1En sang af Asaf. Gud kalder lederne sammen, han anklager sit folks dommere:[1]2„Hvor længe vil I dømme uretfærdigt? Hvor længe vil I favorisere de gudløse?3Døm de fattige og faderløse retfærdigt, forsvar de svage og hjælpeløse,4red de magtesløse og undertrykte, fri dem fra onde menneskers magt.5I er tåbelige, uvidende og blinde. Derfor vakler verden i sin grundvold.6Jeg har kaldt jer guder, for I er indsat af mig og burde handle som jeg,[2]7men I skal dø som de gudløse mennesker, I er, akkurat som andre landes gudløse ledere.”8Ja, træd frem, Gud, og døm denne verden, for du har magt over alle folkeslag.
1Tanrı yerini aldı tanrısal kurulda, Yargısını açıklıyor ilahların ortasında:2‹‹Ne zamana dek haksız karar verecek, Kötüleri kayıracaksınız? Sela3Zayıfın, öksüzün davasını savunun, Mazlumun, yoksulun hakkını arayın.4Zayıfı, düşkünü kurtarın, Onları kötülerin elinden özgür kılın.››5Bilmiyor, anlamıyorlar, Karanlıkta dolaşıyorlar. Yeryüzünün temelleri sarsılıyor.6‹‹ ‹Siz ilahlarsınız› diyorum, ‹Yüceler Yücesi'nin oğullarısınız hepiniz!›7Yine de insanlar gibi öleceksiniz, Sıradan bir önder gibi düşeceksiniz!››8Kalk, ey Tanrı, yargıla yeryüzünü! Çünkü bütün uluslar senindir.