2 Koryntian 6

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

od Ewangeliczny Instytut Biblijny
1 Współpracując zaś, wzywamy też was, abyście łaski Bożej nie przyjmowali na darmo; (1 Kor 3,9; 2 Kor 5,20; Hbr 12,15) 2 mówi bowiem: W czasie przychylnym wysłuchałem cię i w dniu zbawienia pomogłem ci. Oto teraz czas przychylny, oto teraz dzień zbawienia. (Iz 49,8; Łk 4,19) 3 W niczym nie dajemy żadnej przeszkody, aby nie podważano posługi, 4 ale we wszystkim stawiamy siebie za przykład jako słudzy Boga: w wielkiej wytrwałości, w uciskach, w potrzebach, w trudnościach,[1] (1 Kor 4,1; 2 Kor 2,4; 2 Kor 4,2; 2 Kor 12,10; 2 Kor 12,12; Kol 1,24; 2 Tm 3,10) 5 w chłostach, w więzieniach, w rozruchach, w trudach,[2] w bezsennych nocach,[3] w postach, (Dz 16,23; Dz 17,5; Dz 19,23; 1 Kor 4,12; 2 Kor 11,23) 6 w czystości, w poznaniu, w cierpliwości, w uprzejmości, w Duchu Świętym, w nieobłudnej miłości, (Rz 12,9; 2 Kor 2,4; 1 Tes 5,23; 1 Tm 4,12) 7 w Słowie prawdy, w mocy Bożej; przez oręż sprawiedliwości w prawej i lewej [ręce],[4] (Rz 6,13; Rz 13,12; 1 Kor 2,4; 2 Kor 10,4; Ef 1,13; Ef 6,11; Kol 1,5; 1 Tes 5,8; 2 Tm 2,15) 8 przez chwałę i hańbę, przez złą sławę i dobrą sławę; jako zwodziciele, a jednak godni zaufania, (Mt 27,63; Rz 3,8; 1 Kor 4,10; 1 Kor 4,13; 2 Kor 4,2; 1 Tes 2,3) 9 jako nieznani, a jednak dobrze znani, jako umierający, a oto żyjemy; jako karani,[5] a jednak nie zabici, (Ps 118,18; Jan 14,19; Rz 8,36; 1 Kor 15,31; 2 Kor 1,8; 2 Kor 4,10; 2 Tm 2,11) 10 jako zasmucani, a jednak zawsze radośni, jako ubodzy, a jednak wielu wzbogacający, jako nic nie mający, a jednak wszystko posiadający. (Jan 16,22; Dz 3,6; Rz 8,32; 1 Kor 3,21; 2 Kor 7,4; 2 Kor 7,7; 2 Kor 8,9; Flp 1,18; Flp 2,17; Flp 4,4; Kol 1,24; 1 Tes 1,6) 11 Nasze usta pozostają przed wami otwarte,[6] Koryntianie, nasze serce pozostaje szerokie; (Ez 33,22; 2 Kor 7,3; Ef 6,19) 12 nie u nas wam ciasno, ciasno zaś jest w waszych wnętrzach; 13 dla takiej samej wzajemności – jak do dzieci mówię – i wy otwórzcie się szeroko. (1 Kor 4,14; 2 Kor 7,2; 1 Tes 2,11; Flm 1,7) 14 Przestańcie się wprzęgać w nierówne jarzmo z niewierzącymi; bo co ma wspólnego sprawiedliwość z bezprawiem albo co za współudział[7] światła z ciemnością? (Pwt 7,3; Joz 23,12; Ezd 9,2; Dz 26,18; Rz 13,12; 1 Kor 7,39; Ef 5,7; Ef 5,8; Ef 5,11; Kol 1,13; 1 P 2,9; 1 J 1,6) 15 Co też za harmonia między Chrystusem a Beliarem[8] lub jaki dział wierzącego z niewierzącym? (Sdz 20,13; 1 Kor 10,20) 16 Jaka zgoda między przybytkiem Boga a bóstwami, my bowiem jesteśmy przybytkiem Boga żywego, jak powiedział Bóg: Zamieszkam z nimi i będę się przechadzał [pośród nich], i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. (Wj 25,8; Wj 29,45; Kpł 26,12; Jer 31,1; Jer 32,38; Ez 37,27; 1 Kor 3,16; 1 Kor 6,19) 17 Dlatego wyjdźcie spośród nich i bądźcie odłączeni – mówi Pan. I: Nieczystego nie dotykajcie; a ja was przyjmę. (Iz 52,11; Ez 20,41; 2 Kor 7,1; Ap 18,4) 18 I: Będę wam Ojcem, a wy będziecie mi synami i córkami[9] – mówi Pan Wszechmogący. (2 Sm 7,14; Iz 43,6; Oz 2,1; Am 3,13; Ap 4,8; Ap 11,17; Ap 15,3; Ap 21,22) 

