1Zabiegajcie o miłość i gorąco pragnijcie duchowych darów, a najbardziej tego, żeby prorokować.2Bo kto mówi nieznanym językiem, zwraca się nie do ludzi, lecz do Boga. Nikt go nie rozumie, a on pod wpływem Ducha wypowiada rzeczy, które pozostają tajemnicą.3Kto natomiast prorokuje, mówi do ludzi, dla ich zbudowania, zachęty i pociechy.4Kto mówi językiem, buduje sam siebie. Kto prorokuje — buduje kościół.5Pragnąłbym, abyście wy wszyscy mówili językami, bardziej jednak, abyście prorokowali. Gdyż ten, kto prorokuje, jest większy niż ten, kto mówi językami, chyba żeby je wykładał, aby kościół doznał zbudowania.6Pomyślcie, bracia, gdybym przyszedł do was i mówił językami, na co bym się przydał, nie przekazując żadnego objawienia, poglądu, proroctwa lub pouczenia?7Weźmy jakiś przedmiot, który wydaje dźwięk, na przykład flet albo cytrę. Gdyby w swoim brzmieniu niczym się nie różniły, skąd byłoby wiadomo, kiedy gra flet, a kiedy cytra?8Również gdyby trąba zagrała niewyraźnie, nikt by nie pomyślał, że trzeba wyruszać do bitwy.9Podobnie z wami: Jeżeli nie przemówicie językiem w sposób zrozumiały, kto uchwyci sens waszej wypowiedzi? Wasz głos rozejdzie się w powietrzu.10Z pewnością świat rozbrzmiewa całym mnóstwem dźwięków. Właściwie nie ma nic, co w jakiś sposób nie brzmi.11Gdybym jednak nie wiedział, co każdy dźwięk znaczy, byłbym cudzoziemcem dla mego rozmówcy, on natomiast cudzoziemcem dla mnie.12Wy zatem, ponieważ z takim zapałem odnosicie się do działań Ducha,[1] skupcie się na tych darach, które służą zbudowaniu kościoła.13Dlatego kto mówi językiem, niech się modli o dar jego wykładania.14Jeśli bowiem modlę się językiem, mój duch się modli, rozum natomiast pozostaje bierny.15Jak to rozwiążę? Będę modlił się duchem, ale skorzystam też w modlitwie z rozumu; będę śpiewał duchem, lecz przy śpiewie wykorzystam też rozum.[2]16Bo jeśli błogosławisz w duchu, to w jaki sposób człowiek z tym nie obeznany potwierdzi twoje dziękczynienie swoim: Tak, niech się stanie?[3] Przecież nie rozumie, co mówisz.17Ty wprawdzie pięknie dziękujesz, ale drugi się nie buduje.18Dzięki Bogu więcej niż wy wszyscy mówię językami,19w kościele jednak wolę powiedzieć pięć słów dobrze przemyślanych, aby innych pouczyć, niż tysiące słów językiem niezrozumiałym.20Bracia, nie bądźcie dziećmi w myśleniu. W złem bądźcie jak dzieci, w myśleniu natomiast — dojrzali.21W Prawie czytamy: Przez ludzi obcego języka oraz obcych warg przemówię do tego ludu, ale i tak Mnie nie usłuchają, mówi Pan.22Języki zatem są znakiem dla niewierzących, a nie dla wierzących. Znakiem dla wierzących, a nie dla niewierzących, jest proroctwo.23Stąd jeśli się gromadzi cały kościół i wszyscy zaczynają mówić językami, a pojawią się ludzie nie obeznani z tym lub niewierzący, to czy nie powiedzą, że poszaleliście?24Jeśli natomiast wszyscy prorokują, a wejdzie niewierzący lub słabo obeznany i wszyscy się na nim skupią, dokładnie zbadają,25a przy tym wyjdą na jaw sprawy ukryte głęboko w sercu, to może się zdarzyć, że upadnie na twarz, złoży pokłon Bogu i wyzna: Rzeczywiście Bóg jest między wami.
