1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.[1] Als der HERR uns aus der Gefangenschaft nach Zion zurückkehren ließ[2], da war es uns, als träumten wir. (Ps 120,1)2Wir lachten und jubelten laut vor Freude.[3] Sogar unter den anderen Völkern sagte man: »Der HERR hat Großes für sie getan!«3Ja, Großes hat der HERR für uns getan, darum freuen wir uns sehr!4HERR, wende auch jetzt unser Geschick zum Guten[4], so wie du die ausgetrockneten Bäche im Südland wieder mit Wasser füllst[5]!5Wer unter Tränen die Saat ausstreut, wird voll Jubel die Ernte einbringen.6Weinend geht der Sämann jetzt über den Acker[6], mit sich trägt er den Samen zur Aussaat. Voll Jubel kommt er dann heim von der Ernte, den Arm voller Garben.
1هنگامی كه خداوند ما را از اسارت به اورشليم باز آورد، فكر كرديم كه خواب میبينيم!2سپس دهان ما از خنده پر شد و سرود شادی سر داديم! آنگاه قومهای ديگر دربارهٔ ما گفتند: «خداوند برای بنیاسرائيل كارهای شگفتانگيز كرده است!»3آری خداوندا، تو برای ما كارهای شگفتانگيز كردهای و ما را آزاد ساختهای!4ای خداوند، آنچه را از دست دادهايم به ما بازگردان؛ چنانكه باران، آب را به زمين خشک باز میگرداند.5بگذار آنانی كه با اشک میكارند، با شادی درو كنند!6كسانی كه با اميد و انتظار بيرون رفته بذر میافشانند، با شادی محصول خود را باز خواهند آورد.