Ücretsiz kaydol

Mezmur 50

Kutsal Kitap Yeni Çeviri

Turkish Bible Society'dan
1 Güçlü olan Tanrı, RAB konuşuyor; Güneşin doğduğu yerden battığı yere kadar Yeryüzünün tümüne sesleniyor. 2 Güzelliğin doruğu Siyon'dan Parıldıyor Tanrı. 3 Tanrımız geliyor, sessiz kalmayacak, Önünde yanan ateş her şeyi kül ediyor, Çevresinde şiddetli bir fırtına esiyor. 4 Halkını yargılamak için Yere göğe sesleniyor: 5 ‹‹Toplayın önüme sadık kullarımı, Kurban keserek benimle antlaşma yapanları.›› 6 Gökler O'nun doğruluğunu duyuruyor, Çünkü yargıç Tanrı'nın kendisidir. Sela 7 ‹‹Ey halkım, dinle de konuşayım, Ey İsrail, sana karşı tanıklık edeyim: Ben Tanrı'yım, senin Tanrın'ım! 8 Kurbanlarından ötürü seni azarlamıyorum, Yakmalık sunuların sürekli önümde. 9 Ne evinden bir boğa, Ne de ağıllarından bir teke alacağım. 10 Çünkü bütün orman yaratıkları, Dağlardaki bütün hayvanlar benimdir. 11 Dağlardaki bütün kuşları korurum, Kırlardaki bütün yabanıl hayvanlar benimdir. 12 Acıksam sana söylemezdim, Çünkü bütün dünya ve içindekiler benimdir. 13 Ben boğa eti yer miyim? Ya da keçi kanı içer miyim? 14 Tanrı'ya şükran kurbanı sun, Yüceler Yücesi'ne adadığın adakları yerine getir. 15 Sıkıntılı gününde seslen bana, Seni kurtarırım, sen de beni yüceltirsin. 16 Ama Tanrı kötüye şöyle diyor: ‹‹Kurallarımı ezbere okumaya Ya da antlaşmamı ağzına almaya ne hakkın var? 17 Çünkü yola getirilmekten nefret ediyor, Sözlerimi arkana atıyorsun. 18 Hırsız görünce onunla dost oluyor, Zina edenlere ortak oluyorsun. 19 Ağzını kötülük için kullanıyor, Dilini yalana koşuyorsun. 20 Oturup kardeşine karşı konuşur, Annenin oğluna kara çalarsın. 21 Sen bunları yaptın, ben sustum, Beni kendin gibi sandın. Seni azarlıyorum, Suçlarını gözünün önüne seriyorum. 22 ‹‹Dikkate alın bunu, ey Tanrı'yı unutan sizler! Yoksa parçalarım sizi, kurtaran olmaz. 23 Kim şükran kurbanı sunarsa beni yüceltir; Yolunu düzeltene kurtarışımı göstereceğim.›› 

Eskı Antlaşma © The Bible Society in Turkey 2001
Yeni Antlaşma © The Translation Trust 1987, 1994, 2001

Written permission is required from the copyright holders to use part
or all of the text for purposes other than personal study.

Mezmur 50

Elberfelder Bibel

SCM Verlag'dan
1 Ein Psalm. Von Asaf. Gott[1], Gott, der HERR, hat geredet und die Erde gerufen, vom Aufgang der Sonne bis zu ihrem Niedergang. (1 Ta 6:24; Mez 73:1) 2 Aus Zion, der Schönheit Vollendung, ist Gott hervorgestrahlt. (Yas 33:2; Mez 48:3; Mez 80:2; Mez 94:1; Ağı 2:15) 3 Unser Gott kommt, und er wird nicht schweigen; Feuer frisst vor ihm her, und rings um ihn stürmt es gewaltig. (Mez 18:9; Mez 96:13; Yşa 35:4; Dan 7:10; Va 1:7) 4 Er ruft dem Himmel droben und der Erde zu, um sein Volk zu richten: 5 »Versammelt mir meine Getreuen, die meinen Bund geschlossen haben beim Opfer!« (Çık 24:3) 6 Und der Himmel verkündet seine Gerechtigkeit, dass Gott Richter ist, er selbst. // (Yar 18:25; Mez 97:6) 7 »Höre, mein Volk, und ich will reden, Israel, und ich will dich verwarnen[2]! Ich bin Gott, dein Gott. (Çık 20:2; Mez 81:9) 8 Nicht wegen deiner Schlachtopfer tadle ich dich, auch deine Brandopfer sind beständig vor mir. (Yer 7:21) 9 Ich nehme keinen Stier aus deinem Haus, noch Böcke aus deinen Hürden. (Mez 40:7; Elç 17:25) 10 Denn mein ist alles Getier des Waldes, das Vieh auf tausend Bergen[3]. (Mez 24:1) 11 Ich kenne alle Vögel der Berge, und was sich tummelt im Feld, ist mir bekannt. 12 Wenn mich hungerte, ich würde es dir nicht sagen; denn mein ist die Welt und ihre Fülle. (1 Ko 10:26) 13 Sollte ich das Fleisch von Stieren[4] essen und das Blut von Böcken trinken? 14 Opfere Gott Dank und erfülle dem Höchsten deine Gelübde; (Yas 23:22; Mez 22:26; Mez 61:9; Mez 69:32; Mez 76:12; Nah 2:1; İbr 13:15) 15 und rufe mich an am Tag der Not; ich will dich retten, und du wirst mich verherrlichen!« (Mez 4:2; Mez 34:5; Mez 77:3; Mez 86:5; Mez 120:1; Mat 8:25; Luk 18:43; Yak 5:13) 16 Zu dem Gottlosen aber spricht Gott: »Was hast du meine Ordnungen herzusagen und nimmst meinen Bund in deinen Mund? 17 Du hast ja die Zucht[5] gehasst und meine Worte hinter dich geworfen. (Özd 1:29; Özd 15:10) 18 Sahst du einen Dieb, so befreundetest[6] du dich mit ihm, und mit Ehebrechern hattest du Gemeinschaft. (Rom 1:32) 19 Deinen Mund schicktest du los zum Bösen, und deine Zunge spannte Betrug[7] davor. (Mez 10:7; Mez 52:4) 20 Du saßest da, redetest gegen deinen Bruder, gegen den Sohn deiner Mutter stießest du Schmähung aus. (Lev 19:16) 21 Das hast du getan, und ich schwieg; du dachtest, ich sei ganz wie du. Ich werde dich zurechtweisen und es dir vor Augen stellen. (Vai 12:14; Yşa 57:11) 22 Merkt doch dies, die ihr Gott vergesst, damit ich nicht zerreiße, und keiner kann retten! (Yas 32:39; Mez 9:18) 23 Wer Dank opfert, verherrlicht mich[8] und bahnt einen Weg[9]; ihn werde ich das Heil Gottes[10] sehen lassen.« (Mez 34:5; Mez 91:16; Mez 120:1; Luk 18:43; İbr 13:15) 

Elberfelder Bibel 2006, © 2006 by SCM R.Brockhaus in der SCM Verlagsgruppe GmbH, Witten/Holzgerlingen