 1 Tm 4,6; 2 Tm 1,8; Flm 1,1; Flm 1,9; Flm 1,23)24Od Żydów otrzymałem pięć razy po czterdzieści bez jednego, (Pwt 25,3)25trzy razy byłem chłostany,[5] raz ukamienowany, trzy razy rozbił się ze mną okręt, dzień i noc spędziłem w głębinie morskiej. (Dz 14,19; Dz 16,22; Dz 27,41)26Często [bywałem] w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od zbójców, w niebezpieczeństwach ze strony rodaków, w niebezpieczeństwach ze strony pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustkowiu, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach między fałszywymi braćmi. (Dz 9,23; Dz 13,50; Dz 14,5; Dz 17,5; Dz 20,19; Ga 2,4)27W trudzie i znoju, często w bezsennych nocach, w głodzie i pragnieniu, często w postach, na zimnie i w nagości.[6] (1 Kor 4,11; 2 Kor 6,5)28Poza tymi sprawami zewnętrznymi[7] pozostaje moja codzienna odpowiedzialność, troska o wszystkie zgromadzenia.29Kto słabnie, a [ja] nie słabnę? Kto wywołuje skandale,[8] a [ja] nie płonę? (1 Kor 2,3; 1 Kor 8,13; 1 Kor 9,22)30Jeśli muszę się chlubić, to będę się chlubił z mojej słabości. (2 Kor 12,5)31Bóg i Ojciec Pana Jezusa, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię. (Jan 20,17; Rz 9,1; Rz 9,5; Rz 15,6; 2 Kor 1,23; Ef 1,3; Ap 5,13)32W Damaszku etnarcha[9] króla Aretasa wystawił warty w mieście Damasceńczyków, aby mnie schwytać, (Dz 9,2; Dz 9,24)33lecz spuszczono mnie w koszu przez okienko w murze i uszedłem jego rąk. (Dz 9,25)