Matthew 18

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 W tej godzinie[1] uczniowie podeszli do Jezusa i zapytali: Kto zatem jest większy w Królestwie Niebios? (Mt 20:26; Mt 23:11; Mr 9:33; Lu 9:46; Lu 22:24) 2 Wtedy przywołał dziecko,[2] postawił je pośród nich (Mr 9:33) 3 i powiedział: Zapewniam was, jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie się jak dzieci, na pewno nie wejdziecie do Królestwa Niebios. (Ps 131:2; Mt 5:20; Mt 7:21; Mt 19:14; Mr 10:15; Lu 18:17; Joh 3:3) 4 Kto więc uniży się jak to dziecko, ten jest większy w Królestwie Niebios. (Mt 20:26; Mt 23:12; Jas 4:10) 5 I kto przyjmie jedno takie dziecko w moje imię, Mnie przyjmuje. (Mt 10:40; Joh 13:20) 6 Kto zaś zrazi jednego z tych małych, wierzących we Mnie, korzystniej byłoby dla niego, gdyby mu zawieszono u szyi ośli kamień młyński[3] i utopiono [go] w głębi morza. (Mr 9:42; Lu 17:2; 1Co 8:13) 7 Biada światu z powodu skandali![4] Musi dojść do skandali, lecz biada temu człowiekowi, przez którego skandal przychodzi. (Mt 13:41; Mr 9:42; Lu 17:1; Ro 11:9; 1Co 1:23) 8 Jeśli zaś twoja ręka lub twoja noga[5] jest dla ciebie pułapką, odetnij ją i odrzuć od siebie; korzystniej jest dla ciebie wejść w życie okaleczonym lub kulawym, niż mając obie ręce lub obie nogi, być wrzuconym do ognia wiecznego. (Mt 5:30; Mt 25:41) 9 I jeśli twoje oko jest dla ciebie pułapką, wyłup je i odrzuć od siebie; korzystniej jest dla ciebie wejść w życie jednookim niż mieć dwoje oczu i być wrzuconym do ognia Gehenny. (Mt 5:29) 10 Uważajcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, gdyż mówię wam, że ich aniołowie w niebiosach zawsze widzą twarz mojego Ojca w niebie.[6] (Ge 48:16; Ps 34:8; Ps 91:11; Da 10:13; Da 10:20; Da 12:1; Ac 12:15; Heb 1:14; Re 2:1) 11 Gdyż Syn Człowieczy przyszedł zbawić to, co zginęło.[7] 12 Jak się wam wydaje? Jeśli jakiś człowiek posiada sto owiec i zbłądzi jedna z nich, czy nie zostawi w górach dziewięćdziesięciu dziewięciu i nie pójdzie szukać zbłąkanej? (Lu 15:4) 13 A jeśli uda mu się ją znaleźć, zapewniam was, cieszy się z niej bardziej niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu, które nie zbłądziły. (Eze 34:15) 14 Tak też nie jest wolą waszego Ojca w niebie, aby zginął jeden z tych małych. (Eze 18:23; Joh 6:39; Joh 17:12) 15 Jeśli twój brat zgrzeszy przeciw tobie,[8] idź upomnij go sam na sam;[9] jeśli cię posłucha, pozyskałeś swego brata. (Le 19:17; Mt 18:11; Lu 17:3; Ga 6:1; Jas 5:19) 16 Jeśli zaś nie posłucha, weź z sobą jeszcze jednego lub dwóch, aby na świadectwie[10] dwóch lub trzech świadków była oparta każda sprawa. (Nu 35:30; De 17:6; De 19:15; Joh 8:17; 2Co 13:1; 1Ti 5:19; Heb 10:28) 17 Jeśli zaś ich zlekceważy, powiedz zgromadzeniu; a jeśli i zgromadzenie zlekceważy, niech ci będzie jak poganin i celnik. (Mt 9:10; Mt 16:18; Ro 16:17; 1Co 5:11; 1Co 5:13) 18 Zapewniam was, cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie; i cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. (Mt 16:19; Joh 20:23) 19 Znów zapewniam was, że jeśli dwaj z was na ziemi zgodzą się co do wszelkiej sprawy, o którą chcieliby poprosić, stanie się im ze strony mojego Ojca w niebie. (Mt 7:7; Mt 21:22; Joh 15:7; Joh 16:23; Jas 1:5; Jas 4:3; 1Jo 3:22; 1Jo 5:14) 20 Gdzie bowiem są dwaj lub trzej zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich. (Mt 28:20) 21 Wtedy podszedł Piotr i zapytał Go: Panie, ile razy mam odpuścić mojemu bratu, gdy zgrzeszy przeciw mnie? Czy aż siedmiokrotnie?[11] (Ge 4:24; Am 1:6; Mt 6:14; Mt 18:15; Lu 6:37; Lu 17:4; Col 3:13) 22 Jezus na to: Nie mówię ci, że aż siedmiokrotnie, lecz aż siedemdziesięciokrotnie siedem.[12] 23 Dlatego Królestwo Niebios przypomina pewnego człowieka, króla, który postanowił sprawdzić rozliczenia[13] ze swoimi sługami. (Mt 13:47; Mt 19:14; Mt 25:19) 24 Gdy zaś zaczął sprawdzać, przyprowadzono mu jednego dłużnika, winnego dziesięć tysięcy talentów.[14] (Mt 16:1) 25 A ponieważ nie miał [z czego] oddać, pan polecił, aby został sprzedany wraz z żoną i dziećmi, i wszystkim, co ma – i by zostało oddane. (Le 25:39; 2Ki 4:1; Ne 5:5; Ne 5:8; Lu 7:42) 26 Upadł więc sługa, kłaniając mu się i mówiąc: Okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam. 27 Wtedy pan zlitował się nad tym sługą, uwolnił[15] go i odpuścił mu dług. 28 Gdy zaś sługa ten wyszedł, znalazł jednego ze swoich współsług, który był mu winien sto denarów;[16] złapał go i zaczął go dusić, mówiąc: Oddaj, skoro jesteś coś winien. (Mt 20:1) 29 Upadł więc jego współsługa i prosił go, mówiąc: Okaż mi cierpliwość, a oddam ci. 30 On jednak nie chciał, lecz odszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda, co dłużne. 31 Gdy więc jego współsłudzy zobaczyli, co zaszło, bardzo się zasmucili, po czym poszli i donieśli swemu panu o wszystkim, co się stało. 32 Wtedy jego pan przywołał go i mówi mu: Niegodziwy sługo! Cały tamten dług odpuściłem ci, dlatego że mnie prosiłeś. (Mt 25:26) 33 Czy i ty nie powinieneś zmiłować się nad swoim współsługą, jak i ja zmiłowałem się nad tobą? (Mt 6:12; Eph 4:32; Col 3:13; Jas 2:13) 34 I pan, rozgniewany, wydał go śledczym [więziennym], dopóki nie odda wszystkiego, co dłużne.[17] (Mt 5:26; Mt 18:30) 35 Podobnie mój Ojciec niebieski uczyni wam, jeśli nie odpuścicie, każdy z serca, swojemu bratu. (Mt 5:8; Mt 6:14; Mt 15:19; Mr 11:26; Ro 6:17; 1Pe 1:22)