Sign in for free

Psalm 78

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 Maskil[1] Asafa.[2] Słuchaj, mój ludu, mego Prawa, Skłońcie ucho[3] ku słowom moich ust! (2Ki 17:7; 2Ki 22:15; Ps 32:1; Ps 105:1; Ps 114:1; Ps 135:1; Ps 136:1; Jer 31:1) 2 Do przypowieści[4] otworzę moje usta, Sprawię, że trysną zagadki sprzed wieków – (Nu 23:7; Nu 23:18; Nu 24:3; Nu 24:15; Nu 24:21; Nu 24:23; De 28:37; Job 13:12; Job 27:1; Job 29:1; Ps 49:5; Pr 1:1; Pr 1:6; Pr 10:1; Pr 25:1; Pr 26:7; Pr 26:9; Isa 14:4; Jer 24:9; Eze 17:2; Mic 2:4; Hab 2:6; Mt 13:35) 3 Tego, czego słuchaliśmy i co poznaliśmy,[5] O czym opowiadali nam nasi ojcowie, (1Jo 1:1) 4 Nie zataimy przed ich synami! Przyszłemu pokoleniu opowiemy[6] o przejawach chwały JHWH i o Jego mocy, Oraz o cudach, których On dokonał. (Ex 12:26; Ex 13:14; Joh 1:1) 5 Utwierdził świadectwo[7] w Jakubie I ustanowił w Izraelu Prawo, Które nadał naszym ojcom, Aby w nie wprowadzali swoich synów, (Ex 10:2; De 4:9; De 6:20; Ps 25:10; Ps 93:5; Ps 132:12; Pr 22:6) 6 Tak, aby je znało następne pokolenie, A synowie, którzy zostaną zrodzeni, Powstali i przekazali je swoim dzieciom, (De 6:7) 7 Aby złożyli nadzieję[8] w Bogu I nie zapominali o Bożych dziełach, Ale strzegli Jego przykazań; (De 4:9) 8 Żeby nie byli, jak ich ojcowie, Pokoleniem upartym i zbuntowanym, Pokoleniem niestałego serca,[9] Niewiernym Bogu w swoim duchu. (De 32:5) 9 Synowie Efraima,[10] zbrojni łucznicy, Uciekli w dniu bitwy.[11] 10 Nie dotrzymali przymierza z Bogiem I odmówili postępowania według Jego Prawa. 11 Zapomnieli o Jego czynach I o cudach, które im ukazał. 12 Wobec ich ojców dokonał cudu W ziemi egipskiej, na polach Soanu.[12] (Ex 1:11; Ex 7:8; Nu 13:22; Isa 19:11; Isa 19:13; Isa 30:4; Eze 30:14) 13 Rozdzielił morze i ich przeprowadził, Ustawił wody niczym ścianę. (Ex 14:21) 14 Za dnia prowadził ich w obłoku, A całą noc w świetle ognia. (Ex 13:21; Ps 105:39) 15 Rozłupał skały na pustyni I dał im pić niczym z wielkich głębi. 16 Sprawił, że ze skały popłynęły strumienie I spłynęły niczym potoki wód. (Ex 17:6; Nu 20:11; Ps 105:41; 1Co 10:4) 17 Lecz oni wciąż mnożyli grzech wobec Niego, Buntując się przeciw Najwyższemu [jeszcze] na pustyni. 18 Poddawali Boga próbie w swoim sercu,[13] Domagając się pożywienia dla [pragnień] swojej duszy.[14] (Nu 11:4; De 21:14; De 23:25; Ps 35:25; Ps 105:22; Jer 34:16; 1Co 10:6) 19 Mówili przeciw Bogu tymi słowy: Czy Bóg może zastawić stół na pustyni? 20 Owszem, uderzył w skałę, Trysnęły wody i popłynęły rzeki – Ale czy może dać również chleb? Czy przygotuje mięso swojemu ludowi? 