2 Koryntian 6

Słowo Życia

od Biblica
1 Przyjaciele, jako współpracownicy Boga wzywamy was, abyście nie marnowali Jego łaski. 2 On przecież powiedział w Piśmie: „We właściwej chwili cię usłyszałem, a w dniu zbawienia pomogłem ci”. Właśnie teraz jest ta właściwa chwila i właśnie teraz jest dzień zbawienia! 3 Pełniąc naszą służbę, nie dajemy nikomu powodu do upadku lub podejrzeń. 4 Przez wszystko, co robimy, staramy się bowiem udowadniać ludziom, że naprawdę jesteśmy sługami Boga. Okazujemy wytrwałość w spotykających nas trudnościach, przeciwnościach i kłopotach. 5 Byliśmy biczowani, aresztowani i odnieśliśmy obrażenia podczas zamieszek. Ciężko pracowaliśmy i często byliśmy pozbawieni snu i jedzenia. 6 Mimo to zachowaliśmy jednak czystość, byliśmy wyrozumiali dla innych, cierpliwi i uprzejmi. Duch Święty był z nami, mieliśmy więc szczerą miłość do ludzi 7 i—dzięki mocy od Boga—mówiliśmy im prawdę. Nasza prawość służyła nam jako broń—zarówno do ataku, jak i do obrony. 8 Służymy bowiem Bogu bez względu na reakcję ludzi. Jedni nas chwalą, inni krytykują; jedni gardzą nami, inni okazują nam szacunek. Jedni twierdzą, że jesteśmy kłamcami, inni—że mówimy prawdę. 9 Jedni nas nie znają, inni wiedzą kim jesteśmy. Często ocieramy się o śmierć, a jednak żyjemy; ponosimy różne kary, a jednak uchodzimy z życiem. 10 Mamy powody do smutku, ale zawsze jesteśmy pełni radości. Jesteśmy biedni, ale dajemy innym bogactwo. Niczego nie posiadamy, ale stać nas na wszystko! 11 Drodzy przyjaciele z Koryntu! Otworzyliśmy przed wami nasze serca i jesteśmy wobec was zupełnie szczerzy. 12 Kochamy was, nie jesteśmy jednak pewni, czy wy odwzajemniacie naszą miłość. 13 Mówię więc jak do własnych dzieci: Okażcie nam waszą miłość! 14 Nie wiążcie się z niewierzącymi. Co wspólnego ma bowiem prawość z nieprawością? Albo światło z ciemnością? 15 Jak może panować zgoda między Chrystusem i szatanem? Co wspólnego ma wierzący z niewierzącym? 16 Czy może istnieć jedność między świątynią Boga a bożkami? Bóg powiedział, że to my jesteśmy Jego świątynią: „Zamieszkam w nich i będę wśród nich obecny. Będę ich Bogiem, a oni—moim ludem”. 17 Czytamy również: „Odejdźcie od nich i odłączcie się od nich —mówi Pan. Nie dotykajcie tego, co jest nieczyste, a wtedy przyjmę was 18 i będę waszym Ojcem, a wy będziecie moimi synami i córkami —mówi wszechmocny Pan”.