2.Samuel 8

Schlachter 2000

von Genfer Bibelgesellschaft
1 Und danach geschah es, dass David die Philister schlug und sie demütigte. Und David nahm die Zügel der Regierung aus der Hand der Philister. (2Sam 7,9; 1Chr 18,1)2 Er schlug auch die Moabiter und maß sie mit der Messschnur; er legte sie auf die Erde, und je zwei Schnurlängen maß er ab, um [die Betreffenden] zu töten, und eine volle Schnurlänge, um sie am Leben zu lassen. So wurden die Moabiter David untertan und entrichteten ihm Tribut. (4Mo 24,17; 1Sam 14,47; 2Sam 8,6; 2Sam 8,14; 2Kön 1,1; Ps 60,10)3 David schlug auch Hadad-Eser, den Sohn Rechobs, den König von Zoba, als er hinzog, um seine Macht am [Euphrat-] Strom wiederherzustellen. (1Sam 14,47; 2Sam 10,6; 1Kön 11,23; 2Chr 8,3)4 Und David nahm von ihnen 1 700 Reiter und 20 000 Mann Fußvolk gefangen; und David lähmte alle Wagenpferde; aber 100 Wagenpferde behielt er übrig. (Jos 11,6; Jos 11,9; Ps 20,8; Ps 33,16)5 Und die Aramäer[1] von Damaskus kamen Hadad-Eser, dem König von Zoba, zu Hilfe. Aber David erschlug von den Aramäern 22 000 Mann, (1Mo 10,21; 2Sam 8,3)6 und er legte Besatzungen in Aram von Damaskus, sodass die Aramäer David untertan wurden und ihm Tribut entrichteten; denn der HERR half David überall, wo er hinzog. (Jos 1,5; 2Sam 7,9; 2Sam 8,2; 2Sam 8,14; 2Sam 21,15; Ps 18,44; Ps 34,8)7 Und David nahm die goldenen Schilde, die den Knechten Hadad-Esers gehörten, und brachte sie nach Jerusalem. (1Kön 10,16; 1Kön 14,26)8 Und von Betach und Berotai, den Städten Hadad-Esers, nahm der König David sehr viel Erz. (1Chr 18,8; 1Chr 22,14; 1Chr 22,16; 1Chr 29,7)9 Als aber Toi, der König von Hamat, hörte, dass David die ganze Heeresmacht Hadad-Esers geschlagen hatte, (4Mo 34,8; Am 6,2)10 da sandte Toi seinen Sohn Joram zum König David, um ihn nach seinem Wohlergehen zu fragen und ihn zu beglückwünschen, weil er gegen Hadad-Eser gekämpft und ihn geschlagen hatte; denn Hadad-Eser war ständig im Kriegszustand mit Toi. Und er hatte silberne, goldene und eherne Geräte bei sich. (1Mo 14,20; Jes 39,1; Röm 12,15)11 Auch diese heiligte der König David dem HERRN, samt dem Silber und Gold, das er dem HERRN von allen Völkern, die er sich unterwarf, geheiligt hatte: (1Kön 7,51; 1Chr 22,14; Ps 96,7)12 von Aram, von Moab, von den Ammonitern, von den Philistern, von Amalek und von der Beute Hadad-Esers, des Sohnes Rechobs, des Königs von Zoba. (2Sam 10,11; 2Sam 10,14; 1Chr 18,11)13 Und David machte sich einen Namen, als er zurückkam; nachdem er die Aramäer geschlagen hatte, im Salztal, 18 000 Mann. (1Kön 11,15; 2Kön 14,7; 1Chr 18,12)14 Und er legte Besatzungen nach Edom; nach ganz Edom legte er Besatzungen, und alle Edomiter wurden David unterworfen; denn der HERR half David überall, wo er hinzog. (1Mo 25,23; 4Mo 24,18; 2Sam 8,6; Ps 108,10)15 Und David regierte über ganz Israel; und David verschaffte seinem ganzen Volk Recht und Gerechtigkeit. (2Sam 23,3; Ps 78,72; Spr 29,4; Jes 9,6; Jer 22,15; Jer 23,5)16 Joab aber, der Sohn der Zeruja, war [Befehlshaber] über das Heer, und Josaphat, der Sohn Achiluds, war Kanzleischreiber; (2Sam 19,14; 1Kön 4,3; 1Chr 11,6; 1Chr 18,14)17 und Zadok, der Sohn Achitubs, und Achimelech, der Sohn Abjatars, waren Priester; und Seraja war Staatsschreiber; (2Sam 17,15; 1Kön 4,4; 1Chr 6,53)18 Benaja, der Sohn Jojadas, war über die Kreter und Pleter[2] gesetzt; die Söhne Davids aber waren Minister. (1Sam 30,14; 1Sam 30,16; 2Sam 15,18; 2Sam 20,7; 2Sam 23,20; 1Kön 1,44; Hes 25,16; Zef 2,5)

