1Powiedział też do swoich uczniów: Był pewien bogaty człowiek, który miał zarządcę, a tego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek.2Przywołał go więc i powiedział: Dlaczego[1] to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twojego zarządu, bo już nie możesz zarządzać. (Mt 18:23; Ac 14:15)3Wtedy zarządca powiedział do siebie: Co mam zrobić, skoro mój pan odbiera mi zarząd? Kopać nie mam siły, a żebrać się wstydzę.4Wiem, co zrobię, aby przyjęli mnie do swoich domów, gdy zostanę usunięty z zarządu.[2]5Wezwał więc po kolei każdego z dłużników swego pana i tak zapytał pierwszego: Ile jesteś dłużny mojemu panu?6A ten odpowiedział: Sto batosów[3] oliwy. On zaś na to: Weź swoje zaświadczenia,[4] usiądź szybko i napisz: Pięćdziesiąt.7Potem zapytał drugiego: A ty ile jesteś dłużny? Odpowiedział: Sto korosów[5] pszenicy. On na to: Weź swoje zaświadczenia i napisz: Osiemdziesiąt.8I pan[6] pochwalił nieuczciwego zarządcę za to, że roztropnie postąpił, gdyż[7] synowie tego wieku[8] są względem swego pokolenia[9] roztropniejsi od synów światła. (Ps 17:14; Mt 25:2; Joh 12:36; Eph 5:8; 1Th 5:5; 1Pe 2:9)
O pieniądzach i właściwym ich używaniu
9I ja wam mówię: Czyńcie sobie przyjaciół mamoną[10] niesprawiedliwości, aby – kiedy przeminie – przyjęli was do wiecznych przybytków.[11] (Mt 6:20; Mt 6:24; Mt 19:21; Lu 14:14; 2Co 5:1; 1Ti 6:17)10[Człowiek] wierny w najdrobniejszej rzeczy wierny jest i w wielkiej, a ten, kto w najdrobniejszej jest niesprawiedliwy, niesprawiedliwy jest i w wielkiej. (Mt 25:21; Mt 25:23; Lu 19:17)11Jeśli więc w niesprawiedliwej mamonie nie okazaliście się wierni,[12] kto wam powierzy prawdziwą? (1Co 3:12; 1Co 6:2)12I jeśli w cudzym nie okazaliście się wierni, kto wam da to, co wasze?[13]13Żaden sługa domu nie może służyć dwom panom, gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego kochał, albo jednemu będzie oddany, a drugim pogardzi. Nie jesteście w stanie służyć Bogu i mamonie. (2Ki 17:33; Zep 1:4; Mt 6:24; 1Co 10:21; Jas 1:8; Jas 4:8)14Temu wszystkiemu przysłuchiwali się faryzeusze, którzy kochali pieniądze[14] – i podśmiewali się z Niego. (Lu 11:39; Lu 23:35; 1Ti 3:3; 1Ti 6:10)15Wtedy powiedział do nich: Wy jesteście tymi, którzy wobec ludzi przedstawiają się jako sprawiedliwi, lecz Bóg zna wasze serca, gdyż to, co wzniosłe u ludzi, jest ohydą przed Bogiem. (1Sa 16:7; 1Ch 28:9; Ps 7:10; Pr 6:16; Pr 17:3; Pr 21:2; Jer 11:20; Jer 17:10; Jer 20:12; Mt 23:5; Mt 23:27; Lu 18:9; Joh 7:24; 2Co 5:12; Re 2:23)16Prawo i prorocy – aż do Jana; odtąd głoszona jest ewangelia o Królestwie Bożym i każdy się do niego wdziera. (Mt 11:12)17Łatwiej zaś jest niebu i ziemi przeminąć, niż upaść jednej kresce Prawa. (Isa 40:8; Mt 5:18; Lu 21:33)
19Był pewien bogaty człowiek, ubierał się w purpurę[15] i bisior[16] i codziennie wystawnie się bawił. (Es 8:15; Eze 16:49; Mr 15:17; Mr 15:20; Re 18:12; Re 18:16; Re 19:8; Re 19:14)20U jego bramy zaś leżał porzucony pewien biedak imieniem Łazarz,[17] owrzodziały.21Pragnął on najeść się tym, co spadnie ze stołu bogacza; ale tylko psy przychodziły i lizały jego wrzody. (Lu 15:16)22Zdarzyło się, że biedak umarł i został zaniesiony przez aniołów na łono Abrahama;[18] umarł też bogacz i został pochowany. (Ac 12:15; Heb 1:13)23A gdy w Hadesie przechodził udrękę, podniósł swoje oczy i zobaczył z daleka Abrahama – i Łazarza na jego łonie. (Job 21:13; Re 14:10)24Wtedy zawołał: Ojcze Abrahamie, zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, aby zanurzył w wodzie koniec swego palca i schłodził mi język, gdyż cierpię w tym płomieniu. (Isa 66:24; Mt 5:22; Mt 25:41; Mr 9:48; Lu 3:8)25Abraham zaś odpowiedział: Synu, wspomnij, że swoje dobro odebrałeś za swego życia, podobnie jak Łazarz zło; teraz [on] doznaje tu pociechy, a ty cierpisz. (Ps 17:14; Lu 6:21; Lu 6:24; Lu 6:25)26A poza tym wszystkim, między nami a wami rozciągnięto wielką przepaść, aby ci, którzy chcą się przeprawić stąd do was, nie mogli, ani stamtąd do nas nie przechodzili.27Wtedy powiedział: Proszę cię więc, ojcze, abyś posłał go do domu mego ojca,28mam bowiem pięciu braci, aby im złożył świadectwo, by i oni nie przyszli do tego miejsca udręki.29Abraham na to: Mają Mojżesza i proroków, niech ich słuchają. (Isa 34:16; Lu 24:27; Joh 1:45; Joh 5:45; Ac 15:21; Ac 26:22; Ac 28:23)30Lecz on odpowiedział: Nie, ojcze Abrahamie, lecz jeśli ktoś z umarłych do nich pójdzie, opamiętają się.31Wtedy mu powiedział: Jeśli Mojżesza i proroków nie słuchają, to choćby ktoś z umarłych powstał – pozostaną nieprzekonani. (Joh 11:44)