4Jeszcze aż do krwi[9] nie przeciwstawiliście się, walcząc przeciw grzechowi, (Łk 22,44; 1 Kor 10,13; Hbr 10,32; Hbr 13,13)5i całkowicie zapomnieliście o zachęcie, która odnosi się do was jako synów: Synu mój, nie lekceważ karcenia[10] Pana ani nie słabnij, przez Niego doświadczany;[11] (Ps 94,12; Przyp 2,11; Przyp 3,11; Mt 5,9; 1 Kor 6,3; 2 Kor 6,18; 2 Tm 4,8; Jk 1,4; Jk 3,17; 1 P 1,6; Ap 2,7; Ap 2,11; Ap 2,17; Ap 2,26; Ap 3,5; Ap 3,12; Ap 3,21)6bo kogo Pan kocha, tego karci, smaga każdego syna, którego darzy uznaniem.[12] (Przyp 3,12; Ap 3,19)7Dzięki karceniu trwacie;[13] Bóg obchodzi się z wami jak z synami; bo co to za syn, którego ojciec nie karci? (Pwt 8,5; 2 Sm 7,14; Przyp 13,24; Przyp 19,18)8Jeśli jesteście bez karcenia, którego uczestnikami stali się wszyscy, to jesteście dziećmi nieprawymi,[14] nie synami. (1 P 5,9)9Ponadto, skoro poważaliśmy naszych ziemskich ojców, kiedy nas karcili, czy nie tym bardziej poddamy się Ojcu duchów – aby żyć? (Wj 20,12; Lb 16,22; Lb 27,16; Pwt 21,18; Jan 1,13; Jan 3,6; Ef 6,2; Ef 6,3)10Tamci bowiem karcili nas według swego uznania, przez krótki czas,[15] Ten natomiast [czyni to] dla naszego pożytku, abyśmy uczestniczyli w Jego świętości. (Kpł 11,45; 1 P 1,15; 2 P 1,4)11Wprawdzie żadne karcenie, gdy dosięga, nie przynosi radości, ale smutek, później jednak tym, którzy zostali przez nie wyćwiczeni, odpłaca niosącym pokój owocem sprawiedliwości. (Iz 32,17; Jk 3,18)12Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana (Job 4,3; Job 4,5; Iz 35,3)13i czyńcie prostymi ścieżki dla swoich stóp, aby to, co chrome, nie zboczyło, ale raczej zostało uzdrowione. (Przyp 4,26; Iz 40,3)