2.Samuel 8

Библия, ревизирано издание

von Bulgarian Bible Society
1 След това Давид порази филистимците и ги покори. Давид отне Метег-ама от ръката на филистимците. (1Chr 18,1)2 Порази и моавците и ги измери с въжета, като ги накара да легнат на земята. Отмери две въжета, за да ги погуби, и едно цяло въже, за да ги остави живи. Така моавците станаха Давидови слуги и му плащаха данък. (4Mo 24,17; 1Sam 10,27; 2Sam 6,14; Ps 72,10)3 Давид порази още совския цар Ададезер, син на Реов, когато той отиваше да утвърди властта си на реката Ефрат. (1Mo 15,18; 2Sam 10,6; Ps 60,1)4 Давид му отне хиляда колесници, седемстотин конници[1] и двадесет хиляди пешаци. И Давид пресече жилите на всички коне, впрегнати в колесниците. Запази от тях достатъчно само за сто колесници. (Jos 11,6; Jos 11,9)5 А когато дамаските сирийци дойдоха да помогнат на совския цар Ададезер, Давид порази двадесет и две хиляди мъже от сирийците. (1Kön 11,23)6 Тогава Давид постави гарнизони в Дамаска Сирия; и сирийците станаха Давидови слуги и плащаха данък. И ГОСПОД запазваше Давид, където и да отиваше. (2Sam 7,9; 2Sam 8,2; 2Sam 8,14)7 Давид взе златните щитове, които бяха върху слугите на Ададезер, и ги донесе в Йерусалим. (1Kön 10,16)8 И от Ветах и Веротай, Ададезерови градове, цар Давид взе много мед.9 А ематският цар Тоа, когато чу, че Давид поразил цялата сила на Ададезер,10 изпрати сина си Йорам при цар Давид, за да го поздрави и да го благослови, понеже воювал против Ададезер и го поразил. Защото Ададезер често воюваше против Тоа. И Йорам донесе със себе си сребърни, златни и медни съдове.11 Тях цар Давид посвети на ГОСПОДА заедно със среброто и златото, което беше посветил, взето от всички народи, които беше покорил – (1Kön 7,51; 1Chr 18,11; 1Chr 26,26)12 от Сирия, от Моав, от амонците, от филистимците, от амаличаните и от плячката, взета от совския цар Ададезер, Реововия син.13 Името на Давид се прочу, когато се върна от поражението на осемнадесет хиляди сирийци в Долината на солта. (2Kön 14,7; 1Chr 18,12; Ps 60,1)14 Той постави гарнизони в Едом. По цялата територия на Едом постави гарнизони и всички едомци се подчиниха на Давид. И ГОСПОД запазваше Давид където и да отиваше. (1Mo 27,29; 1Mo 27,37; 1Mo 27,40; 4Mo 24,18; 2Sam 8,6)15 Така Давид царува над целия Израил и съдеше целия си народ, и им раздаваше правосъдие.16 Йоав, Саруиният син, беше над войската. Йосафат, Ахилудовият син, беше летописец. (2Sam 19,13; 2Sam 20,23; 1Kön 4,3; 1Chr 11,6; 1Chr 18,15)17 Садок, Ахитововият син, и Ахимелех, Авиатаровият син, бяха свещеници. Сарая беше секретар, (1Chr 24,3)18 Ваная, Йодаевият син, беше над херетците и фелетците, а Давидовите синове бяха придворни началници. (1Sam 30,14; 1Chr 18,17)