Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
from Ewangeliczny Instytut Biblijny1Wiemy bowiem, że kiedy namiot tego naszego ziemskiego mieszkania ulegnie rozpadowi, mamy budowlę[1] od Boga, mieszkanie zbudowane nie rękoma, wieczne – w niebie.[2] (Isa 38:12; Mt 24:1; Mr 14:58; 2Co 4:7; 1Pe 1:4; 2Pe 1:13)2Bo też w tym wzdychamy, tęskniąc, by przyoblec nasze mieszkanie z nieba, (Ro 8:23)3jeśli rzeczywiście, rozebrawszy się, nie zostaniemy znalezieni nadzy.[3] (Ge 3:7; Ge 3:10; Mt 6:19; 1Co 3:14; Re 3:18; Re 16:15)4Bo też, jako przebywający w tym namiocie, wzdychamy obciążeni, ponieważ nie chcemy rozebrania się, lecz przyobleczenia się – aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie. (Isa 25:8; 1Co 15:53; 2Co 1:8; 2Co 4:10)5A tym, który nas do tego właśnie przysposobił, jest Bóg, który dał nam zadatek Ducha.[4] (Ro 8:23; 2Co 1:22; Eph 1:14)6Zawsze zatem ufni i świadomi, że mieszkając w ciele, jesteśmy z dala od Pana – (Heb 11:13)7wiarą bowiem żyjemy, nie tym, co widzialne[5] – (Joh 20:29; 1Co 13:12; 2Co 4:13; 2Co 4:18; 1Pe 1:8)8ufamy, choć wolelibyśmy raczej wyprowadzić się z ciała i zamieszkać u Pana.[6] (Php 1:23)9Stąd też dążymy, aby – czy mieszkając,[7] czy wyprowadzając się – Jemu być miłymi.[8] (Ro 12:1; Col 1:10; 1Th 4:1)10Wszystkich nas bowiem czeka ujawnienie [własnych spraw] przed trybunałem Chrystusa,[9] aby każdy odebrał sobie [zapłatę] za to, czego dokonał za sprawą ciała – czy to dobrego, czy złego. (Ec 12:14; Mt 16:27; Ac 17:31; Ro 2:16; Ro 14:10; Eph 6:8; Re 22:12)