1ای خداوند، مرا در شدت خشم خود توبيخ و تنبيه نكن.2ای خداوند، به من رحم كن زيرا پژمرده شدهام. خداوندا، مرا شفا ده، زيرا دردْ وجودم را فرا گرفته3و بسيار پريشانم. تا به كی ای خداوند، تا به كی؟4ای خداوند، بيا و مرا برهان؛ به رحمت خود، مرا نجات ده؛5زيرا اگر بميرم نخواهم توانست تو را به ياد آورم و ستايشت كنم.6از ناليدن خسته شدهام. هر شب بسترم را غرق اشک میسازم.7از آزار دشمنانم آنقدر گريه كردهام كه چشمانم تار شدهاند.8ای همهٔ بدكاران، از من دور شويد؛ زيرا خداوند صدای گريهٔ مرا شنيده است.9او به فرياد من خواهد رسيد و دعايم را اجابت خواهد كرد.10آنگاه همهٔ دشمنانم ناگهان عاجز و درمانده شده، با سرافكندگی دور خواهند شد.
1Ein Lied Davids, zu begleiten auf achtsaitigem Instrument.2HERR, du bist zornig auf mich. Aber nimm die Strafe von mir, schlag mich nicht so hart!3Hab Erbarmen, HERR, mir ist so elend! Heile mich, HERR, ich habe keine Kraft mehr in den Gliedern! (اِرميا 17:14)4Ich weiß keinen Ausweg mehr. Wie lange noch, HERR? (مزامير 13:2)5Lass ab von deinem Zorn! Rette mich! Hilf mir, du liebst mich doch!6Wenn ich tot bin, kann ich dich nicht mehr preisen. Dort unten bei den Toten dankt dir niemand. (مزامير 16:10; مزامير 30:10; مزامير 88:11; مزامير 115:17; اشعيا 38:18; Sir 17:27; Bar 2:17)7Ich bin müde vom Stöhnen. Ich weine die ganze Nacht, mein Bett ist durchnässt von Tränen,8meine Augen sind getrübt vor Kummer – und das alles wegen meiner Feinde.9Macht, dass ihr fortkommt, ihr Verbrecher! Der HERR hat mein Weinen gehört.10Er achtet auf mein Schreien, mein Gebet nimmt er an.11Schimpf und Schande komme über meine Feinde! Ganz plötzlich sollen sie erschrecken und beschämt die Flucht ergreifen!