مزامير 104 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

در ستايش آفريدگار

1-2 ای جان من، خداوند را ستايش كن! ای خداوند، ای خدای من، تو چه پرشكوه هستی! تو خود را با عزت و جلال آراسته و خويشتن را با نور پوشانيدهای. آسمان را مثل خيمه گسترانيدهای 3 و خانهٔ خود را بر آبهای آن بنا كردهای. ابرها را عرابه خود نمودهای و بر بالهای باد میرانی. 4 بادها فرمانبران تو هستند و شعلههای آتش خدمتگزاران تو. 5 ای خداوند، تو زمين را بر اساسش استوار كردی تا هرگز از مسيرش منحرف نشود. 6 درياها همچون ردايی آن را در برگرفت و آب درياها کوهها را پوشاند. 7 اما آبها از هيبت صدای تو گريختند و پراكنده شدند. 8 به فراز کوهها برآمدند و به دشتها سرازير شده، به مكانی كه برای آنها ساخته بودی، جاری شدند. 9 برای درياها حدی تعيين نمودهای تا از آنها نگذرند و زمين را دوباره نپوشانند. 10 در درهها، چشمهها بوجود آوردهای تا آب آنها در كوهپايهها جاری شود. 11 تمام حيوانات صحرا از اين چشمهها آب مینوشند و گورخرها تشنگی خود را برطرف میسازند. 12 پرندگان بر شاخههای درختان لانه میسازند و آواز میخوانند. 13 از آسمان بر کوهها باران میبارانی و زمين از نعمتهای گوناگون تو پر میشود. 14-15 نباتات را برای خوراک حيوانات، و درختان ميوهدار و سبزيجات و غلات را برای استفاده انسان، از زمين میرويانی تا انسان بتواند شراب و روغن و نان برای خود تهيه كند و شاد و نيرومند باشد. 16 درختان سرو لبنان كه تو ای خداوند، آنها را كاشتهای سبز و خرمند. 17 مرغان هوا در درختان سرو لانه میسازند و لکلکها بر شاخههای درختان صنوبر. 18 کوههای بلند، چراگاه بزهای كوهی است و صخرهها، پناهگاه خرگوشان. 19 ماه را برای تعيين ماههای سال آفريدی و آفتاب را برای تعيين روزها. 20 به فرمان تو شب میشود. در تاريكی شب همهٔ حيوانات وحشی از لانههای خود بيرون میآيند. 21 شيربچگان برای شكار غرش میكنند و روزی خود را از خدا میخواهند. 22 هنگامی كه آفتاب طلوع میكند، آنها به لانههای خود برمیگردند و میخوابند. 23 آنگاه انسانها برای كسب معاش، از خانه بيرون میروند و تا شامگاه كار میكنند. 24 خداوندا، كارهای دست تو چه بسيارند. همه آنها را از روی حكمت انجام دادهای. زمين از مخلوقات تو پر است. 25 در درياهای بزرگی كه آفريدهای جانوران بزرگ و كوچک به فراوانی يافت میشوند. 26 نهنگان در درياها بازی میكنند و كشتیها بر سطح آنها روانند. 27 تمام مخلوقات تو منتظرند تا تو روزیشان را به آنها بدهی. 28 تو روزی آنها را میرسانی و آنها را سير میكنی. 29 هنگامی كه روی خود را از آنها برمیگردانی مضطرب میشوند؛ و وقتی جان آنها را میگيری، میميرند و به خاكی كه از آن ساخته شدهاند، برمیگردند. 30 اما زمانی كه به مخلوقات جان میبخشی، زنده میشوند و به زمين طراوت میبخشند. 31 شكوه و عظمت خداوند جاودانی است و او از آنچه آفريده است خشنود میباشد. 32 خداوند به زمين نگاه میكند و زمين میلرزد؛ کوهها را لمس مینمايد و دود از آنها بلند میشود. 33 تا زندهام، خداوند را با سرود پرستش خواهم كرد و تا وجود دارم او را ستايش خواهم نمود. 34 باشد كه او از سرود من خشنود شود، زيرا او سرچشمه همهٔ خوشیهای من است. 35 باشد كه همهٔ گناهكاران نابود شوند و بدكاران ديگر وجود نداشته باشند. ای جان من، خداوند را ستايش كن! سپاس بر خداوند باد!

Верен

از Veren

1 Благославяй ГОСПОДА, душо моя^[1]! ГОСПОДИ, Боже мой, Ти си много велик, облечен си с величие и блясък. 2 Ти си, който се покрива със светлина като с наметало и простира небесата като завеса, 3 който гради превъзвишените Си заселища във водите^[2], който прави облаците Своя колесница, който се носи на крилете на вятъра, 4 който прави ангелите Си ветрове и служителите Си – пламтящ огън. 5 Той е основал земята на основите ѝ, тя няма да се поклати до века. 6 Покрил си я с бездната като с дреха, водите застанаха над планините. 7 При Твоето смъмряне те побягнаха, при гласа на гърма Ти се спуснаха в бяг. 8 Планините се издигнаха, долините се снишиха на мястото, което си определил за тях. 9 Поставил си граница, така че да не могат да преминат, и те няма да се върнат и да покрият земята. 10 Ти си, който изпраща извори в долините и те текат между планините. 11 Поят всички животни на полето и дивите магарета утоляват жаждата си. 12 При тях обитават небесните птици и пеят между клоните. 13 Ти си, който напоява планините от превъзвишените Си заселища и земята се насища с плода на делата Ти. 14 Ти си, който кара тревата да расте за добитъка и полската трева^[3] – за служба на човека, за да изважда храна от земята, 15 и вино, което весели сърцето на човека, така че да прави да блести лицето му като от масло, и хляб, който подкрепя сърцето на човека. 16 Дърветата на ГОСПОДА се наситиха, ливанските кедри, които Той е насадил, 17 където птиците свиват гнездата си и щъркелът, чийто дом са елхите. 18 Високите планини са за дивите кози, канарите са убежище за скокливите мишки. 19 Той е направил луната за определяне на времената и слънцето знае залеза си. 20 Ти спускаш тъмнина и става нощ, в нея ходят всички горски зверове. 21 Лъвчетата реват за плячка и искат храната си от Бога. 22 Слънцето изгрява, те се оттеглят и лягат в бърлогите си. 23 Човекът излиза на работата си и на труда си до вечерта. 24 ГОСПОДИ, колко многобройни са Твоите дела! Всички тях Ти си извършил с мъдрост. Земята е пълна с Твоите творения. 25 Ето голямото и широко море, там гъмжат безброй живи същества – малки и големи. 26 Там се движат корабите, левиатанът, който си създал да играе в него. 27 Всички тези чакат Теб – да им дадеш храната им на времето ѝ. 28 Ти им даваш и те събират, отваряш ръката Си и те се насищат с добро. 29 Скриваш лицето Си и те се смущават, отнемаш дъха им и те издъхват и се връщат в пръстта си. 30 Изпращаш Духа^[4] Си и те се създават, и подновяваш лицето на земята. 31 Нека бъде вечна славата на ГОСПОДА, нека се радва ГОСПОД в делата Си! 32 Той е, който поглежда към земята и тя трепери, докосва планините и те димят. 33 Ще пея на ГОСПОДА, докато съм жив, ще пея псалми на моя Бог, докато съществувам. 34 Нека Му бъде угодно размишлението ми. Ще се радвам в ГОСПОДА! 35 Нека изчезнат грешните на земята и безбожните да ги няма вече. Благославяй ГОСПОДА, душо моя^[5]! Алилуя!