1Postanowiłem sobie bowiem to: nie przychodzić znów do was w smutku.[1] (1Co 4:21; 2Co 1:23; 2Co 12:21)2Jeśli bowiem ja was zasmucam, to kto może mnie rozweselić, jak nie ten, który jest przeze mnie zasmucany?3A napisałem[2] to właśnie, aby po przybyciu nie doznać smutku od tych, którzy powinni mnie cieszyć, przekonany co do was wszystkich, że moja radość jest [radością] was wszystkich. (2Co 2:9; 2Co 7:8; 2Co 7:12; 2Co 7:16; 2Co 8:22; 2Co 12:20; 2Th 3:4)4Gdyż z wielkiego utrapienia i przygnębienia serca, wśród wielu łez pisałem do was, nie abyście zostali zasmuceni, ale abyście poznali miłość, którą mam względem was – w obfitości. (Ac 20:19; Ac 20:31; 2Co 7:8; 2Co 7:12; 2Co 11:11; 2Co 12:15)5Jeśli natomiast ktoś sprawił smutek, to nie mnie sprawił smutek, lecz po części – by nie przesadzać – wam wszystkim. (1Co 5:1)6Takiemu wystarczy ta kara, która [została nałożona] przez większość, (1Co 5:4; 1Ti 5:20)7tak że przeciwnie, powinniście raczej wybaczyć i zachęcić, aby w jakiś sposób nie został taki pochłonięty przez nadmiar smutku. (2Co 2:10; Eph 4:32; Col 3:13)8Dlatego proszę was, abyście postanowili odnieść się do niego z miłością; (1Co 16:14; Eph 4:2; Col 3:14)9bo i po to napisałem, aby poznać, na ile jesteście wypróbowani i czy we wszystkim jesteście posłuszni. (2Co 2:3; 2Co 7:15; 2Co 10:6)10Komu zaś wy wybaczacie, temu i ja; gdyż i ja co wybaczyłem – jeśli coś wybaczyłem – [uczyniłem to] ze względu na was w obliczu Chrystusa, (Joh 20:23)11abyśmy nie zostali wykorzystani przez szatana; nie jesteśmy bowiem nieświadomi jego intryg. (Mt 13:25; Mt 13:28; Lu 22:31; Eph 6:11; 1Pe 5:8)