1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.[1] Die auf den HERRN vertrauen, gleichen dem Berg Zion, der nicht wankt und der ewig besteht. (Ps 120,1)2So wie Jerusalem von schützenden Bergen umgeben ist, so umgibt der HERR sein Volk, jetzt und für alle Zeit.3Denn die gottlosen Unterdrücker werden nicht mehr lange ihr Zepter schwingen dürfen über dem Land, das als Besitz denen zusteht, die nach Gottes Willen leben. Es soll nicht so weit kommen, dass selbst die ihre Hände nach Unrecht ausstrecken, die Gottes Willen tun.[2]4Erweise deine Güte, HERR, an den guten Menschen, an denen, die von Herzen aufrichtig sind!5Alle jedoch, die krumme Wege gehen, wird der HERR ins Verderben stürzen samt denen, die nur Unheil anrichten. Friede komme über Israel!
1آنانی كه بر خداوند توكل دارند، مانند كوه صهيون، هميشه ثابت و پا برجا هستند.2چنانكه کوهها گرداگرد شهر اورشليم هستند، همچنان خداوند گرداگرد قوم خود است و تا ابد از آنها محافظت میكند!3گناهكاران در سرزمين نيكوكاران هميشه حكمرانی نخواهند كرد، و گرنه نيكوكاران نيز دست خود را به گناه آلوده خواهند كرد.4ای خداوند، به نيكوكاران و آنانی كه دلشان با تو راست است، احسان كن،5اما آنانی را كه به راههای كج خود میروند، با ساير بدكاران مجازات كن. صلح و سلامتی بر اسرائيل باد!