Mark 12

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 I zaczął mówić do nich w przypowieściach:[1] Pewien człowiek zasadził winnicę, otoczył ją murem,[2] wykuł zbiornik, wzniósł wieżę, wynajął ją rolnikom – i odjechał. (1Ki 9:7; Ps 80:9; Isa 5:1; Isa 5:2; Jer 2:21; Eze 18:2; Mt 21:28; Mt 21:33; Mt 25:14; Mr 4:2; Mr 13:34; Lu 20:9) 2 W czasie [winobrania] posłał do rolników sługę, aby przyjął od rolników część z owoców winnicy. (2Ch 24:19; 2Ch 36:15; Mt 23:37) 3 A oni wzięli go, ubiczowali i odesłali z niczym. (Jer 37:15) 4 I znów posłał do nich innego sługę. Temu rozbili głowę i znieważyli go. 5 Posłał jeszcze innego; tego zabili – i wielu innych, których albo wychłostali, albo pozabijali. (Ne 9:26; Mt 23:37; Ac 7:52) 6 Miał jeszcze jednego, ukochanego syna; posłał go do nich jako ostatniego, mówiąc: Mojego syna uszanują. (Mr 9:7; Heb 1:1) 7 Rolnicy ci zaś powiedzieli sobie: To jest dziedzic, chodźmy, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze. 8 Chwycili go zatem, zabili i wyrzucili go poza winnicę. (Mr 8:31; Mr 9:31; Mr 10:34; Ac 2:23; Ac 3:15; Heb 13:12) 9 Co więc uczyni pan winnicy? Przyjedzie i wygubi rolników, a winnicę odda innym. (Mt 25:19; Mr 13:2; Ac 13:46) 10 Czy nie czytaliście tego [fragmentu] Pisma: Kamień, który odrzucili budujący, ten stał się głowicą naroża.[3] (Ps 118:22; Ac 4:11; 1Pe 2:7) 11 Stało się to za sprawą Pana ito jest cudowne w naszych oczach.[4] 12 I starali się Go schwytać – ale bali się tłumu; zrozumieli bowiem, że przeciw nim wypowiedział tę przypowieść. Opuścili Go więc i odeszli. (Mt 22:22; Mr 11:18; Mr 11:32; Joh 7:25; Joh 7:30) 13 Posłali więc do Niego niektórych spośród faryzeuszów i herodianów,[5] aby schwytali Go za słowo.[6] (Mt 22:15; Mr 3:6; Mr 8:15; Lu 11:54; Lu 20:20) 14 Przyszli więc i mówią do Niego: Nauczycielu, wiemy, że jesteś szczery i nie zabiegasz o nikogo; nie masz bowiem względu na osobę,[7] ale w prawdzie nauczasz drogi Bożej; czy wolno płacić podatek[8] cesarzowi, czy nie? Mamy płacić czy nie płacić?[9] (De 1:17; Mt 17:25; Mr 2:14; Lu 2:1; Lu 3:1; Ac 13:10; Ac 18:25) 15 A On, świadom ich obłudy, powiedział do nich: Dlaczego poddajecie Mnie próbie? Przynieście Mi denara,[10] abym [go] obejrzał. (Mt 23:28; Mr 8:11; Mr 10:2; Lu 12:1; Joh 8:6) 16 Przynieśli zatem, a On ich zapytał: Czyj to wizerunek i napis? A oni Mu odpowiedzieli: Cesarza. 17 Wtedy Jezus im powiedział: Co cesarskie, oddajcie cesarzowi, a co Boże – Bogu. I byli Nim zadziwieni. (Ex 30:12; Mt 17:24; Mt 17:27; Ro 13:7) 18 Wtedy przyszli do Niego saduceusze,[11] którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zapytali Go, mówiąc: (Mt 3:7; Mt 22:23; Lu 20:27; Ac 4:1; Ac 4:2; Ac 5:17; Ac 23:8; 1Co 15:12) 19 Nauczycielu! Mojżesz napisał nam, że jeśliby czyjś brat umarł i pozostawił żonę, a nie pozostawił dziecka, wówczas jego brat ma wziąć tę żonę i wzbudzić potomstwo[12] swojemu bratu. (De 25:5) 20 [Otóż] było siedmiu braci; pierwszy pojął żonę, a umierając, nie pozostawił potomstwa. 21 Wtedy pojął ją drugi i umarł, nie pozostawiwszy potomstwa. Tak samo trzeci – 22 i siedmiu nie zostawiło potomstwa. W końcu, po wszystkich, zmarła także ta kobieta. 