Psalm 49

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

from Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 Dla prowadzącego chór. Dla synów Koracha. Psalm.[1] 2 Posłuchajcie tego, wszystkie ludy! Skłońcie uszy, wszyscy mieszkańcy świata! 3 Wy, synowie prostych, i wy, synowie zamożnych,[2] Bogaty, jak również ubogi! 4 Moje usta dadzą wyraz mądrości; A rozważanie mego serca – rozsądkowi. 5 Nakłonię swoje ucho do przypowieści, Przy cytrze wyjawię swą zagadkę: (1Sa 10:5; 2Ki 3:15; Ps 78:2; Mt 13:35) 6 Dlaczego mam się bać w dniach nieszczęścia, Gdy otacza mnie niegodziwość moich zdrajców, 7 Ufających swojej mocy I chlubiących się ogromem swoich bogactw? 8 [Przecież] człowiek niczym nie wykupi swego brata, Nie da Bogu za niego[3] łapówki,[4] (Mic 6:6) 9 Bo okup za ich duszę zbyt wysoki I nigdy go nie wystarczy, (Mt 16:26) 10 Aby [taki] mógł żyć nadal, na zawsze, [I][5] nie oglądał grobu.[6] 11 Owszem, [każdy] widzi, że i mądrzy umierają, Czy to głupiec, czy prostak, giną w ten sam sposób I obcym zostawiają swe bogactwo. (Ec 2:16) 12 Mogli myśleć,[7] że ich domy są wieczne, Ich mieszkania z pokolenia w pokolenie – Swoimi imionami nazwali nawet kraje. (1Ki 3:28; Ps 62:5; Ps 94:19; Pr 26:24; Jer 4:14; Jer 9:7) 13 Ale, mimo przepychu, człowiek się nie ostoi, Przypomina bydlęta, które giną.[8] (Ec 3:19; Ec 12:7) 14 Taka to jest droga tych, którzy są pewni siebie, A po nich tych, co lubują się w ich przechwałkach.[9] Sela. 15 Są jak owce przeznaczone[10] do Szeolu, Śmierć jest ich pasterzem – Lecz prawi zapanują nad nimi o poranku[11] – Ich postać – na zniszczenie w Szeolu, Z [dala od] jego pałaców. (Ps 30:6; Ps 46:6; Ps 59:17; Ps 90:14; Ps 143:8; Isa 17:14) 16 Lecz mą duszę Bóg wykupi z ręki Szeolu, Ponieważ mnie [do siebie] przyjmie.[12] Sela. (Ps 16:10; Isa 26:19; Da 12:2) 17 Nie bój się, kiedy ktoś się bogaci, Kiedy rośnie chwała jego domu, (Job 21:7) 18 Bo w [godzinie] swej śmierci niczego nie zabierze, Nie zejdzie za nim jego chwała. (Job 1:21; Job 27:19; Ec 5:14; Jer 17:11; Lu 12:16; Lu 16:19; 1Ti 6:7) 19 Choćby swej duszy za swego życia błogosławił – A chwalą cię, gdy sobie dogadzasz[13] – (Lu 12:16; Lu 16:19) 20 Dołączy do pokolenia swoich ojców, Którzy nigdy nie zobaczą już światła. 21 Człowiek [żyjący] w przepychu tego nie zrozumie, Przypomina bydlęta, które giną.[14]