1Pieśń pielgrzymów. Moje oczy wznoszę ku Tobie, Który panujesz na niebie.2Jak oczy sług skierowane są na ręce ich panów Albo jak oczy służącej zwrócone na rękę pani, Tak nasze oczy patrzą na PANA, naszego Boga, Aż się zmiłuje nad nami.3Zmiłuj się nad nami, PANIE, Zmiłuj się nad nami, Bo już dosyć mamy pogardy!4Nasze dusze już przesiąkły Kpinami ludzi pewnych siebie[1] I pogardą zarozumiałych.
Psalm 123
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Pieśń stopni.[1] Moje oczy wznoszę ku Tobie, Który mieszkasz w niebie. (Ps 2,4; Ps 11,4; Ps 115,3; Ps 115,16; Iz 40,21; Mt 6,9)2Oto jak oczy sług [skierowane są] na rękę ich panów, Albo jak oczy służącej [zwrócone] na rękę jej pani, Tak nasze oczy [patrzą] na JHWH, naszego Boga, Aż się zmiłuje nad nami.3Zmiłuj się nad nami, JHWH, Zmiłuj się nad nami, Bo jesteśmy obficie nasyceni wzgardą! (Neh 1,3; Neh 2,19; Neh 4,4; Ez 36,4)4Nasza dusza jest obficie nasycona pośmiewiskiem [Ze strony] tych, którym się powiodło[2] – I wzgardą zarozumiałych.