1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.[1] Glücklich zu preisen ist, wer dem HERRN in Ehrfurcht begegnet, wer auf den von Gott gezeigten Wegen geht. (Ps 120,1)2So wirst du genießen dürfen, was du mit eigenen Händen erarbeitet hast. Zu beglückwünschen bist du – gut steht es um dich!3Deine Frau gleicht einem fruchtbaren Weinstock, dort im Schutz[2] deines Hauses; deine Kinder sind wie junge Ölbaumtriebe, wenn sie um deinen Tisch versammelt sitzen.4Ja, so wird der Mensch gesegnet, der dem HERRN in Ehrfurcht begegnet.5Es segne dich der HERR vom Berg Zion aus! Mögest du sehen, wie gut es Jerusalem geht, alle Tage deines Lebens!6Mögest du so lange leben, dass du noch die Kinder deiner Kinder sehen kannst! Friede ´komme` über Israel!
1خوشا به حال كسی كه خداوند را گرامی میدارد و از او اطاعت میكند.2حاصل دسترنج او پربركت خواهد بود و خداوند او را كامياب خواهد ساخت.3زن او در خانهاش همچون درخت انگور پرثمر خواهد بود. فرزندانش مانند درختان زيتون قوی و سالم، به دور سفرهاش خواهند نشست.4اين است پاداش خداوند به كسی كه او را گرامی میدارد.5خداوند تو را از صهيون بركت دهد! باشد كه تو در تمام روزهای زندگانيت شاهد سعادت اورشليم باشی!6باشد كه تو عمر دراز كنی و نوههای خود را ببينی! صلح و سلامتی بر اورشليم باد!