21 Dlatego JHWH to usłyszał i rozgniewał się,[15] Ogień został rozniecony przeciw Jakubowi, Gniew wybuchł również przeciw Izraelowi, (Nu 11:1) 22 Ponieważ nie uwierzyli Bogu Ani nie zaufali Jego zbawieniu. (Ge 15:6; Ex 4:31; Ex 14:31; De 9:23; Ps 119:66) 23 Rozkazał więc obłokom w górze I otworzył bramy niebios. 24 Skropił ich manną, aby jedli, I dał im zboże niebios. (Ex 16:14; Ex 16:31; Nu 11:7; De 8:3; De 8:16; Jos 5:12; Ne 9:20; Joh 6:31; Joh 6:49; 1Co 10:3; Re 2:17) 25 Człowiek jadł chleb anielski – Zesłał im na prowiant chleba w obfitości. 26 Wzbudził na niebie wiatr wschodni I swoją mocą sprowadził południowy. 27 Spuścił na nich mięso niczym pył, Ptactwo skrzydlate niczym piasek morski. (Ex 16:12) 28 Spadło ono w środku Jego obozu, Wokół Jego namiotów. 29 Jedli i nasycili się bardzo; I zaspokoił ich zachciankę. 30 Nie porzucili jednak swej zachcianki, Pomimo że pokarm wciąż jeszcze mieli w swych ustach, 31 Dlatego spadł na nich gniew Boga I dokonał zniszczenia między najtęższymi[16] spośród nich, I powalił młodzież Izraela. (Ex 16:12; Nu 11:31; Nu 16:1; Nu 16:31; 1Co 10:5) 32 Ale mimo tego wszystkiego nadal grzeszyli I nie uwierzyli Jego cudom. 33 Dlatego doprowadził do końca ich dni jak tchnienie,[17] A ich lata – w trwodze. (Nu 14:22; Jas 4:14) 34 Gdy ich zabijał, szukali Go, Nawracali się i pragnęli znaleźć Boga. 35 Przypominali sobie, że Bóg jest ich opoką, Że Bóg Najwyższy jest ich Odkupicielem. (Ge 49:24; De 32:4; De 32:15; De 32:18; De 32:30; De 32:31; Ps 18:3; Ps 18:32; Ps 18:47; Ps 19:15; Ps 28:1; Ps 42:10; Ps 62:3; Ps 62:7; Ps 89:27; Ps 92:16; Isa 44:8; Hab 1:12) 36 Schlebiali Mu ustami I okłamywali Go językiem, (Pr 26:22) 37 Ich serce nie było szczere wobec Niego I nie byli wierni Jego przymierzu. (Ac 8:21) 38 Lecz On, miłosierny, przykrywał ich winę i nie zniszczył. Często powstrzymywał swój gniew i nie rozniecał swej zapalczywości. 39 Pamiętał, że są tylko ciałem, Duchem,[18] który wychodzi i nie wraca. (Ge 6:3; Ps 103:14; Isa 40:6; Jas 4:14) 40 Ile razy buntowali się przeciw Niemu na pustyni I sprawiali Mu ból na pustkowiu! (Nu 14:22; Isa 63:10) 41 Wciąż na nowo poddawali Boga próbie I prowokowali Świętego Izraela. 42 Nie pamiętali Jego ręki – Dnia, w którym ich wyzwolił od ciemięzcy, 43 Kiedy to czynił w Egipcie swoje znaki I swoje cuda na polach Soanu, 44 Kiedy przemienił w krew ich potoki Oraz kanały – tak, że nie mogli pić. (Ex 7:17; Ex 7:24; Ps 105:29; Re 16:4) 45 Zesłał na nich roje [owadów], które ich pożerały, I żaby, które ich niszczyły. (Ex 8:1; Ex 8:16; Ex 8:20; Ps 105:30; Ps 105:31) 46 Wydał chrząszczom ich plony I owoce ich trudu – szarańczy. (Ex 10:12; Ps 105:34; Joe 1:4) 47 Zniszczył gradem ich winnice, A ich sykomory szronem. 