1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.[1] Oft hat man mich angefeindet von meiner Jugend an – so soll Israel sagen – (Ps 120,1)2oft hat man mich angefeindet von Jugend an, aber keinem gelang es, mich zu überwältigen![2]3Auf meinem Rücken haben die Feinde ihre Furchen gezogen ´wie auf einem Acker`, ja, lange Furchen haben sie gezogen.4Der HERR aber ist gerecht, er hat die Stricke durchschnitten, mit denen die Gottlosen mich gebunden hielten.5In Schande sollen sie fallen und den Rückzug antreten, sie alle, die Zion hassen.6Es soll ihnen ergehen wie dem Gras auf den Dächern: kaum sprießt es auf, da ist es schon wieder verdorrt.7Kein Schnitter sammelt es auf, niemand bündelt es zu Garben.[3]8Und so ruft auch niemand, der vorübergeht, den Gruß: »Der HERR segne euch!« Wir segnen euch im Namen des HERRN!
1ای اسرائيل به ما بگو هنگامی كه جوان بودی، دشمنانت چگونه بر تو ظلم میكردند؟2«هنگام جوانی دشمنانم بر من ظلم بسيار كردند، اما نتوانستند مرا از پای درآورند.3ضربات شلاق آنان پشت مرا به شكل زمينی شيار شده درآورد،4اما خداوند مرا از اسارت آنان آزاد ساخت.»5سرنگون شوند تمام كسانی كه از اسرائيل نفرت دارند!6-7همچون گياهی باشند كه بر پشت بامها میرويد، كه پيش از آنكه آن را بچينند، میخشكد و كسی آن را جمع نمیكند و به شكل بافه نمیبندد.8رهگذران آنان را بركت ندهند و نگويند: «بركت خداوند بر شما باد!» و يا«ما شما را به نام خداوند بركت میدهيم.»