1Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, powołany jako apostoł, przydzielony do głoszenia Bożej dobrej nowiny.2Bóg obiecał jej nadejście już wcześniej, za pośrednictwem swoich proroków, w Pismach Świętych.3Dotyczy ona Jego Syna, który według ciała jest potomkiem Dawida,4lecz według Ducha uświęcenia, z racji zmartwychwstania, okazał się Synem Boga potężnym w swojej mocy.[1] To Jezus Chrystus, nasz Pan.5Dzięki Niemu otrzymaliśmy łaskę apostolstwa,[2] aby wezwać do posłuszeństwa wiary ludzi ze wszystkich narodów — ze względu na Jego imię.6Wśród nich jesteście i wy, powołani, aby należeć do Jezusa Chrystusa.7Niech łaska i pokój, których źródłem jest Bóg, nasz Ojciec, oraz Pan, Jezus Chrystus, będzie udziałem was wszystkich w Rzymie, ukochanych przez Boga i powołanych świętych.
Modlitwa dziękczynna
8Najpierw dziękuję mojemu Bogu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, za to, że wasza wiara rozgłaszana jest po całym świecie.9Bóg, któremu służę z głębi mego ducha, głosząc dobrą nowinę Jego Syna, jest mi świadkiem, że nieustannie was wspominam.10W moich modlitwach zawsze proszę, aby za przyzwoleniem Boga udało mi się wreszcie was odwiedzić.11Pragnę was zobaczyć, aby dać wam udział w jakimś duchowym darze łaski i w ten sposób umocnić was,12a dokładniej rzecz biorąc, razem z wami doznać zachęty dzięki wspólnej wierze — waszej i mojej.13Chcę, bracia, abyście wiedzieli, że często miałem zamiar do was przybyć. Jak dotąd, zawsze mi coś stawało na przeszkodzie. Nadal jednak pragnę zebrać wśród was jakiś plon, podobnie jak wśród pozostałych narodów.14Bo jestem dłużnikiem Greków i nie Greków, mądrych oraz tych, którzy uchodzą za niemądrych.15Stąd — jeśli o mnie chodzi — chętnie będę głosił dobrą nowinę również u was, w Rzymie.
Moc dobrej nowiny
16Nie wstydzę się bowiem dobrej nowiny — jest w niej moc Boża dla zbawienia każdego, kto wierzy, najpierw Żyda, potem Greka.17Objawia ona sprawiedliwość Boga,[3] pochodzącą z wiary i prowadzącą do wiary, zgodnie ze słowami: Sprawiedliwy z wiary żyć będzie.[4]
Boży sprzeciw wobec grzechu
18[Rozwińmy ten temat.] Otóż Bóg nie jest obojętny. Wszelki przejaw bezbożności i niesprawiedliwości ludzi, którzy nieprawością tłumią prawdę, spotyka się z gniewem nieba.[5]19Gdyż to, że On istnieje, jest dla nich oczywiste. Bóg sam pozostawił im ślady swojej obecności.20Jego niewidzialna istota,[6] to jest wieczna moc i Boskość, od stworzenia świata przemawia w Jego dziełach, wyraźnych przecież i widocznych — tak, że nie mają wymówki.21Poznali zatem Boga. Nie oddali Mu jednak należnej czci. Nie okazali Mu też wdzięczności jako Bogu. Mnożąc wątpliwości, stali się w końcu niezdolni do trafnego osądu. Na bezmyślność ich serc nałożyło się ponadto zaślepienie.22Podając się za mądrych, właściwie zgłupieli.23Zastąpili przy tym chwałę nieśmiertelnego Boga podobizną śmiertelnego człowieka, wyobrażeniami ptaków, ssaków oraz płazów.24Dlatego Bóg wydał ich na pastwę żądz ich własnych serc. Dalecy od czystości bezczeszczą zatem swoje ciała między sobą —25ci właśnie, którzy Bożą prawdę zmienili w fałsz i z nabożną czcią służą stworzeniu zamiast Stwórcy, godnemu chwały na wieki. Amen.