Sprawa porządku na zgromadzeniach
26Cóż więc, bracia? Gdy się schodzicie, a są wśród was osoby gotowe usłużyć psalmem, pouczeniem, objawieniem, językiem lub jego wykładem, niech to uczynią, lecz wszystko niech będzie dla zbudowania.27Jeśli jest więcej osób mówiących językami, to niech usłużą dwaj, najwyżej trzej — i to po kolei — a jeden niech wykłada.28A gdyby się zdarzyło, że zabraknie tłumacza, to niech w kościele nie występują, lecz mówią sobie i Bogu.29Prorocy podobnie, niech usłużą dwaj lub trzej, a inni niech to dokładnie rozważą.30Jeśliby zaś kolejnej siedzącej w zgromadzeniu osobie dane zostało objawienie, to niech ten, który przemawia, zakończy swą mowę.31Każdy z was może przecież po kolei prorokować, tak by wszyscy mogli się uczyć i wszyscy doznać zachęty.32Duch działający w prorokach nie krępuje ich woli,[4]33gdyż Bóg nie jest Bogiem zamieszania, ale pokoju. Jak we wszystkich kościołach skupiających świętych,34kobiety niech w czasie zgromadzeń nie zabierają głosu — nie pozwala się im mówić. Niech raczej będą poddane, tak jak mówi Prawo.35Natomiast jeśli chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają swoich mężów, gdyż kobiecie nie wypada zabierać głosu w kościele.36Czy Słowo Boże od was wyszło, albo czy tylko do was dotarło?37Jeśli ktoś uważa, że jest prorokiem albo człowiekiem duchowym, to niech weźmie pod uwagę, że to, co wam piszę, jest nakazem Pana.38Jeśli ktoś tego nie chce uznać, to sam już stracił uznanie.39Tak więc, moi bracia, gorąco pragnijcie prorokować i nie przeszkadzajcie mówić językami,40a wszystko niech się dzieje w sposób godny i uporządkowany.
1 Koryntian 14
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Zabiegajcie o miłość, [gorąco] pragnijcie duchowych [darów],[1] a najbardziej tego, aby prorokować. (1 Kor 12,1; 1 Kor 12,31; 1 Kor 14,12; 1 Kor 14,39; 1 Kor 16,14; 2 P 1,7)2Bo kto mówi językiem, mówi nie do ludzi, lecz do Boga; nikt bowiem nie rozumie,[2] gdyż w Duchu wypowiada tajemnice.[3] (Mk 16,17; 1 Kor 12,10; 1 Kor 13,2; 1 Kor 14,14; 1 Kor 14,18; 1 Kor 14,22)3Kto natomiast prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania, zachęty i pociechy. (Rz 14,19; 1 Kor 10,23; 1 Kor 14,26)4Kto mówi językiem, buduje siebie; a kto prorokuje, buduje zgromadzenie.[4]5Pragnę, abyście wy wszyscy mówili językami, bardziej jednak, abyście prorokowali; gdyż ten, kto prorokuje, jest większy niż ten, kto mówi językami, chyba żeby wykładał, aby zgromadzenie doznało zbudowania. (Lb 11,29; 1 Kor 14,1; 1 Kor 14,13; 1 Kor 14,26)6A teraz, bracia, jeśli przyszedłbym do was, mówiąc językami, na co bym wam się przydał, gdybym wam nie przemówił czy to w objawieniu, czy w poznaniu, czy w proroctwie, czy w pouczeniu? (Rz 15,14; 1 Kor 1,5; 1 Kor 12,7; 1 Kor 12,8; 1 Kor 14,19; 1 Kor 14,26; Ef 1,17; Ef 3,3; Ef 3,5)7Podobnie przedmioty martwe, które wydają dźwięk, jak flet czy cytra: gdyby nie wydawały różnych dźwięków, jak można by rozpoznać, co grają na flecie, a co na cytrze?8Również jeśliby trąba wydała dźwięk niewyraźny, kto przygotowywałby się do bitwy? (Lb 10,9; Jer 4,19; Ez 33,3; Jl 2,1; 1 Tm 1,18; 1 Tm 6,12; 2 Tm 4,7)9Tak i wy, jeśli za pomocą języka zrozumiałego nie wydacie słowa, jak da się rozpoznać, co zostało powiedziane? Będziecie raczej mówić w powietrze. (1 Kor 9,26)10Na świecie jest niewątpliwie tak wiele różnego rodzaju dźwięków i nic nie jest bez dźwięku;11gdybym więc nie poznał znaczenia dźwięku,[5] byłbym dla tego, który mówi, cudzoziemcem, a ten, który mówi, byłby cudzoziemcem dla mnie.12Podobnie i wy, ponieważ jesteście zapaleńcami[6] duchowych [darów], szukajcie [darów] dla zbudowania zgromadzenia, abyście [w takie] obfitowali.13W tym celu, kto mówi językiem, niech się modli, aby wykładał. (1 Kor 14,5; 1 Kor 14,26)14Jeśli bowiem modlę się językiem, mój duch się modli, rozum mój natomiast pozostaje bezowocny. (Ef 4,23)15Co zatem pozostaje? Będę modlił się duchem, ale także będę modlił się rozumem; będę śpiewał duchem, ale także będę śpiewał rozumem.