1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.[1] Zu dir, der du im Himmel thronst, richte ich meinen Blick empor. Ja, wie die Augen der Knechte auf den Wink ihres Herrn warten (Ps 120,1)2und die Augen der Magd auf ein Handzeichen ihrer Herrin, so richten wir unsere Augen auf den HERRN, unseren Gott, bis er uns Gnade erweist.3Sei uns allen gnädig, HERR, sei uns gnädig! Denn wir haben mehr als genug Verachtung erfahren müssen.4Aus tiefster Seele haben wir es satt, den Hohn der Stolzen und den Spott der Selbstherrlichen zu ertragen.
1به سوی تو چشمان خود را برمیافرازم، ای خدايی كه در آسمانها نشسته و حكمرانی میكنی!2چنانكه غلامان و كنيزان از اربابان خود رحمت و كمک انتظار دارند چشمان ما نيز ای خداوند، به سوی تو است تا بر ما رحمت فرمايی.3-4ای خداوند، بر ما رحمت فرما! بر ما رحمت فرما، زيرا به ما اهانت بسيار شده و جانمان از دست ثروتمندان ظالم و مغرور به لب رسيده است.