[7]26Dlatego właśnie Bóg wydał ich na pohańbienie. Ich kobiety zamieniły potrzeby naturalne na nienaturalne.27Podobnie mężczyźni porzucili naturalny pociąg do kobiety i oddali się współżyciu między sobą. Mężczyźni z mężczyznami dopuszczają się bezwstydu i ściągają na siebie samych zapłatę godną ich zboczenia.28Poszanowanie Boga przestało być dla nich ważne. Dlatego również Bóg wydał ich na pastwę rozumu, niezdolnego do trafnych ocen, tak że czynią to, co nieprzyzwoite —29oni, ludzie pełni przeróżnej niesprawiedliwości, zła, chciwości, niegodziwości, zazdrości, chęci mordu, niezgody, podstępu, złośliwości, plotkarstwa,30oszczerstwa; ludzie nienawidzący Boga, zuchwali, zarozumiali, promujący samych siebie, wynajdujący zło, nieposłuszni rodzicom,31nierozumni, niesumienni, nieczuli, bezlitośni.32Ludzie ci poznali słuszny wyrok Boga. Wiedzą, że ci, którzy wspomniane rzeczy czynią, poniosą śmierć. A mimo to, nie tylko sami się ich dopuszczają, pochwalają również tych, którzy postępują podobnie.
Rzymian 1
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Paweł, sługa[1] Chrystusa Jezusa, powołany na apostoła, oddzielony do ewangelii[2] Bożej – (Dz 9,15; Dz 13,2; Ga 1,15)2którą [Bóg] już wcześniej przyobiecał przez swoich proroków w Pismach Świętych (Łk 1,70; Rz 16,25; Tt 1,2)3o swoim Synu, pochodzącym z nasienia Dawida według ciała,[3] (Mt 1,1; Mt 1,6; Mt 1,20; Mt 20,30; Mt 22,42; Łk 1,27; Jan 7,42; Dz 13,23; Rz 9,5; 2 Tm 2,8)4ustanowionym Synem Boga w mocy według Ducha uświęcenia,[4] przez zmartwychwstanie z umarłych,[5] o Jezusie Chrystusie, naszym Panu, (Mt 17,5; Mt 27,54; Mt 28,18; Flp 2,5; 1 J 5,20)5przez którego otrzymaliśmy łaskę i apostolstwo,[6] by [wezwać] do posłuszeństwa wiary[7] we wszystkich narodach, ze względu na Jego imię, (Jan 15,10; Jan 15,14; Dz 26,16; Rz 15,18; Rz 16,26; Ga 2,7; Ga 2,9; Hbr 5,8)6wśród których jesteście i wy,[8] powołani Jezusa Chrystusa[9] –7do wszystkich przebywających w Rzymie, ukochanych przez Boga, powołanych świętych: Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana, Jezusa Chrystusa. (Lb 6,25; 1 Kor 1,2; 1 Kor 1,3; 2 Kor 1,1; 2 Kor 1,2; Ef 1,1)
Modlitwa dziękczynna i kilka osobistych uwag Apostoła
8Po pierwsze, dziękuję mojemu Bogu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, za to, że wasza wiara rozgłaszana jest po całym świecie. (Rz 16,19; 1 Tes 1,8)9Świadkiem bowiem jest mi Bóg, któremu służę w moim duchu[10] w ewangelii Jego Syna, jak nieustannie was wspominam, (Ef 1,16; Flp 1,8; 1 Tes 2,5)10zawsze w moich modlitwach prosząc, aby jakoś wreszcie kiedyś udało mi się, z woli Boga, do was przybyć. (Dz 19,21; Rz 15,23; Rz 15,32)11Pragnę bowiem was