[7] (Ps 47,7; Jan 4,23; 1 Kor 14,16; Ef 5,19; Kol 3,16; Jk 5,13)16Bo jeśli błogosławisz w duchu, to w jaki sposób zajmujący miejsce[8] nie obeznanego[9] powie „Amen” przy twoim dziękczynieniu, skoro nie rozumie, co mówisz? (Pwt 27,15; 1 Krn 16,36; Neh 5,13; Neh 8,6; Ps 106,48; Jer 28,6; Dz 4,13; 1 Kor 14,23; 1 Kor 14,24; 2 Kor 1,20; 2 Kor 11,6; Ap 5,14; Ap 7,12; Ap 19,4)17Ty wprawdzie pięknie dziękujesz, ale drugi się nie buduje. (1 Kor 14,3)18Dziękuję Bogu, że mówię językami więcej niż wy wszyscy,19ale w zgromadzeniu wolę powiedzieć pięć słów moim rozumem, aby też innych pouczyć, niż dziesiątki tysięcy słów językiem.20Bracia, nie bądźcie dziećmi w myśleniu, ale w złem zachowujcie się jak niemowlęta – w myśleniu bądźcie dojrzali.[10] (Mt 11,25; Mt 18,3; Rz 16,19; 1 Kor 13,11; Ef 4,13; Ef 4,14; Kol 1,28; Hbr 5,12; Hbr 5,14; 1 P 2,2)21W Prawie jest napisane: Przez ludzi obcego języka oraz obcych warg przemówię do tego ludu, ale i tak Mnie nie usłuchają – mówi Pan. (Iz 28,11)22Języki zatem są na znak nie dla wierzących, ale dla niewierzących,[11] a proroctwo nie dla niewierzących, ale dla wierzących. (Dz 2,1; Dz 11,15; 1 Kor 14,21; 1 Kor 14,23; 1 Kor 14,26; Hbr 3,12)23Jeśli więc schodzi się całe zgromadzenie i wszyscy mówią językami, a wejdą nie obeznani albo niewierzący, to czy nie powiedzą, że szalejecie? (Mk 3,21; Jan 10,20; Dz 2,13; Dz 26,24; 1 Kor 11,17; 1 Kor 11,20)24Jeśli natomiast wszyscy prorokują, a wejdzie jakiś niewierzący albo nie obeznany, to rozpoznawany[12] przez wszystkich, badany przez wszystkich,25z tajnikami swego serca wychodzącymi na jaw[13] – tak padnie na twarz, odda pokłon Bogu i oznajmi: Rzeczywiście Bóg jest pośród was. (Iz 45,14; Dn 2,47; Za 8,23; Jan 4,19; Rz 2,16; Hbr 4,12)
Sprawa porządku na zgromadzeniach
26Co zatem, bracia? Gdy się schodzicie, każdy [coś ma]: ma psalm, ma pouczenie, ma objawienie, ma język, ma przekład – wszystko niech się dzieje dla zbudowania. (1 Kor 10,23; 1 Kor 11,18; 1 Kor 11,20; 1 Kor 12,8; 1 Kor 14,3; 1 Kor 14,5; 1 Kor 14,13; 1 Kor 14,27; 2 Kor 12,19; 2 Kor 13,10; Ef 4,29; Ef 5,19; Kol 3,16; Jk 5,13)27Jeśli ktoś mówi językiem, niech [to czyni] po dwóch lub najwyżej trzech, i z osobna, a jeden niech przekłada;28jeśli natomiast nie ma tłumacza, niech w zgromadzeniu zamilknie, niech mówi sobie i Bogu.29Prorocy niech mówią dwaj lub trzej, a inni niech rozsądzają;[14] (Job 12,11; Dz 17,11; 1 Kor 12,10; 1 Tes 5,21; 1 J 4,1)30jeśli zaś kolejnemu siedzącemu zostało dane objawienie, poprzedni niech zamilknie.31Możecie bowiem pojedynczo wszyscy prorokować, aby wszyscy mogli się uczyć i wszyscy doznać zachęty.32A duchy proroków[15] poddają się[16] prorokom, (Ap 22,6)33gdyż [Bóg] nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju. Jak we wszystkich zgromadzeniach świętych, (1 Kor 1,2)34kobiety niech w zgromadzeniach milczą, gdyż nie pozwala się im mówić;[17] lecz niech będą poddane, jak i Prawo mówi. (Rdz 3,16; 1 Kor 11,2; 1 Kor 11,3; 1 Kor 14,29; 1 Kor 14,35; Ef 5,22; Kol 3,18; 1 Tm 2,11; 1 Tm 2,12; Tt 2,5; 1 P 3,1)35Jeśli natomiast chcą się czegoś nauczyć, niech pytają w domu swoich własnych mężów; gdyż w zgromadzeniu nie przystoi kobiecie mówić.[18] (1 Kor 14,34)36Czy od was Słowo Boga wyszło albo czy tylko do was samych dotarło?37Jeśli ktoś uważa, że jest prorokiem albo [człowiekiem] duchowym, niech zauważy, że to, co wam piszę, jest przykazaniem Pana; (1 Kor 2,15; 1 Kor 3,1; 1 Kor 7,10; 1 Kor 7,25; 1 J 4,6)38a jeśli ktoś [tego] nie uznaje, nie jest uznany.39Tak więc, bracia moi, gorąco pragnijcie prorokować i językami mówić nie przeszkadzajcie;40a wszystko niech się dzieje godnie i według porządku. (1 Kor 14,33; Kol 2,5)