Mezmur 95

Kutsal Kitap Yeni Çeviri

Turkish Bible Society'dan
1 Gelin, RAB'be sevinçle haykıralım, Bizi kurtaran kayaya sevinç çığlıkları atalım,2 Şükranla huzuruna çıkalım, O'na sevinç ilahileri yükseltelim!3 Çünkü RAB ulu Tanrı'dır, Bütün ilahların üstünde ulu kraldır.4 Yerin derinlikleri O'nun elindedir, Dağların dorukları da O'nun.5 Deniz O'nundur, çünkü O yarattı, Karaya da O'nun elleri biçim verdi.6 Gelin, tapınalım, eğilelim, Bizi yaratan RAB'bin önünde diz çökelim.7 Çünkü O Tanrımız'dır, Bizse O'nun otlağının halkı, Elinin altındaki koyunlarız. Bugün sesini duyarsanız,8 Meriva'da[1], o gün çölde, Massa'da[2] olduğu gibi, Yüreklerinizi nasırlaştırmayın.9 Yaptıklarımı görmelerine karşın, Atalarınız orada beni sınayıp denediler.10 Kırk yıl o kuşaktan hep iğrendim, ‹‹Yüreği kötü yola sapan bir halktır›› dedim, ‹‹Yollarımı bilmiyorlar.››11 Bu yüzden öfkeyle ant içtim: ‹‹Huzur diyarıma[3] asla girmeyecekler!››

Mezmur 95

Elberfelder Bibel

SCM Verlag'dan
1 Kommt, lasst uns dem HERRN zujubeln, lasst uns zujauchzen dem Fels unseres Heils[1]! (Mez 18:47)2 Lasst uns vor sein Angesicht treten mit Dank! Lasst uns mit Psalmen ihm zujauchzen! (Mez 100:2)3 Denn ein großer Gott ist der HERR, ein großer König über alle Götter. (Yas 7:21; Neh 8:6; Mez 47:3; Mez 86:8; Mez 96:4; Mez 97:9; Mez 104:1)4 In seiner Hand sind die Tiefen der Erde, und die Höhen der Berge sind ⟨auch⟩ sein. (Mez 71:20)5 Sein ist das Meer; er hat es ja gemacht, und das Trockene, seine Hände haben es gebildet. (Yar 1:9; Yun 1:9; Elç 4:24; Va 14:7)6 Kommt, lasst uns anbeten und uns neigen, lasst uns niederknien vor dem HERRN, der uns gemacht hat! (Mez 100:3; Mez 119:73; Mez 139:13; Yşa 44:2; Yşa 64:7; Ef 3:14)7 Denn er ist unser Gott, und wir sind das Volk seiner Weide und die Herde seiner Hand. Heute, wenn ihr seine Stimme hört, (Mez 48:15; Mez 74:1; İbr 3:7)8 verhärtet euer Herz nicht, wie zu Meriba, wie am Tag von Massa in der Wüste,9 wo eure Väter mich auf die Probe stellten, mich prüften, obwohl sie mein Werk gesehen hatten. (Yas 6:16)10 Vierzig Jahre empfand ich Ekel vor ⟨diesem⟩ Geschlecht[2], und ich sprach: Ein Volk irrenden Herzens sind sie, und sie haben meine Wege nicht erkannt. (Eyü 21:14; Mat 22:29; Luk 11:29)11 Darum schwor ich in meinem Zorn:[3] Sie sollen nicht in meine Ruhe eingehen[4].