Sign in for free

Matthew 22

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 I odpowiadając, Jezus znów przemówił do nich w przypowieściach: (Mt 13:34; Lu 14:16) 2 Podobne jest Królestwo Niebios do pewnego człowieka, króla, który przygotował wesele[1] swojemu synowi. (Ge 29:22; Jud 14:17; Es 9:22; Isa 25:6; Mt 20:1; Mt 23:13; Re 19:9) 3 I posłał swoje sługi, aby zwołać zaproszonych na wesele,[2] ale nie chcieli przyjść. (Es 5:8; Es 6:14; Mt 21:34) 4 Znowu posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto mój obiad mam gotowy, moje cielce i tuczne [cielęta][3] ofiarowane – i wszystko jest gotowe; przyjdźcie na wesele. 5 Oni jednak, nie dbając o to, odeszli, ten na swoje pole, tamten do swojego handlu, 6 a pozostali schwytali jego sługi, znieważyli i pozabijali. (Mt 23:35; Ac 14:5) 7 Król zaś, rozgniewany, posłał swoje wojsko, wygubił tych morderców, a ich miasto spalił. (Jer 25:9; Mt 21:41; Mt 24:2) 8 Następnie mówi swoim sługom: Wesele wprawdzie gotowe, ale zaproszeni nie byli godni. (Ac 13:46) 9 Idźcie więc na rozstaje dróg i tylu, ilu spotkacie, zwołajcie na wesele. (Mt 21:43) 10 Słudzy ci zatem wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których spotkali, tak złych, jak i dobrych, i wesele zapełniło się siedzącymi.[4] (Mt 13:47) 11 A gdy wszedł król, aby przyjrzeć się siedzącym, zobaczył tam człowieka nie ubranego w szatę weselną. (Re 19:8) 12 I pyta go: Kolego, jak tu wszedłeś, nie mając szaty weselnej? A on oniemiał. 13 Wtedy król zwrócił się do posługujących: Zwiążcie mu nogi i ręce i wyrzućcie go w ciemność zewnętrzną;[5] tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. (Mt 8:12; Mt 25:30) 14 Bo wielu jest wezwanych, ale mało wybranych. (Ro 8:28; Ro 8:30; 1Co 1:24; 1Co 1:26; Eph 1:18; Eph 4:1; Eph 4:4; Re 17:14) 15 Wtedy faryzeusze poszli i powzięli plan, jak by Go usidlić w słowie. (Mt 26:4; Mt 27:1; Mr 12:13; Lu 11:54; Lu 20:20; Joh 8:6) 16 I posłali do Niego swoich uczniów wraz z herodianami[6] i [ci] powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś szczery i drogi Bożej nauczasz w prawdzie, i na nikim Ci nie zależy, bo nie masz względu na osobę.[7] (De 1:17; De 16:19; Mr 3:6) 17 Powiedz nam więc, jak uważasz? Czy należy płacić podatek cesarzowi, czy nie?[8] (Mt 17:25; Lu 23:2; Joh 19:12) 18 A Jezus, gdy rozpoznał ich niegodziwość, odpowiedział: Dlaczego wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? (Mt 16:1; Mt 19:3; Mt 22:35; Joh 8:6) 19 Pokażcie mi monetę podatkową. Oni zaś przynieśli mu denara. 20 Pyta ich: Czyj to wizerunek i napis? 21 Mówią Mu: Cesarza.[9] Wtedy mówi im: Oddawajcie więc co cesarskie, cesarzowi, a co Boże – Bogu. (Ro 13:7) 22 A gdy to usłyszeli, zdziwili się, po czym opuścili Go i odeszli. (Mr 12:12) 23 Tego dnia podeszli do Niego saduceusze, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zapytali Go: (Mr 12:18; Lu 20:27; Ac 4:1; Ac 23:6; 1Co 15:12) 24 Nauczycielu, Mojżesz powiedział: Jeśli ktoś umrze, nie mając dziecka,[10] jego brat pojmie jego żonę i wzbudzi potomstwo[11] swojemu bratu.[12] (Ge 38:8; De 25:5; Ru 4:1; Mt 21:28) 25 Otóż było u nas siedmiu braci; pierwszy ożenił się i zmarł, a ponieważ nie miał potomka, zostawił swoją żonę swojemu bratu. 26 Podobnie i drugi, i trzeci – aż do siódmego. 27 Po wszystkich zaś zmarła ta kobieta. 28 Przy zmartwychwstaniu więc którego z tych siedmiu będzie żoną? Bo wszyscy ją mieli. 29 A Jezus odpowiedział im: Błądzicie, gdyż nie znacie Pism ani mocy Boga. (Joh 20:9) 30 Przy zmartwychwstaniu bowiem ani nie będą się żenić, ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie w niebie. 31 A co do zmartwychwstania umarłych, czy nie czytaliście, co wam zostało powiedziane przez Boga, mówiącego: (Mt 12:3) 32 Ja jestem Bogiem Abrahama i Bogiem Izaaka, i Bogiem Jakuba? Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych. (Ex 3:6; Ex 3:15; Ac 7:32) 33 A tłumy, gdy tego słuchały, były zdumione Jego nauką. (Mt 7:28; Mt 13:54; Mr 11:18) 34 Faryzeusze zaś, gdy usłyszeli, że uciszył saduceuszów, zeszli się razem. (Mr 12:28; Lu 10:25) 35 A jeden z nich, znawca Prawa, wystawiając Go na próbę, zapytał: (Mt 22:18; Lu 7:30; Lu 10:25; Lu 11:46; Lu 11:52; Lu 14:3) 36 Nauczycielu, które przykazanie jest największe[13] w Prawie?[14] (Mr 12:28) 37 A On mu odpowiedział: Będziesz kochał Pana, Boga swego, całym swoim sercem i całą swoją duszą, i całą swoją myślą. (De 6:5; De 10:12; De 30:6; Jos 22:5) 38 To jest największe i pierwsze przykazanie. 39 Drugie zaś, podobne temu, to: Będziesz kochał swojego bliźniego tak, jak samego siebie. (Le 19:18; Mt 5:43; Mt 19:19; Ro 13:8; Ga 5:14; Jas 2:8; 1Jo 4:21) 40 Na tych dwóch przykazaniach zawisa całe Prawo i prorocy. (Mt 7:12; Ro 13:10) 41 A gdy zeszli się faryzeusze, Jezus ich zapytał: (Mr 12:35; Lu 20:41) 42 Co sądzicie o Chrystusie? Czyim jest synem? Odpowiedzieli: Dawida. (Mt 21:15; Mr 10:47) 43 Zapytał ich: Jak to zatem jest, że Dawid w Duchu nazywa go Panem, gdy mówi: (2Sa 23:2; Re 1:10) 44 Powiedział Pan mojemu Panu: Siedź po mojej prawicy, aż położę Twoich nieprzyjaciół pod Twoje stopy. (Ps 110:1; Ac 2:34; 1Co 15:25; Heb 1:13; Heb 10:13) 45 Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, jak może być [On] Jego synem? 46 I nikt nie był w stanie odpowiedzieć Mu ani słowem. Nikt też od tego dnia nie ośmielił się już Go pytać. (Mr 12:34; Lu 14:6; Lu 20:40) 

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny
© 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).