1W tym mniej więcej czasie[1] król Herod[2] wyciągnął ręce,[3] aby zaszkodzić niektórym ze zgromadzenia. (Ac 4:3; Ac 5:11; Ac 12:5; Ac 13:1)2Jakuba, brata Jana, ściął mieczem.[4] (Mt 4:21; Mt 14:10; Mt 20:20; Ac 2:33; Ac 5:33; Ac 5:36; Ac 7:28; Ac 9:23; Ac 10:39; Heb 11:37)3A gdy zobaczył, że jest to miłe Żydom, dodał też schwytanie Piotra — a były to dni Przaśników – (Ex 12:15; Ex 23:15; Ac 20:6; Ac 24:27; Ac 25:9)4którego po schwytaniu osadził w więzieniu i przekazał czterem czwórkom żołnierzy,[5] by go strzegli, zamierzając po święcie Paschy wyprowadzić go ludowi. (Ex 12:11; Lu 21:12; Joh 21:18; Ac 4:3)5Był więc Piotr strzeżony w więzieniu, zgromadzenie zaś usilnie zanosiło modlitwę o niego do Boga. (Ac 12:12; Ro 15:30; Eph 6:18; Jas 5:16)6A gdy Herod miał go wyprowadzić, Piotr tej nocy spał między dwoma żołnierzami, skuty dwoma łańcuchami, przed drzwiami zaś strażnicy strzegli więzienia. (Ac 5:23)7I oto stanął [przy nim] anioł Pana, a w celi rozbłysło światło; trącił Piotra w bok, obudził go i powiedział: Wstań prędko! I spadły łańcuchy z jego rąk. (1Ki 19:7; Lu 2:9; Lu 24:4; Ac 5:19; Ac 16:26)8Anioł zaś powiedział do niego: Przepasz się i włóż swoje sandały. I tak zrobił. I polecił mu: Narzuć swój płaszcz i chodź za mną.9Wyszedł więc i podążał za nim, lecz nie wiedział, że prawdą jest to, co się za sprawą anioła dzieje, sądził raczej, że ogląda widzenie. (Ps 126:1; Ac 9:10; Ac 10:3; Ac 10:17; Ac 11:5; Ac 16:9; 2Co 12:1)10Jednak po przejściu obok pierwszej straży i drugiej, doszli do żelaznej bramy prowadzącej do miasta, która sama im się otworzyła; i wyszli na zewnątrz, przeszli jedną ulicę i zaraz anioł od niego odstąpił. (Ac 5:19; Ac 16:26)11A gdy Piotr doszedł do siebie, powiedział: Teraz wiem naprawdę, że Pan posłał swego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i ze wszystkiego, czego oczekiwał lud żydowski. (Ge 48:16; Ps 33:19; Ps 34:8; Ps 91:11; Ps 97:10; Da 3:28; Da 6:23; 2Co 1:10)12Gdy to sobie uświadomił, udał się do domu Marii,[6] matki Jana, którego nazywano Markiem,[7] gdzie byli licznie zgromadzeni i modlili się. (Mr 14:51; Lu 22:10; Ac 1:13; Ac 4:36; Ac 12:5; Ac 12:25; Ac 13:5; Ac 13:13; Ac 15:37; Ac 15:39; Col 4:10; 2Ti 4:11; Phm 1:24; 1Pe 5:13)13A gdy zakołatał do drzwi bramy, podeszła podsłuchać służąca imieniem Rode.[8]14Po rozpoznaniu głosu Piotra, z radości nie otworzyła bramy, lecz wbiegła, aby donieść, że Piotr stoi przed bramą.15Oni zaś powiedzieli jej: Szalejesz![9] Ale ona upierała się, że tak jest. Oni jednak mówili: To jego anioł. (Mt 18:10; Ac 26:24)16Piotr zaś kołatał nadal. A gdy otworzyli i zobaczyli go, zdziwili się.17On zaś dał im znak ręką, by ucichli, i opowiedział im, jak go Pan wyprowadził z więzienia. Po czym powiedział: Powiadomcie o tym Jakuba i braci.[10] Potem wyszedł i udał się na inne miejsce.[11] (Ac 13:16; Ac 15:7; Ac 19:33; Ac 21:40; Ro 16:1; 1Co 9:5; Ga 1:19; Ga 2:7; Jas 1:1; 1Pe 1:1; 1Pe 5:13)18Z nastaniem dnia doszło do niemałego popłochu wśród żołnierzy o to, co stało się z Piotrem. (Ac 5:22)19Herod poszukiwał go, a ponieważ nie znalazł, przesłuchał strażników i kazał ich wyprowadzić [na stracenie].[12] Potem odszedł z Judei do Cezarei i [tam] przebywał. (Ac 10:1; Ac 10:24; Ac 16:27; Ac 27:42)
Okoliczności śmierci Heroda
20Sporzył się zaś z Tyryjczykami i Sydończykami; jednomyślnie więc przybyli do niego i po przekonaniu Blasta, [odpowiedzialnego] za sypialnię króla, prosili o pokój, ponieważ ich kraj pobierał żywność z [ziem] królewskich. (1Ki 5:11; Ezr 3:7; Eze 27:17; Mt 11:21)21W oznaczonym dniu Herod, ubrany w szatę królewską, zasiadł na podwyższeniu[13] i publicznie przemawiał do nich;[14]22lud zaś wołał: Głos to Boga, nie człowieka.[15]23Wtedy natychmiast uderzył go anioł Pana, ponieważ nie oddał chwały Bogu; potem, stoczony przez robactwo,[16] oddał ostatnie tchnienie. (2Sa 24:17; 2Ki 19:35; Da 4:30; Da 5:20)24A Słowo Boga rozszerzało się i pomnażało. (Isa 55:11; Ac 6:7; Ac 19:20)25Barnaba zaś i Saul, po spełnieniu posługi w[17] Jerozolimie wrócili, zabierając z sobą Jana zwanego Markiem. (Ac 11:29; Ac 12:12; Ac 13:5; Ac 13:13; Ac 15:37)