ايوب‌ 19 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

ايوب پاسخ میدهد: میدانم كه رهانندهام زنده است

1 آنگاه ايوب پاسخ داد: 2 تا به كی میخواهيد عذابم بدهيد و با سخنانتان مرا خرد كنيد؟ 3 پیدرپی به من اهانت میكنيد و با گستاخی با من رفتار مینماييد. 4 اگر من خطا كردهام، خطای من چه صدمهای به شما زده است؟ 5 شما خود را بهتر از من میپنداريد و اين مصيبت مرا نتيجهٔ گناه من میدانيد، 6 در حالی که اين خداست كه مرا به چنين روزی انداخته و در دام خود گرفتار كرده است. 7 فرياد برمیآورم و كمک میخواهم، اما هيچكس صدايم را نمیشنود و كسی به فريادم نمیرسد. 8 خدا راهم را سد كرده و روشنايی مرا به تاريكی مبدل نموده است. 9 او عزت و فخر را از من گرفته 10 و از هر طرف مرا خرد كرده است. او مرا از پا درآورده و درخت اميدم را از ريشه بركنده است. 11 خشم او عليه من شعلهور است و او مرا دشمن خود به حساب میآورد. 12 سپاهيان خود را میفرستد تا خيمهام را محاصره كنند. 13 او برادران و آشنايانم را از من دور كرده است. 14 بستگانم از من روگردانيده و همهٔ دوستانم مرا ترک گفتهاند. 15 اهل خانه و حتی خدمتكارانم با من مانند يک غريبه رفتار میكنند و من برای آنها بيگانه شدهام. 16 خدمتكارم را صدا میكنم، حتی به او التماس مینمايم، ولی او جوابم را نمیدهد. 17 زنم از من گريزان است و برادرانم طاقت تحمل مرا ندارند. 18 بچههای كوچک هم مرا خوار میشمارند و وقتی مرا میبينند مسخرهام میكنند. 19 حتی نزديكترين دوستانم از من منزجرند و آنانی كه دوستشان میداشتم از من روگردان شدهاند. 20 از من پوست و استخوانی بيش نمانده است، به زحمت از چنگ مرگ گريختهام. 21 آه ای دوستان، به من رحم كنيد، زيرا دست خدا بر من سنگين شده است. 22 چرا شما هم مثل خدا مرا عذاب میدهيد؟ چرا دست از سرم برنمیداريد؟ 23-24 ای كاش میتوانستم درد دلم را با قلمی آهنين برای هميشه در دل سنگ بنويسم. 25 اما من میدانم كه رهانندهام زنده است و سرانجام بر زمين خواهد ايستاد؛ 26 و میدانم حتی بعد از اينكه بدن من هم بپوسد، خدا را خواهم ديد! 27 من خود با اين چشمانم او را خواهم ديد! چه اميد پرشكوهی! 28 ای كسانی كه مرا متهم ساخته، عذابم میدهيد، 29 از شمشير مجازات خدا بترسيد و بدانيد كه او شما را داوری خواهد كرد.

Lutherbibel 2017

از Deutsche Bibelgesellschaft

Hiobs zweite Antwort an Bildad

1 Hiob antwortete und sprach: 2 Wie lange plagt ihr meine Seele und peinigt mich mit Worten? 3 Ihr habt mich nun zehnmal verhöhnt und schämt euch nicht, mir so zuzusetzen. 4 Habe ich wirklich geirrt, so trage ich meinen Irrtum selbst. 5 Wollt ihr euch wirklich über mich erheben und wollt mir meine Schande beweisen? 6 So merkt doch endlich, dass Gott mir unrecht getan hat und mich mit seinem Jagdnetz umgeben hat. 7 Siehe, ich schreie »Gewalt!« und werde doch nicht gehört; ich rufe, aber kein Recht ist da. (ايوب‌ 30:20; اِرميا 20:8; حبقوق 1:2) 8 Er hat meinen Weg vermauert, dass ich nicht hinüberkann, und hat Finsternis auf meine Steige gelegt. (ايوب‌ 3:23; مراثی 3:7; مراثی 3:9) 9 Er hat mir mein Ehrenkleid ausgezogen und die Krone von meinem Haupt genommen. 10 Er hat mich zerbrochen um und um, dass ich dahinfuhr, und hat meine Hoffnung ausgerissen wie einen Baum. 11 Sein Zorn ist über mich entbrannt, und er achtet mich seinen Feinden gleich. (ايوب‌ 13:24; ايوب‌ 33:10) 12 Vereint kommen seine Kriegsscharen und haben ihren Weg gegen mich gebaut und sich um meine Hütte her gelagert. 13 Er hat meine Brüder von mir entfernt, und meine Verwandten sind mir fremd geworden. (مزامير 31:12) 14 Meine Nächsten haben sich zurückgezogen, und meine Freunde haben mich vergessen. (مزامير 38:12) 15 Meinen Hausgenossen und meinen Mägden gelte ich als Fremder; ich bin ein Unbekannter in ihren Augen. 16 Ich rief meinen Knecht und er antwortete mir nicht; ich musste ihn anflehen mit eigenem Munde. 17 Mein Atem ist zuwider meiner Frau, und die Söhne meiner Mutter ekelt’s vor mir. 18 Selbst die Kinder geben nichts auf mich; stelle ich mich gegen sie, so geben sie mir böse Worte. 19 Alle meine Getreuen verabscheuen mich, und die ich lieb hatte, haben sich gegen mich gewandt. 20 Mein Gebein hängt nur noch an Haut und Fleisch, und nur das nackte Leben brachte ich davon. 21 Erbarmt euch über mich, erbarmt euch, ihr meine Freunde; denn die Hand Gottes hat mich getroffen! 22 Warum verfolgt ihr mich wie Gott und könnt nicht satt werden von meinem Fleisch? 23 Ach dass meine Reden aufgeschrieben würden! Ach dass sie aufgezeichnet würden als Inschrift, 24 mit einem eisernen Griffel und mit Blei für immer in einen Felsen gehauen! 25 Aber ich weiß, dass mein Erlöser^[1] lebt, und als der Letzte wird er über dem Staub sich erheben. (ايوب‌ 26:6; اشعيا 41:14; هوشع 13:14) 26 Nachdem meine Haut so zerschlagen ist, werde ich ohne mein Fleisch Gott sehen. (مزامير 17:15; مزامير 73:24) 27 Ich selbst werde ihn sehen, meine Augen werden ihn schauen und kein Fremder. Danach sehnt sich mein Herz in meiner Brust. 28 Wenn ihr sprecht: Wie wollen wir ihn verfolgen und eine Sache gegen ihn finden!, 29 so fürchtet euch selbst vor dem Schwert; denn das sind Missetaten, die das Schwert straft, damit ihr wisst, dass es ein Gericht gibt.