1Ten bowiem[1] Melchizedek, król Salemu, kapłan Boga Najwyższego,[2] który wyszedł na spotkanie Abrahamowi powracającemu po rozgromieniu królów i pobłogosławił mu, (Ge 14:17; Ge 14:18; Ps 76:3; Ps 110:4; Isa 9:6; Jer 23:5; Jer 33:15; Heb 5:1; Heb 5:6; Heb 5:10; Heb 6:20; Heb 7:2; Heb 7:10; Heb 7:11; Heb 7:15; Heb 7:17)2a któremu Abraham wydzielił dziesięcinę ze wszystkiego, [nosi imię], które po pierwsze znaczy król sprawiedliwości, a po drugie król Salemu, czyli król pokoju. (Ge 14:20; Ps 72:2; Ps 72:3; Ps 85:11; Isa 9:6; Isa 32:1; Isa 32:17)3Bez ojca, bez matki, bez rodowodu,[3] nie mający początku dni ani końca życia – podobny Synowi Bożemu – pozostaje kapłanem na zawsze. (Ps 110:4; Mt 1:1; Mt 4:3; Lu 3:23; Joh 1:1; Joh 7:27; Joh 8:58; Heb 1:12)4Zauważcie zatem, jak wielki jest ten, któremu nawet patriarcha Abraham dał dziesięcinę z najlepszego łupu. (Heb 10:21)5Wprawdzie i ci z synów Lewiego, którzy otrzymują urząd kapłański, mają nakaz – zgodnie z Prawem – pobierania dziesięciny od ludu, to jest od swoich braci, choć także wyszli z lędźwi Abrahama; (Le 27:30; Nu 18:21; De 14:22)6ten jednak, niepochodzący od nich, przyjął dziesięcinę od Abrahama i pobłogosławił mającego obietnicę. (Ge 14:19; Ro 4:13)7Bez żadnej zaś wątpliwości to, co mniejsze, jest błogosławione przez lepsze.8I tutaj dziesięciny przyjmują śmiertelni ludzie, a tam ten, o którym poświadczono, że żyje. (Re 1:18)9I – jak można by powiedzieć – przez Abrahama również Lewi, który pobiera dziesięcinę, złożył dziesięcinę;10wciąż bowiem był w lędźwiach swego ojca, gdy Melchizedek wyszedł mu na spotkanie. (Ge 14:18; Ps 110:4; Heb 5:6; Heb 5:10; Heb 6:20; Heb 7:1; Heb 7:11; Heb 7:15; Heb 7:17)
Kapłaństwo a Prawo
11Jeśli więc doskonałość[4] była za pośrednictwem kapłaństwa lewickiego[5] – a w oparciu o nie lud otrzymał Prawo – to jaka jeszcze była potrzeba ustanawiać innego kapłana, według porządku Melchizedeka, a nie ogłaszać według porządku Aarona?[6] (Ge 17:1; De 18:13; 1Ki 8:61; Ps 110:4; Mt 5:48; Mt 19:21; Joh 17:1; 2Co 13:11; Eph 4:13; Php 3:15; Col 1:28; 2Ti 3:17; Heb 5:6; Heb 5:10; Heb 6:20; Heb 7:16; Heb 7:17; Heb 7:20; Heb 7:24; Heb 7:25; Heb 7:26; Heb 8:1; Heb 8:6; Jas 1:4; Jas 2:22; 1Jo 2:1)12Przy zmianie kapłaństwa z konieczności dochodzi przecież do zmiany Prawa.[7] (Ro 8:2; Ro 14:23; 1Co 11:1; Ga 5:16; Eph 4:30; 1Ti 1:8; Heb 7:11; Heb 7:14; Heb 8:7; Heb 8:8; Heb 8:13)13Ten zaś, o którym mowa, miał udział w innym plemieniu, z którego nikt nie trudnił się ołtarzem;14bo wiadomo, że nasz Pan pochodzi z Judy, z którego to plemienia o kapłanach Mojżesz nic nie powiedział. (Ge 49:10; Isa 11:1; Mt 2:6; Re 5:5)15I jest to tym bardziej oczywiste, że na podobieństwo Melchizedeka ustanawiany jest inny kapłan, (Heb 7:3)16który stał się [nim] nie według przykazania Prawa [dotyczącego] cielesnego [pochodzenia], ale mocą niezniszczalnego życia. (2Ti 1:10)17Świadczy się bowiem o Nim: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka. (Ps 110:4; Heb 5:6; Heb 5:10; Heb 6:20)18Z jednej więc strony dochodzi do unieważnienia wcześniej obowiązującego przykazania z powodu jego słabości i bezużyteczności – (Ga 4:9; Col 2:14)19Prawo bowiem niczego nie udoskonaliło[8] – z drugiej zaś strony do wprowadzenia lepszej nadziei,[9] dzięki której zbliżamy się do Boga. (Ro 7:7; Ro 7:8; Ro 7:12; Ro 7:13; Ro 8:3; Ga 3:23; Eph 2:18; Col 1:5; Col 1:27; Heb 4:14; Heb 4:16; Heb 6:18; Heb 9:9; Heb 10:1; Heb 10:23)20I co więcej, [stało się to] nie bez złożenia przysięgi; o ile bowiem tamci zostawali kapłanami bez złożenia przysięgi,21o tyle Ten – ze złożeniem przysięgi ze strony Tego, który do Niego mówi: Przysiągł Pan i nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki.[10] (Ps 110:4; Mal 3:6; Ro 11:29; Heb 5:6; Heb 5:10; Heb 6:20; Heb 7:17)22O tyle więc lepszego przymierza Jezus stał się poręczeniem. (Lu 22:20; Heb 8:6; Heb 8:8; Heb 9:15; Heb 12:24)23I podczas gdy liczni stają się kapłanami, ponieważ śmierć przeszkadza [im] trwać;24Ten, przez swoje trwanie na wieki, sprawuje kapłaństwo niezmienne. (Ro 6:9; Re 1:18)25Dlatego też może na zawsze zbawić tych, którzy przez Niego przychodzą do Boga, ponieważ zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi. (Isa 53:12; Joh 14:6; Ro 8:34; 1Ti 2:5; Heb 4:16; 1Jo 2:1)26Taki właśnie potrzebny nam Arcykapłan: święty, niewinny, niesplamiony, odłączony od grzeszników i wywyższony ponad niebiosa; (Heb 2:17; Heb 3:1; Heb 4:14; Heb 4:15; Heb 6:20; Heb 8:1; Heb 9:11; 1Pe 2:22)27który nie ma potrzeby codziennie, jak arcykapłani, składać ofiar najpierw za własne grzechy, a następnie [za grzechy] ludu; uczynił to bowiem raz na zawsze, gdy ofiarował siebie samego. (Le 9:7; Le 16:6; Le 16:15; Heb 5:3; Heb 9:12; Heb 9:14; Heb 9:26; Heb 9:28; Heb 10:10)28Prawo bowiem ustanawia arcykapłanami ludzi mających słabości, lecz słowo przysięgi, złożonej po [nadaniu] Prawa – Syna uczynionego doskonałym na wieki. (Heb 2:10; Heb 5:1; Heb 5:9)