23 Przy zmartwychwstaniu, kiedy zmartwychwstaną, którego z nich będzie żoną? Bo siedmiu miało ją za żonę. 24 Jezus im odpowiedział: Czy nie dlatego błądzicie, że nie znacie Pism ani mocy Boga? (Joh 20:9; Ro 1:16; Eph 1:19; 2Ti 3:15) 25 Bo gdy powstaną z martwych, nie będą się żenić ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie na niebiosach. (1Co 15:42; 1Co 15:52) 26 Co do umarłych natomiast, że zostaną wzbudzeni,[13] czy nie czytaliście w zwoju Mojżesza, jak to Bóg przy cierniowym krzaku wypowiedział do niego słowa: Ja jestem Bogiem Abrahama i Bogiem Izaaka, i Bogiem Jakuba? (Ex 3:2; Ex 3:6; Ex 3:16; Ac 7:30; Ac 7:32) 27 Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, ale żywych. Bardzo błądzicie. (Joh 14:19) 28 Wtedy podszedł jeden ze znawców Prawa,[14] który usłyszał, jak ze sobą rozprawiali, a gdy zobaczył, że trafnie im odpowiedział, zapytał Go: Które przykazanie jest pierwsze[15] ze wszystkich? (Mt 22:34; Mt 23:2; Lu 10:25; Ac 19:35) 29 Jezus odpowiedział: Pierwsze przykazanie jest takie: Słuchaj, Izraelu! Pan, nasz Bóg, jest Panem jedynym,[16] (De 6:4; Zec 14:9; Joh 17:3; 1Co 8:4; 1Ti 1:17; Jud 1:25) 30 będziesz więc kochał Pana, swojego Boga, z całego swojego serca, z całej swojej duszy, z całej swojej myśli i z całej swojej siły.[17] (De 6:5; Lu 10:27; 1Jo 4:21) 31 A drugie jest takie: Będziesz kochał swojego bliźniego jak samego siebie.[18] Innego przykazania, większego od tych, nie ma. (Le 19:18; Mt 19:19; Ro 13:8; 1Co 13:13; Ga 5:14; Jas 2:8) 32 I powiedział do Niego znawca Prawa: Wspaniale, Nauczycielu! Prawdę powiedziałeś, że jest jedynym[19] i poza Nim nie ma innego; (De 4:35; De 4:39; Isa 45:6; Isa 45:14; Lu 20:39) 33 i że kochać Go z całego serca i z całej myśli, i z całej siły, a bliźniego kochać jak samego siebie, znaczy więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary. (1Sa 15:22; Ps 40:7; Ps 51:18; Ho 6:6; Mic 6:6; Heb 10:8) 34 A Jezus, widząc, że on rozumnie odpowiedział, powiedział do niego: Niedaleko jesteś od Królestwa Bożego. I nikt nie ośmielał się Go już więcej pytać. (Mt 3:2; Mt 22:46; Mr 1:15; Lu 20:40) 35 Odpowiadając, Jezus powiedział, ucząc w świątyni: Jak znawcy Prawa mogą mówić, że Chrystus jest synem Dawida? (Ezr 7:6; Mt 22:41; Mt 26:55; Mr 14:49; Lu 20:41) 36 Sam Dawid powiedział w Duchu Świętym:[20] Pan powiedział mojemu Panu: Siedź po mojej prawicy, aż położę Twoich nieprzyjaciół pod Twoje stopy! (2Sa 23:2; Ps 110:1; Mt 22:44; Ac 2:34; 1Co 12:3; 1Co 15:25; Heb 1:13) 37 Sam Dawid nazywa Go Panem, jak więc może On być jego synem? A liczny tłum chętnie Go słuchał. (Mr 6:20; Ro 1:3) 38 W swoim nauczaniu powiedział też: Strzeżcie się znawców Prawa, pragnących chodzenia w długich szatach, pozdrowień na rynkach, (Mt 23:1; Mr 2:6; Mr 4:2; Mr 12:28; Lu 11:37; Lu 20:45) 39 pierwszych krzeseł w synagogach i zaszczytnych miejsc na ucztach. (Lu 14:7) 40 Pożerają oni domy[21] wdów i dla pozoru długo się modlą; ci dostaną surowszy wyrok. (Jas 3:1) 41 Usiadłszy naprzeciw skarbony,[22] przyglądał się, jak tłum wrzuca do skarbony pieniądze,[23] a wielu bogatych dużo wrzucało. (Lu 21:1; Joh 8:20) 42 Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa leptony, czyli kodrantes.[24] (2Co 6:10; 2Co 8:2) 43 Wówczas przywołał swoich uczniów i powiedział im: Zapewniam was, ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy rzucający do skarbony. 44 Bo wszyscy wrzucili ze swojego nadmiaru, ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swoje[25] życie. (2Co 8:12)