1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.[1] Aus der Tiefe schreie ich zu dir, HERR! (Ps 120,1)2HERR, höre meine Stimme, schenk meinem lauten Flehen ein offenes Ohr!3Wenn du, HERR, die Sünden anrechnen willst – wer kann dann noch vor dir bestehen, o Herr?4Doch bei dir gibt es Vergebung, damit die Menschen dir in Ehrfurcht begegnen.5Ich hoffe auf den HERRN, ja, aus tiefster Seele hoffe ich auf ihn. Ich warte auf sein ´rettendes` Wort.6Von ganzem Herzen sehne ich mich[2] nach dem Herrn – mehr als die Wächter sich nach dem Morgen sehnen, ja, mehr als die Wächter nach dem Morgen!7Israel, hoffe auf den HERRN! Denn der HERR ist voll Gnade und immer wieder bereit, uns zu erlösen.8Er allein wird Israel erlösen von allen seinen Sünden.
1ای خداوند، از گرداب غم نزد تو فرياد برمیآورم.2خداوندا، صدای مرا بشنو و به نالهام گوش فرا ده!3ای خداوند، اگر تو گناهان ما را به نظر آوری، كيست كه بتواند تبرئه شود؟4اما تو گناهان ما را میبخشی، پس تو را گرامی میداريم و از تو اطاعت میكنيم.5من بیصبرانه منتظر خداوند هستم و به وعدهای كه داده است اميد بستهام.6آری، من منتظر خداوند هستم بيش از كشيكچيانی كه منتظر دميدن سپيدهٔ صبح هستند!7ای اسرائيل، به خداوند اميدوار باش، زيرا رحمت او عظيم است؛ اوست كه میتواند ما را نجات بخشد.8خداوند اسرائيل را از همهٔ گناهانش نجات خواهد داد.