48 Wydał na pastwę gradu ich bydło, A ich stada – błyskawicom. (Ex 9:18; Ps 105:32) 49 Spuścił na nich żar swego gniewu, Złość, oburzenie i udrękę, Oddział złych aniołów.[19] (Ex 12:23) 50 Zrobił ścieżkę swojemu gniewowi, Nie ochronił od śmierci ich duszy, A ich życie wydał zarazie. (Ex 9:1; Ex 9:8) 51 Pobił wszystkich pierworodnych w Egipcie, Pierwociny męskiej tężyzny w namiotach Chama. (Ge 10:6; Ex 12:29; Ps 105:23; Ps 105:27; Ps 105:36; Ps 106:22) 52 Następnie wyprowadził jak owce swój lud I prowadził jak stado po pustyni. 53 Prowadził ich bezpiecznie – i nie bali się, A ich wrogów przykryło morze! (Ex 14:24) 54 Wprowadził ich w swoje święte granice, Do góry, którą nabyła Jego prawa ręka. (Ex 15:17; Jos 3:17) 55 Wypędził przed nimi narody, Przydzielił im sznurem dziedzictwo I osadził w ich namiotach plemiona Izraela. (Jos 11:23; Ps 105:44) 56 Lecz oni prowokowali i lekceważyli Boga, Najwyższego, I nie przestrzegali Jego świadectw, 57 Raczej odstępowali i postępowali zdradliwie jak ich ojcowie; Zawiedli jak łuk z obwisłą [cięciwą].[20] 58 Drażnili Go swoimi wzgórzami i swoimi bożkami budzili Jego zazdrość. (De 32:16; De 32:21) 59 Bóg usłyszał to i rozgniewał się – I całkowicie odrzucił Izraela. (1Sa 12:22; Ps 94:14; Jer 31:37; Ro 11:1) 60 Porzucił siedzibę w Szilo,[21] Namiot, w którym mieszkał wśród ludzi. (Jos 18:1; 1Sa 1:9; Jer 7:12; Jer 7:14; Jer 26:6; Jer 26:9) 61 Oddał w niewolę swą[22] siłę, Swą[23] wspaniałość w ręce nieprzyjaciela. (1Sa 4:10) 62 Wydał swój lud na pastwę miecza I rozgniewał się na swoje dziedzictwo. 63 Jego młodzieńców pochłonął ogień, A jego dziewic nie podziwiano.[24] 64 Jego kapłani padli od miecza, A wdowy po nich ich nie opłakiwały. (1Sa 4:11; 1Sa 4:17) 65 Lecz Pan obudził się jakby ze snu, Niczym wojownik pokonany przez wino,[25] (Ps 7:7; Ps 35:23; Ps 44:24; Ps 59:5; Isa 42:13) 66 I uderzył na tył[26] swoich nieprzyjaciół, Ściągnął na nich wieczną hańbę. (1Sa 5:6; 1Sa 6:4) 67 Wzgardził namiotem Józefa I nie wybrał plemienia Efraima. 68 Wybrał natomiast plemię Judy I górę Syjon, którą pokochał. 69 Zbudował sobie świątynię niczym wysokość,[27] Niczym ziemię, którą posadowił na wieki. (Ps 132:13; Ps 148:1) 70 Wybrał też Dawida, swego sługę, Wziął go z zagrody dla owiec, (1Sa 16:11; 2Sa 6:21; 2Sa 7:8; 1Ki 8:16; 2Ch 6:6) 71 Sprowadził go od [chodzenia] za karmiącymi, Aby pasł Jakuba, Jego lud, I Izraela, Jego dziedzictwo. (2Sa 5:2) 72 I on pasł ich w prawości[28] swego serca, Przewodził im według zręczności swojej dłoni. (Jos 24:14; Jud 9:16; Jud 9:19; Job 1:1; Job 1:8; Job 2:3; Ps 101:2) 

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny
© 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).