4Jeszcze aż do krwi[9] nie przeciwstawiliście się, walcząc przeciw grzechowi, (Lu 22:44; 1Co 10:13; Heb 10:32; Heb 13:13)5i całkowicie zapomnieliście o zachęcie, która odnosi się do was jako synów: Synu mój, nie lekceważ karcenia[10] Pana ani nie słabnij, przez Niego doświadczany;[11] (Ps 94:12; Pr 2:11; Pr 3:11; Mt 5:9; 1Co 6:3; 2Co 6:18; 2Ti 4:8; Jas 1:4; Jas 3:17; 1Pe 1:6; Re 2:7; Re 2:11; Re 2:17; Re 2:26; Re 3:5; Re 3:12; Re 3:21)6bo kogo Pan kocha, tego karci, smaga każdego syna, którego darzy uznaniem.[12] (Pr 3:12; Re 3:19)7Dzięki karceniu trwacie;[13] Bóg obchodzi się z wami jak z synami; bo co to za syn, którego ojciec nie karci? (De 8:5; 2Sa 7:14; Pr 13:24; Pr 19:18)8Jeśli jesteście bez karcenia, którego uczestnikami stali się wszyscy, to jesteście dziećmi nieprawymi,[14] nie synami. (1Pe 5:9)9Ponadto, skoro poważaliśmy naszych ziemskich ojców, kiedy nas karcili, czy nie tym bardziej poddamy się Ojcu duchów – aby żyć? (Ex 20:12; Nu 16:22; Nu 27:16; De 21:18; Joh 1:13; Joh 3:6; Eph 6:2; Eph 6:3)10Tamci bowiem karcili nas według swego uznania, przez krótki czas,[15] Ten natomiast [czyni to] dla naszego pożytku, abyśmy uczestniczyli w Jego świętości. (Le 11:45; 1Pe 1:15; 2Pe 1:4)11Wprawdzie żadne karcenie, gdy dosięga, nie przynosi radości, ale smutek, później jednak tym, którzy zostali przez nie wyćwiczeni, odpłaca niosącym pokój owocem sprawiedliwości. (Isa 32:17; Jas 3:18)12Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana (Job 4:3; Job 4:5; Isa 35:3)13i czyńcie prostymi ścieżki dla swoich stóp, aby to, co chrome, nie zboczyło, ale raczej zostało uzdrowione. (Pr 4:26; Isa 40:3)