1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.[1] Von David. HERR, mein Herz ist nicht erfüllt von Stolz, auch schaue ich nicht überheblich auf andere herab. Ich erstrebe nicht hohe Ziele, die zu vermessen für mich wären. (Ps 120,1)2Vielmehr habe ich meine Seele besänftigt und beruhigt. Wie ein gestilltes Kind an der Brust seiner Mutter, so zufrieden ist meine Seele.3Israel, hoffe auf den HERRN jetzt und für alle Zeit!
1ای خداوند، من از خودبينی و تكبر دست كشيدهام؛ از آنچه بزرگتر و بلندتر از عقل من است خود را دور نگه داشتهام.2جان مضطرب خود را آرام ساختهام. اينک، دل من، همچون كودكی كه در آغوش مادر آرميده، آرام و بیتشويش است.3ای اسرائيل، بر خداوند اميدوار باش، از حال تا ابد!