1Ja sam natomiast, Paweł, napominam was przez łagodność i uprzejmość Chrystusa. Czynię to ja, który — obecny wśród was — jestem uniżony, a nieobecny odważny.2Błagam zatem, abym, gdy przyjdę, nie musiał być odważny i być może bardzo stanowczo wystąpić przeciwko tym, którzy uważają nas za żyjących według ciała.3Bo chociaż żyjemy w ciele, nie walczymy według ciała.4Narzędzia naszej walki nie są cielesne, a jednak, za sprawą Boga, mają moc burzenia warowni. Nimi też burzymy wrogie zamiary5i wszelką zuchwałość, podnoszącą się przeciw poznaniu Boga. Nimi zniewalamy każdą myśl do posłuszeństwa Chrystusowi6i jesteśmy gotowi do wymierzenia sprawiedliwości każdemu przejawowi nieposłuszeństwa, dopóki wasze posłuszeństwo nie stanie się pełne.7Patrzcie na to, co oczywiste.[1] Jeśli ktoś jest przekonany, że należy do Chrystusa, niech weźmie pod uwagę, że jak on sam należy do Chrystusa, tak i my.8Bo choćbym nawet nieco bardziej szczycił się naszą władzą, którą Pan nam dał, aby was budować, a nie niszczyć, nie mam się czego wstydzić.9Ale niech wam się nie zdaje, że straszę was listami,10jak mówią: Listy wprawdzie groźne i surowe, lecz postura nędzna i mowa do niczego.11Kto tak uważa, niech liczy się z tym, że jacy jesteśmy w słowie przekazanym listownie, pod nieobecność, tacy też będziemy w czynie, gdy się pojawimy.12Nie ośmielamy się bowiem zaliczać siebie do tych, lub porównywać się z tymi, którzy samych siebie polecają. Oni jednak popełniają błąd, gdy się mierzą sobą i siebie samych z sobą porównują.13My jednak nie będziemy szczycić się ponad miarę. Pozostaniemy przy mierze, której normę ustalił nam Bóg. W jej ramach dotarliśmy do was.14Bo nawet jeśli posuwamy się daleko, to przecież nie jako ci, którzy do was nie dotarli. Przeciwnie, to właśnie my jako pierwsi przyszliśmy do was z dobrą nowiną Chrystusa.15Nie przechwalamy się też ponad miarę trudem innych. Mamy natomiast nadzieję, że wraz z pogłębianiem się w was waszej wiary, nam — według naszej miary — dane będzie niepomiernie więcej.[2]16Mamy mianowicie nadzieję, że będziemy głosić dobrą nowinę w stronach jeszcze dalszych niż wasze, bez szczycenia się dokonaniami mierzonymi cudzą miarą.17Bo ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu.18Wypróbowany jest nie ten, kto sam siebie poleca, ale ten, kogo poleca Pan.
2 Koryntian 10
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Ja sam natomiast, Paweł, napominam was przez łagodność i uprzejmość Chrystusa, [ja], który wprawdzie obecny wśród was jestem uniżony, za to nieobecny odważny względem was; (Mt 11,29; Mt 21,5; 1 Kor 2,3; 1 Kor 4,21)2błagam [zatem], abym – obecny – nie był odważny tą pewnością,[1] z którą niewykluczone, że stanowczo wystąpię przeciw tym, którzy zaliczają nas do żyjących według ciała. (Rz 8,4; 1 Kor 4,21)3Bo chociaż żyjemy w ciele, nie walczymy według ciała. (1 Tm 1,18)4Gdyż narzędzia naszej walki nie są cielesne, jednak w Bogu[2] mają moc burzenia warowni; [nimi] burzymy wrogie zamiary (Jer 1,10; Rz 13,12; 1 Kor 1,25; 1 Kor 2,5; 2 Kor 4,7; 2 Kor 6,7; Ef 6,11; 1 Tes 5,8)5i wszelką zuchwałość podnoszącą się przeciw poznaniu Boga, i zniewalamy każdą myśl do posłuszeństwa Chrystusowi, (Iz 2,11; Ef 4,8)6i jesteśmy gotowi do wymierzenia sprawiedliwości wszelkiemu nieposłuszeństwu, dopóki wasze posłuszeństwo nie stanie się pełne. (2 Kor 2,9; 2 Kor 7,11; 2 Kor 7,15)7Patrzcie na to, co oczywiste.[3] Jeśli ktoś jest przekonany, że [należy do] Chrystusa, niech ponownie weźmie sobie pod uwagę, że jak on sam [należy do] Chrystusa, tak i my. (Jan 7,24)8Bo choćbym nawet nieco bardziej chlubił się naszą władzą, którą Pan nam dał, aby was budować, a nie niszczyć, nie będę zawstydzony – (2 Kor 10,13; 2 Kor 12,6; 2 Kor 12,19; 2 Kor 13,10)9lecz niech się wam nie zdaje, że was straszę listami,10bo mówią: Listy wprawdzie groźne i surowe, lecz wygląd ciała słaby i słowo byle jakie. (1 Kor 2,1; 1 Kor 2,4; 2 Kor 11,6; Ga 4,13)11Kto tak uważa, niech weźmie pod uwagę, że jakimi jesteśmy w słowie przekazanym listownie pod nieobecność, takimi też – obecni – będziemy w czynie. (2 Kor 13,2; 2 Kor 13,10)12Nie ośmielamy się bowiem zaliczać siebie [do niektórych] lub porównywać się z niektórymi spośród tych, którzy siebie samych polecają – oni jednak nie rozumują właściwie, gdy siebie sobą mierzą i siebie samych z sobą porównują. (2 Kor 3,1; 2 Kor 5,12)13My zaś nie będziemy chlubić się ponad miarę, ale zgodnie z miarą, której normę wymierzył nam Bóg – miarą, aby dotrzeć aż do was.[4] (Rz 12,3)14Nie posuwamy się bowiem za daleko, jako ci, którzy nie dotarli do was – bo aż do was jako pierwsi dotarliśmy w ewangelii Chrystusa. (Dz 18,1; 1 Kor 4,15; 1 Kor 15,1)15Nie chlubimy się ponad miarę trudem innych, mamy natomiast nadzieję, że gdy w was pogłębiać się będzie wasza wiara, nam według [wymierzonej] nam normy dane będzie niepomiernie więcej, (Rz 15,18; Rz 15,20)16tak że będziemy głosić ewangelię w stronach jeszcze dalszych niż wasze, bez chlubienia się dokonaniami według cudzej normy. (Dz 19,21)17Ten zaś, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu. (Jer 9,23; 1 Kor 1,31)18Bo nie ten, kto sam siebie poleca, jest wypróbowany, ale ten, kogo poleca Pan.