Luke 14

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 I stało się, gdy w szabat wszedł do domu jednego z przywódców faryzeuszów, aby spożyć posiłek, a oni uważnie Go śledzili, (Mr 3:2; Lu 6:7; Lu 7:36; Lu 11:37; Lu 20:20) 2 że oto był [tam] przed Nim pewien człowiek cierpiący na puchlinę wodną. 3 Wtedy Jezus odezwał się i powiedział do znawców Prawa i pozostałych faryzeuszów: Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy nie? (Mt 12:2; Mt 12:10; Mt 22:35; Mr 3:4; Lu 6:9; Lu 7:30) 4 Lecz oni milczeli. Wówczas przygarnął go, uleczył i odesłał. 5 A do nich powiedział: Kto z was, jeśli mu syn[1] lub bydlę wpadnie do studni, nie wyciąga go natychmiast, [nawet] w dzień szabatu? (Mt 12:11; Lu 13:15) 6 I nie byli w stanie temu zaprzeczyć. (Mt 22:46) 7 Gdy spostrzegł, jak wybierali pierwsze miejsca, opowiedział zaproszonym taką przypowieść: (Mt 23:6; Lu 11:43) 8 Jeśli jesteś przez kogoś zaproszony na wesele, nie zajmuj pierwszego miejsca, by nie okazało się, że wśród zaproszonych przez niego jest ktoś ważniejszy od ciebie. (Pr 25:6) 9 Ten, który zaprosił ciebie i jego, mógłby podejść i powiedzieć do ciebie: Ustąp temu miejsca. I wtedy ze wstydem będziesz zajmował miejsce na końcu. 10 Lecz gdy jesteś zaproszony, idź i zajmij ostatnie miejsce, aby kiedy przyjdzie ten, który cię zaprosił, mógł powiedzieć do ciebie: Przyjacielu, przesuń się wyżej! Wtedy spotka cię zaszczyt wobec wszystkich zasiadających wraz z tobą. 11 Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. (Job 22:29; Ps 18:28; Pr 29:23; Mt 23:12; Lu 18:14; 1Pe 5:5) 12 Zwrócił się też do tego, który Go zaprosił: Gdy urządzasz śniadanie lub wieczerzę, nie wołaj swoich przyjaciół ani swoich braci, ani swoich krewnych, ani bogatych sąsiadów, żeby cię czasem i oni w zamian nie zaprosili, i stałoby się to twoją odpłatą. (Lu 6:34) 13 Lecz gdy urządzasz przyjęcie, zwołuj ubogich, ułomnych, kulawych, niewidomych; (De 14:28; De 16:11; De 26:11; Lu 14:21) 14 i będziesz szczęśliwy, bo nie mają dla ciebie nic w zamian – odpłacone ci będzie podczas zmartwychwstania sprawiedliwych. (Ru 2:12; 2Sa 22:25; Pr 11:31; Pr 13:21; Isa 35:4; Ac 24:15; 1Co 15:23; 1Th 4:16; Heb 10:35) 15 Gdy usłyszał to jeden ze spoczywających [przy stole], powiedział do Niego: Szczęśliwy każdy, kto będzie jadł chleb w Królestwie Bożym.[2] (Isa 25:6; Mt 26:29; Lu 13:29; Lu 22:16; Lu 22:30; Re 19:9) 16 A On mu powiedział: Pewien człowiek urządzał wielką wieczerzę i zaprosił wielu. (Mt 22:2) 17 W godzinie wieczerzy posłał swojego sługę, aby powiedział zaproszonym: Przychodźcie, bo już jest gotowe. 18 Wówczas wszyscy jak jeden[3] zaczęli się wymawiać. Pierwszy powiedział: Kupiłem pole i mam obowiązek[4] wyjść je zobaczyć; proszę cię, miej mnie za wytłumaczonego. 19 Drugi powiedział: Kupiłem pięć jarzm bydląt[5] i idę je wypróbować; proszę cię, miej mnie za wytłumaczonego. 20 Inny powiedział: Pojąłem żonę i dlatego nie mogę przyjść.[6] (De 24:5; 1Co 7:33) 21 Sługa przybył i doniósł o tym swojemu panu. Wtedy pan domu, rozgniewany, powiedział do swego sługi: Wyjdź prędko na place i uliczki miasta i sprowadź tu ubogich, ułomnych, niewidomych i kulejących. (Lu 14:13) 22 I sługa powiedział: Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce. 23 A pan powiedział do sługi: Wyjdź na drogi i między ogrodzenia i przymuś, by weszli, aby mój dom był zapełniony. 24 Mówię wam bowiem, że żaden z tych zaproszonych ludzi nie skosztuje mojej wieczerzy.[7] (Mt 21:43; Mt 22:2; Ac 13:46) 25 Gdy zaś szły za Nim liczne tłumy, obrócił się i powiedział do nich: (Mt 10:37) 26 Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swojego ojca i matki, i żony, i dzieci, i braci, i sióstr, a także swojej duszy,[8] nie jest w stanie być moim uczniem. (De 33:9; Lu 9:23; Lu 18:29; Joh 12:25; Ac 20:24; Php 2:30; Re 12:11) 27 Kto nie dźwiga swojego krzyża, a idzie za Mną, nie jest w stanie być moim uczniem. (Mt 16:24; Mr 8:34; Lu 9:23) 28 Kto bowiem z was, chcąc zbudować wieżę, najpierw nie usiądzie i nie obliczy kosztów, czy ma na wykończenie? 29 Aby czasem, gdyby położył jej fundament, a nie mógł dokończyć, wszyscy, którzy to widzą, nie zaczęli go wyśmiewać, 30 mówiąc: Ten człowiek zaczął budować, lecz nie mógł dokończyć. 31 Albo który król, gdy wyrusza, by zetrzeć się w walce z innym królem, nie usiądzie najpierw i nie naradzi się, czy jest w stanie w dziesięć tysięcy zmierzyć się z tym, który wyrusza przeciwko niemu z dwudziestoma tysiącami? 32 Jeśli zaś nie, to gdy tamten jest jeszcze daleko, wysyła poselstwo i zapytuje o [warunki] pokoju. 33 Tak więc każdy z was, kto nie pozostawia[9] wszystkiego, co do niego należy, nie może być moim uczniem. (Lu 18:28; Php 3:7) 34 Dobra zatem jest sól; jeśli zaś i sól zwietrzeje, czym jest przyprawiana?[10] (Mt 5:13) 35 Nie nadaje się ani do ziemi, ani do nawozu; wyrzucają ją na zewnątrz. Kto ma uszy, aby słuchać, niech słucha. (Mt 8:12; Mt 11:15; Mt 13:9; Mt 13:43; Mt 22:13; Mr 4:9; Mr 4:23; Mr 9:50; Lu 8:8; Lu 13:28; Joh 15:6; 1Co 9:27; Re 2:7; Re 2:11; Re 2:17; Re 2:29; Re 3:6; Re 3:13; Re 3:22)