1Sami bowiem wiecie, bracia, że nasze przyjście do was nie okazało się daremne, (1Co 15:58; Ga 4:11; 1Th 1:5; 1Th 1:9; 1Th 3:5)2ale pomimo że ucierpieliśmy i doznaliśmy zniewagi – jak wiecie – w Filippi, odważyliśmy się w Bogu naszym głosić wam ewangelię Bożą w ciężkim boju. (Ac 4:13; Ac 4:31; Ac 16:19; Ac 17:1; Php 1:30)3Gdyż nasze wezwanie[1] nie wywodzi się z błędu ani z nieczystości i nie kryje w sobie przynęty, (Ro 1:24; Ro 6:19; 2Co 4:2; 2Co 12:16; 2Co 12:21; Ga 5:19; Eph 4:19; Eph 5:3; Col 3:5; 1Th 4:1; 1Th 4:7)4lecz jak zostaliśmy wypróbowani przez Boga, aby została nam powierzona ewangelia, tak też głosimy, nie aby podobać się ludziom, lecz Bogu, który poddaje próbie nasze serca. (Ps 17:3; Jer 11:20; Jer 17:10; Jer 20:12; 1Co 9:17; Ga 1:10; Ga 2:7; 1Ti 1:11; 2Ti 2:15; Tit 1:3)5Bo ani wcześniej nie występowaliśmy w słowie pochlebstwa – jak wiecie – ani w skrytej chciwości; Bóg świadkiem, (Ac 20:33; Ro 1:9; Ro 16:18; 1Th 2:10; Jud 1:16)6nie szukaliśmy też chwały u ludzi – ani u was, ani u innych, (Joh 5:41; Joh 5:44)7choć jako apostołowie Chrystusa mogliśmy być w poważaniu; tymczasem byliśmy pośród was jak niemowlęta,[2] jak żywicielka otaczająca troską swoje dzieci. (1Co 9:1; 2Co 12:12; Eph 5:29; 1Ti 2:7)8Tak przywiązaliśmy się do was, że gotowi byliśmy nie tylko przekazać wam ewangelię Bożą, ale i własne dusze, dlatego że staliście się dla nas tak ukochani. (2Co 12:15)9Pamiętacie bowiem, bracia, trud nasz i mozół; pracując nocą i dniem, aby nie obciążać kogokolwiek z was, głosiliśmy wam ewangelię Bożą. (Ac 18:3; Ac 20:34; 1Co 4:12; 2Co 11:9; 2Co 12:13; 2Th 3:8)10Wy jesteście świadkami i Bóg, jak święcie i sprawiedliwie, i nienagannie postępowaliśmy pośród was wierzących.11Podobnie wiecie, jak każdego jednego spośród was, niby ojciec swoje dzieci, (Ac 20:31; 1Co 4:14)12zachęcaliśmy was i po przyjacielsku radziliśmy i nakłanialiśmy, abyście prowadzili życie godne Boga, który was powołuje do swojego Królestwa i chwały. (Mt 3:2; Joh 3:5; Ac 14:22; Ro 8:17; 2Co 4:17; Eph 4:1; Php 1:27; Col 1:10; 1Th 4:1; 1Th 5:14; 1Th 5:24; 2Th 1:5; 2Th 2:14; 1Pe 5:10; 2Pe 1:11)13Dlatego też i my dziękujemy Bogu nieustannie, że przyjęliście od nas Słowo Bożego poselstwa, nie jako słowo ludzkie, ale, jak jest naprawdę, jako Słowo Boga, które[3] też w was wierzących skutecznie działa. (Ro 1:8; Ga 1:11; 1Th 1:2; 2Th 2:13)14Gdyż wy, bracia, staliście się naśladowcami kościołów Bożych, które są w Judei w Chrystusie Jezusie, bo to samo i wy wycierpieliście od swoich rodaków, co i oni od Żydów, (Ac 9:31; Ac 17:5; Ga 1:22; 1Th 1:6)15którzy i Pana Jezusa zabili i proroków i nas prześladowali,[4] i Bogu nie są mili, i wszystkim ludziom przeciwni, (Jer 2:30; Mt 23:31; Mt 23:34; Mt 23:37; Ac 2:23; Ac 3:15; Ac 7:52; Ac 13:50; Ac 17:5)16przeszkadzając nam głosić poganom,[5] aby byli zbawieni, i dopełniając [miary] swoich grzechów. Już wcześniej zaś do końca spadł na nich gniew Boga. (Mt 23:32; Ro 2:5)
Słowa o rozłące i o planach odwiedzin
17My zaś, bracia, odłączeni od was na krótki czas[6] – obliczem, nie sercem – tym bardziej, z wielkim pragnieniem, staraliśmy się zobaczyć wasze oblicze.[7] (1Co 5:3; Col 2:5; 1Th 3:10)18Dlatego chcieliśmy przyjść do was, zwłaszcza ja, Paweł, i raz, i drugi, ale przeszkodził nam szatan.[8] (Ro 1:13; Ro 15:22; 1Th 3:5)19Bo kto jest naszą nadzieją lub radością, lub wieńcem chluby przed naszym Panem Jezusem w [chwili] Jego przyjścia, jeśli nie wy? (1Co 15:31; 2Co 1:14; Php 2:16; Php 4:1; 1Th 3:13; 2Th 1:4; Jas 5:7; 1Pe 1:7; 1Jo 2:28)20Wy bowiem jesteście naszą chwałą i radością.