1I znów wszedł do synagogi. A był tam człowiek mający uschłą rękę.[1] (Mt 4:23; Mt 12:9; Mr 1:21; Lu 6:6)2I śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, aby móc Go oskarżyć. (Mr 2:24; Mr 14:55; Mr 15:3; Lu 14:1; Lu 20:20)3Wtem mówi do człowieka, który miał uschłą rękę: Stawaj na środku.4A do nich mówi: Czy wolno w szabat dobrze czynić, czy źle czynić; duszę ocalić, czy zabić? Oni jednak milczeli. (Lu 14:3)5Wtedy, przypatrując się im z gniewem, zasmucony z powodu zatwardziałości ich serc, mówi człowiekowi: Wyciągnij rękę! I wyciągnął, a jego ręka odzyskała sprawność. (Mr 10:5; Ro 11:25; Eph 4:18; Heb 3:8)6Faryzeusze zaś zaraz wyszli razem z herodianami[2] i prowadzili naradę w Jego sprawie, jak można by Go zgładzić. (Mt 22:15; Mt 22:16; Mr 8:15; Mr 11:18; Mr 12:7; Mr 12:13; Mr 14:1)
Spotkanie nad jeziorem
7A Jezus ze swoimi uczniami oddalił się ku morzu; ruszył też za Nim liczny tłum z Galilei i z Judei, (Mt 4:25; Mr 2:13; Mr 4:1)8z Jerozolimy i z Idumei, zza Jordanu oraz z okolic Tyru i Sydonu – przyszedł do Niego liczny tłum, który usłyszał o wszystkim, co czynił. (Mt 11:21; Lu 6:17)9I powiedział swoim uczniom, aby była przygotowana dla Niego łódka, z powodu tłumu – aby Go nie stratowali. (Mr 4:1; Mr 5:24; Lu 5:3; Joh 6:22)10Wielu bowiem uzdrowił, tak że ci wszyscy, którzy mieli jakieś dolegliwości, parli[3] na Niego, aby Go dotknąć. (Mt 4:23; Mt 8:16; Mt 9:20; Mt 14:35; Mt 15:30; Mt 19:2; Mr 1:31; Mr 6:56; Lu 6:19; Lu 7:21)11A duchy nieczyste, ilekroć Go widziały, padały przed Nim i wołały: Ty jesteś Synem Bożym! (Mt 4:3; Mt 14:33; Mr 1:1; Mr 1:23; Mr 1:26; Lu 4:33; Lu 4:41; Lu 8:28)12I często gromił je, aby Go nie ujawniały. (Mt 8:4; Mt 12:16; Mr 5:43)
Wybór Dwunastu
13I wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. (Mt 10:1; Mr 6:7; Lu 6:12; Lu 9:1)14I ustanowił dwunastu,[4] których też nazwał apostołami,[5] aby byli z Nim i aby posyłać ich do głoszenia, (Mt 10:2; Mr 1:20; Mr 2:14; Mr 6:30; Lu 6:1; Lu 6:13; Joh 1:43; Ac 22:21; Ro 1:1; 1Co 4:9; Eph 4:11)15i aby mieli władzę wypędzać demony. (Mt 10:1; Mr 6:7)16Wyznaczył więc dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr, (Mt 10:1; Joh 1:42)17Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba – tym nadał imię Boanerges, co znaczy Synowie Gromu – (Mr 1:19; Mr 5:37)18i Andrzeja, i Filipa, i Bartłomieja, i Mateusza, i Tomasza, i Jakuba, syna Halfeusza, i Tadeusza, i Szymona Kananejczyka, (Mt 9:9; Joh 1:40; Joh 1:43; Joh 11:16; Joh 20:24)19i Judasza Iskariotę, który też Go wydał. (Joh 6:71; Joh 13:26)
Grzech przeciw Duchowi Świętemu
20I udał się do domu;[6] i znów zszedł się tłum, tak że nawet nie zdołali zjeść chleba.[7] (Mt 12:22; Mr 2:1; Mr 6:31; Mr 7:17; Mr 9:28; Lu 11:14)21A gdy Jego bliscy usłyszeli, wyszli, aby Go zabrać; mówili bowiem, że szaleje. (Mr 3:31; Joh 10:20; Ac 26:24)22A znawcy Prawa, którzy przybyli z Jerozolimy, utrzymywali, że ma Beelzebula[8] i że wypędza demony dzięki władcy demonów. (2Ki 1:2; Mt 9:34; Mt 12:24; Mt 15:1; Mr 7:1; Lu 11:15; Joh 7:20; Joh 8:48; Joh 8:52; Joh 10:20; Joh 12:31; Eph 2:2)23Wtedy przywołał ich i zaczął im mówić w przypowieściach: Jak może szatan wypędzać szatana?24Jeśli [jakieś] królestwo jest wewnętrznie podzielone, to królestwo takie nie zdoła się ostać. (Mt 12:26; Mt 16:19; Col 1:13)25I jeśli [jakiś] dom jest wewnętrznie podzielony, to taki dom nie zdoła się ostać.26Jeśli zatem szatan powstaje przeciw samemu sobie i jest podzielony, nie zdoła się ostać, lecz ma [przed sobą] koniec.27Nikt też nie może wejść do domu mocarza i ograbić go ze sprzętów, jeśli najpierw nie zwiąże mocarza, by wtedy splądrować jego dom. (Isa 49:24)28Zapewniam was, wszystkie grzechy będą synom ludzkim odpuszczone, nawet bluźnierstwa, ilekroć by zbluźnili. (Lu 24:47; Ac 5:31; Ac 10:43; 1Ti 1:13)29Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu,[9] nie ma przebaczenia na wieki, ale winny jest grzechu wiecznego.[10] (Mt 12:31; Lu 12:10; Ac 5:3; Ac 5:9; Ac 7:51; Heb 10:29)30Utrzymywali bowiem: Ma ducha nieczystego.
Prawdziwa rodzina
31I przyszła Jego matka oraz Jego bracia,[11] zatrzymali się na zewnątrz i posłali do Niego, aby Go przywołać. (Mt 1:25; Mt 12:46; Mt 13:55; Mr 6:3; Lu 8:19; Lu 8:20; Joh 2:12; Joh 7:3; Joh 7:5; Joh 7:10; Ac 1:14; Ac 15:13; 1Co 9:5; Ga 1:19)32A wokół Niego siedział tłum. I mówią Mu: Oto Twoja matka, Twoi bracia i Twoje siostry stoją na zewnątrz i szukają Cię.33Wtedy odpowiadając im, mówi: Kto jest moją matką i moimi braćmi?34I przyglądając się tym, którzy wokół Niego siedzieli, mówi: Oto moja matka i moi bracia. (Ro 8:29; Heb 2:11)35Kto bowiem pełni wolę Boga, ten jest moim bratem i siostrą, i matką. (Mt 7:21)