1Nad rzekami Babilonu — tam siedzieliśmy I płakaliśmy na wspomnienie Syjonu.2Na tamtejszych wierzbach Powiesiliśmy nasze lutnie,3Gdyż ci, którzy nas zniewolili, Żądali tam od nas pieśni, Nasi ciemięzcy[1] chcieli radości: Zaśpiewajcie nam jakąś pieśń Syjonu!4Ale jak tu śpiewać pieśń PANA Na obcej ziemi?5O, jeślibym cię zapomniał, Jerozolimo, Niech paraliż dotknie mojej prawej ręki![2]6Niech mi język przywrze do podniebienia, Jeślibym miał nie pamiętać o tobie, Jeślibym już nie przedkładał Jerozolimy Ponad moją największą radość!7Pamiętaj, PANIE, synom Edomu dzień klęski Jerozolimy, Kiedy wołali: Zburzcie ją, zburzcie ją aż do posad!8Córko Babilonu, skazana na zniszczenie![3] Szczęśliwy będzie ten, kto ci odpłaci tym, czym ty nam płaciłaś!9Szczęśliwy będzie ten, kto schwyta twe niemowlęta I je roztrzaska o skałę.
Psalm 137
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Nad rzekami Babilonu[1] – tam siedzieliśmy[2] I płakaliśmy na wspomnienie Syjonu.[3] (Ps 46,1; Ps 48,1; Ps 76,1; Ps 84,1; Ps 87,1; Ps 122,1; Ps 133,1; Ez 1,1; Ez 3,15)2Na tamtejszych wierzbach Powiesiliśmy nasze lutnie,3Gdyż tam ci, którzy nas zniewolili, Życzyli sobie od nas pieśni, A nasi ciemięzcy[4] – radości: Zaśpiewajcie nam którąś z pieśni Syjonu!4Jak mamy śpiewać pieśń JHWH Na obcej ziemi? (2 Krn 29,27)5Jeśli zapomnę cię, Jerozolimo, Niech zapomni moja prawica![5] (1 Krl 13,4; Ps 109,24)6Niech mi język przywrze do podniebienia, Jeślibym nie pamiętał o tobie – Jeślibym nie wyniósł Jerozolimy Nad moją największą radość! (Job 29,10)7Pamiętaj, JHWH, synom Edomu dzień Jerozolimy, Gdy mówili: Obnażcie, obnażcie ją aż do jej posad! (Ez 25,12; Ez 35,2; Ab 1,8)8Córko Babilonu, wyniszczona![6] Szczęśliwy, kto ci odpłaci tym, czym nam płaciłaś! (Jer 50,29; Jer 51,6; Ap 18,6)9Szczęśliwy, kto schwyta twoje niemowlęta I roztrzaska je o skałę. (2 Krl 8,12; Neh 3,10; Iz 13,16; Oz 13,16)