zobaczyć, by udzielić wam nieco duchowego daru łaski[11] dla utwierdzenia was, (1 Tes 2,11; 1 Tes 3,10)12to zaś znaczy, aby wspólnie doznać zachęty pośród was dzięki wzajemnej wierze – waszej i mojej. (2 P 1,1)13Nie chcę zaś, bracia, abyście nie wiedzieli,[12] że często zamierzałem do was przybyć, choć dotychczas miałem przeszkody, aby zebrać[13] jakiś plon także pośród was, podobnie jak wśród pozostałych narodów. (Dz 19,21; 1 Kor 10,1; 1 Kor 12,1; 1 Tes 4,13)14Jestem dłużnikiem Greków i barbarzyńców, mądrych i niemądrych.15Tak więc, co do mnie, gotów[14] jestem głosić ewangelię i wam w Rzymie. (Mt 26,41; Mk 14,38; 1 Kor 9,16)
18Gniew Boży z nieba objawia się bowiem przeciw wszelkiej bezbożności i niesprawiedliwości[18] ludzi, którzy w niesprawiedliwości[19] tłumią prawdę. (Ef 5,6; Kol 3,6; 2 Tes 2,12)19Dlatego że to, co rozpoznawalne u Boga, jest wśród nich jawne[20] – Bóg im [to] ukazał. (Dz 14,15; Dz 17,24)20Bo to, co u Niego niewidzialne, Jego wieczna moc i Boskość, od stworzenia świata może być oglądana w pojmowalnych dziełach, tak że są bez wymówki. (Job 12,7; Ps 19,2)21[To] dlatego, że poznawszy Boga, nie oddali Mu chwały ani nie podziękowali jako Bogu, lecz przez swe powątpiewanie stali się niezdolni do poprawnego myślenia[21] i ich bezmyślne serce uległo zaciemnieniu. (Ef 4,17)22Uznając się za mądrych, zgłupieli. (Jer 10,14; 1 Kor 1,20)23Zamienili też chwałę nieśmiertelnego Boga na podobiznę obrazu śmiertelnego człowieka, ptaków, czworonogów lub płazów. (Wj 32,4; Pwt 4,15; Ps 106,20; Jer 2,27)24Dlatego Bóg wydał ich żądzom ich serc na nieczystość, by bezcześcili[22] własne ciała między sobą[23] – (Dz 14,16)25tych, którzy prawdę Boga zmienili w fałsz, a także czcili i służyli stworzeniu zamiast Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Amen. (Jer 13,25; Jer 16,19; Rz 9,5)26[Właśnie] dlatego wydał ich Bóg na pastwę hańby; bo zarówno ich kobiety zamieniły potrzeby naturalne na nienaturalne, (Kpł 18,23; Kpł 20,16)27jak i mężczyźni porzucili naturalną potrzebę kobiety i zapałali swoim pożądaniem względem siebie nawzajem, mężczyźni z mężczyznami popełniając bezwstyd i ściągając na siebie samych zapłatę stosowną do ich zboczenia.[24] (Kpł 18,22; Kpł 20,13; 1 Kor 6,9)28I jak nie uznali za słuszne mieć Boga w poważaniu, tak też Bóg zdał ich na zawodny[25] rozum, by dopuszczali się tego, co nieprzyzwoite – (Ps 81,13; 2 Tes 2,11)29[ich], pełnych wszelkiej niesprawiedliwości, zła, chciwości, niegodziwości; pełnych zazdrości, mordu, kłótni, podstępu, złośliwości; plotkarzy,30oszczerców, nienawidzących Boga, zuchwalców, zarozumialców, samochwalców, wynalazców zła, nieposłusznych rodzicom,31nierozumnych, wiarołomnych,[26] niemiłosiernych,[27] bezlitosnych.[28]32Oni, choć poznali słuszny wyrok Boga, że ci, którzy te rzeczy czynią, zasługują na śmierć, nie tylko je popełniają, ale także pochwalają [podobnie] czyniących.[29] (Mt 15,19; Ga 5,19; 1 Tm 1,9; 1 P 4,3)