1Agryppa zaś zwrócił się do Pawła: Pozwala ci się mówić o sobie. Wówczas Paweł wyciągnął rękę i zaczął się bronić: (Ac 24:10; Ac 25:8)2Uważam się za szczęśliwego, królu Agryppo, że mogę dziś wobec ciebie bronić się w związku ze wszystkim, o co jestem oskarżany przez Żydów, (Ac 25:16; Ac 26:7)3szczególnie że jesteś znawcą wszystkich zwyczajów, jak też spornych zagadnień Żydów. Dlatego proszę, wysłuchaj mnie cierpliwie. (Ac 6:14; Ac 25:19)4A zatem moją drogę życia, która od młodości, od początku toczyła się pośród mojego narodu, a też w Jerozolimie, znają wszyscy Żydzi; (Ac 24:17; Ac 28:19; Ga 1:13)5od dawna wiedzą – gdyby chcieli poświadczyć – że żyłem według najsurowszego stronnictwa naszej religii jako faryzeusz. (Ac 15:5; Ac 23:6)6A teraz stoję sądzony z powodu nadziei związanej z daną przez Boga naszym ojcom obietnicy, (Ac 23:6; Ac 24:15; Ac 28:20)7której spełnienia spodziewa się dostąpić naszych dwanaście pokoleń, gdy nocą i dniem z wytrwałością odprawia służbę,[1] i z powodu której to nadziei jestem oskarżany przez Żydów, królu. (Mt 19:28; Lu 2:25; Lu 2:37; Ac 26:2; Jas 1:1)8Dlaczego uważane jest przez was za niewiarygodne, że Bóg wzbudza umarłych? (Ac 2:24; Ro 4:17; 1Co 15:12; Heb 11:19)9Ja sam też uważałem, że należy gwałtownie wystąpić przeciw imieniu Jezusa z Nazaretu, (Joh 15:21; Ac 22:8; 1Ti 1:13)10co też zrobiłem w Jerozolimie, gdzie wielu spośród świętych ja w więzieniach zamknąłem, gdy od arcykapłanów otrzymałem władzę,[2] a przy skazywaniu ich na śmierć – rzucałem kamyk przeciw.[3] (Ac 8:1; Ac 8:3; Ac 9:14; Ac 22:4; Ac 22:19; Ac 22:20; 1Co 7:7; Re 2:17)11Często karząc ich po wszystkich synagogach, zmuszałem do bluźnierstwa, szalejąc aż nadto, prześladowałem ich nawet w obcych miastach. (Ac 22:5)12W związku z tym właśnie, udając się do Damaszku z pełnomocnictwem i poleceniem arcykapłanów, (Ac 9:3; Ac 22:6)13w środku dnia, na drodze, zobaczyłem, królu, światło z nieba, przewyższające jasność słońca, które zewsząd oświeciło mnie oraz tych, którzy szli ze mną.14A gdy wszyscy upadliśmy na ziemię, usłyszałem głos, który mówił do mnie w dialekcie hebrajskim: Saulu, Saulu, dlaczego Mnie prześladujesz? Trudno ci przeciw ościeniowi wierzgać.[4] (Ac 21:40; Ac 22:2)15A ja zapytałem: Kto jesteś, Panie? A Pan odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.16Ale powstań i stań na swoich nogach, na to bowiem ci się ukazałem, by z góry wybrać cię na podwładnego i świadka tego, w czym Mnie zobaczyłeś, i tego, w czym ci się ukażę. (Eze 2:1; Da 10:11; Ac 1:8; Ac 22:14; Ac 22:15)17Wyrwę cię od tego ludu i od narodów, do których Ja cię posyłam, (1Ch 16:35; Jer 1:7; Ac 9:15; Ro 10:15; Ro 11:13)18aby otworzyć ich oczy, odwrócić od ciemności do światła i od władzy szatana do Boga, aby otrzymali oni odpuszczenie grzechów oraz dział wśród uświęconych przez wiarę we Mnie. (Isa 9:1; Isa 35:5; Isa 42:7; Isa 42:16; Isa 61:2; Lu 1:79; Lu 4:18; Lu 24:47; Joh 1:4; Joh 8:12; Joh 9:5; Ac 5:31; Ac 20:32; Ac 26:23; Eph 1:11; Eph 1:18; Eph 2:2; Eph 5:8; Col 1:12; Col 1:13; 1Pe 2:9; 1Jo 2:8; 1Jo 2:11)19Dlatego też, królu Agryppo, nie byłem nieposłuszny temu widzeniu z nieba,20ale najpierw tym w Damaszku, następnie w Jerozolimie, potem na całym obszarze Judei i wśród narodów głosiłem, aby się opamiętali, zwrócili do Boga i spełniali uczynki godne opamiętania. (Jer 18:8; Eze 18:21; Eze 33:14; Mt 3:2; Mt 3:5; Mt 3:8; Mt 4:17; Lu 13:3; Lu 24:47; Ac 1:8; Ac 2:38; Ac 3:19; Ac 9:19; Ac 9:26; Ac 13:46; Ac 14:15; Ac 17:30; Ac 22:17; Ro 2:4; 1Th 1:9; 2Pe 3:9; Re 2:16; Re 3:3)21Z tych powodów Żydzi schwytali mnie, gdy byłem w świątyni, i usiłowali zamordować. (Ac 21:30; Ac 21:31)22Ponieważ jednak doznałem pomocy od Boga aż do dnia dzisiejszego, ostałem się i świadczę zarówno małemu, jak i wielkiemu, nie mówiąc nic oprócz tego, co powiedzieli prorocy, że ma się stać, oraz Mojżesz, (Lu 24:27; Lu 24:44; Ac 2:40; Ac 28:23; Heb 13:6)23że Chrystus będzie cierpiał, że jako pierwszy ze zmartwychwstania umarłych ma głosić światło zarówno ludowi, jak i narodom. (Isa 42:6; Isa 49:6; Lu 24:26; Lu 24:46; Ac 3:18; Ac 26:18; 1Co 15:20)24A gdy on to mówił w swojej obronie, Festus zawołał donośnym głosem: Szalejesz, Pawle! Wielka uczoność przywodzi cię do szaleństwa. (Mr 3:21; Joh 7:15; Joh 10:20; 1Co 4:10)25Paweł na to: Nie szaleję, najdostojniejszy Festusie, lecz wypowiadam słowa prawdy i rozsądku. (2Co 6:7; 2Co 7:14)26Wie bowiem o tych sprawach król, do którego też z ufną odwagą mówię, gdyż jestem przekonany, że nic z tych rzeczy nie umknęło jego uwadze, bo też nie dokonało się to w jakimś zakątku. (Joh 18:20)27Czy wierzysz, królu Agryppo, prorokom? Wiem, że wierzysz.28A na to Agryppa do Pawła: Wkrótce mnie przekonasz, by zrobić chrześcijanina.[5] (Ac 11:26; 1Pe 4:16)29A Paweł: Chciałbym, by Bóg sprawił, aby – zaraz czy później – nie tylko ty, ale i wszyscy, którzy mnie dziś słuchają, stali się tacy, jak ja jestem, oprócz tych więzów. (1Co 7:7)30Wtedy powstał król, namiestnik, Berenike oraz ci, którzy z nimi siedzieli,31a gdy się oddalili, rozmawiali między sobą: Człowiek ten nie robi nic, co by zasługiwało na śmierć lub więzienie. (Ac 23:29; Ac 25:25)32Agryppa zaś powiedział do Festusa: Człowiek ten mógłby być zwolniony, gdyby nie odwołał się do cesarza. (Ac 25:11; Ac 28:19)