1Moglibyśmy zapytać: Co zatem osiągnął Abraham, nasz praojciec według ciała?2Jeśli Abraham został usprawiedliwiony dzięki uczynkom, to ma powód do chluby. Jednak nie tak było między Bogiem a nim.3Bo co czytamy w Piśmie? Abraham uwierzył Bogu i to mu uznano za sprawiedliwość.4Jeśli ktoś pracuje, nikt mu wynagrodzenia nie poczytuje za łaskę. Ono mu się należy.5Kto jednak nie pracuje, lecz wierzy Temu, który usprawiedliwia bezbożnego, temu wiarę uznaje się za sprawiedliwość.6Tak też Dawid opisuje szczęście człowieka, któremu Bóg przypisuje sprawiedliwość niezależnie od uczynków:7Szczęśliwi ci, którym przebaczono nieprawości i których grzechy zakryto;8szczęśliwy człowiek, któremu Pan nie przypisze grzechu.[1]9Czy to szczęście ma być udziałem tylko obrzezanych? Co z nieobrzezanymi? Przyjrzyjmy się temu. Kiedy czytamy, że wiarę uznano Abrahamowi za sprawiedliwość,10to pojawia się pytanie, w jakich okolicznościach się to dokonało? Czy był on wówczas obrzezany, czy nie? Otóż nie był obrzezany. Był nieobrzezany.11Znak obrzezania otrzymał jako pieczęć usprawiedliwiającej wiary — tej wiary, którą miał przed obrzezaniem. W ten sposób stał się on ojcem wszystkich wierzących: nieobrzezanych, aby im również wiarę uznano za sprawiedliwość,12i obrzezanych, tych jednak, którzy, obok obrzezania, wstępują również na drogę wiary naszego ojca Abrahama — wiary, którą miał jeszcze przed obrzezaniem.13Zauważmy, że to nie za pośrednictwem Prawa Abraham wraz z potomstwem otrzymał obietnicę, że będzie dziedzicem świata. Stało się to za pośrednictwem usprawiedliwiającej wiary.14Jeśli dziedzicami są ci, którzy trzymają się Prawa, to wiara traci znaczenie, a obietnica swą treść.15Prawo bowiem sprowadza gniew, a tam, gdzie nie ma Prawa, nie ma wykroczenia.16Obietnica natomiast dlatego została uwarunkowana wiarą, aby udział w niej był sprawą łaski. Została także dana w taki sposób po to, aby dotyczyła całego potomstwa, czyli nie tylko tych, którzy trzymają się Prawa, ale i tych, którzy podążają śladami wiary Abrahama, ojca nas wszystkich,17zgodnie ze słowami: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów. Czynią to natomiast przed obliczem Tego, któremu on uwierzył — Boga, który ożywia umarłych i to, czego nie ma, powołuje do bytu.[2]18Abraham, wbrew beznadziei, mając nadzieję uwierzył, aby stać się ojcem wielu narodów, zgodnie z zapowiedzią: Takie będzie twoje nasienie.19I nie cofnął się w wierze, choć miał świadomość, że jego ciało, jako około stuletniego mężczyzny, jest już martwe, podobnie jak martwe jest łono Sary.[3]20Nie zwątpił on w niewierze w obietnicę Boga. Przeciwnie, wzmocniony wiarą oddał chwałę Bogu.21Był przy tym w pełni przekonany, że to, co Bóg obiecał, ma moc również spełnić.22Właśnie dlatego uznano mu to za sprawiedliwość.23Nie czytamy przy tym, że uznano mu tylko ze względu na niego.24Stało się to również ze względu na nas. Nam ma to być uznane, wierzącym w Tego, który wzbudził z martwych Jezusa, naszego Pana,25wydanego za nasze upadki i wzbudzonego dla naszego usprawiedliwienia.
Rzymian 4
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Co więc – powiemy[1] – osiągnął[2] Abraham, nasz praojciec według ciała? (Iz 51,2; Rz 3,28)2Jeśli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma [powód do] chluby[3] – ale nie przed Bogiem.3Bo co mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość.[4] (Rdz 15,6; Ga 3,6; Jk 2,23)4Pracującemu zapłaty nie poczytuje się za łaskę, lecz za należność, (Rz 11,6)5nie pracującemu zaś, ale wierzącemu Temu, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiarę poczytuje się za sprawiedliwość –6jak również Dawid mówi o szczęściu człowieka, któremu Bóg poczytuje[5] sprawiedliwość niezależnie od uczynków:7Szczęśliwi, którym odpuszczono nieprawości i których grzechy zostały zakryte;8szczęśliwy człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.[6] (Ps 32,1)9Czy zatem to szczęście odnosi się do obrzezanych, czy również do nieobrzezanych? Mówimy bowiem: Wiarę poczytano Abrahamowi za sprawiedliwość. (Rdz 15,6; Rz 4,3; Ga 3,6; Jk 2,23)10W jakich więc [okolicznościach] poczytano? Czy był wówczas obrzezany, czy nieobrzezany? Nie był obrzezany, lecz nieobrzezany.11Znak obrzezania zaś otrzymał [jako] pieczęć sprawiedliwości wiary – tej z [okresu] nieobrzezania – po to, by był ojcem wszystkich wierzących mimo nieobrzezania, aby im również poczytano [to za] sprawiedliwość, (Rdz 17,10)12i [by być] ojcem obrzezanych – tych, którzy nie tylko należą do obrzezanych, ale także idą śladami wiary naszego ojca Abrahama, [tej] sprzed obrzezania.13Gdyż nie dzięki Prawu [dana została] Abrahamowi lub jego nasieniu[7] obietnica, że będzie dziedzicem świata, ale dzięki sprawiedliwości [z] wiary. (Rdz 18,18; Rdz 22,17; Ga 3,29)14Bo jeśli dziedzicami są [przestrzegający] Prawa, wiara jest pusta, a obietnica – zniesiona. (Ga 3,18)15Prawo bowiem sprowadza gniew, gdzie zaś nie ma Prawa, nie ma też przestępstwa. (Rz 3,20; Rz 5,13; Rz 5,20; Rz 7,8)16Dlatego z wiary – aby według łaski, aby ta obietnica była pewna dla całego nasienia, nie tylko tego [przestrzegającego] Prawa, ale także tego z wiary Abrahama, który jest ojcem nas wszystkich, (Ga 3,7)17jak napisano: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów – przed obliczem Tego, któremu uwierzył, Boga, który ożywia umarłych i to, czego nie ma, powołuje, jak gdyby istniało. (Rdz 17,5; Hbr 11,19)18[Abraham] na przekór[8] [wszystkiemu, co przeczyło] nadziei, z powodu nadziei uwierzył, aby się stać ojcem wielu narodów, zgodnie z tym, co powiedziano: Takie będzie twoje nasienie. (Rdz 15,5; Hbr 11,12)19I nie osłabł w wierze, choć rozumiał, że jego ciało jest już obumarłe – jako [człowieka] liczącego około stu lat – oraz że obumarłe jest łono Sary. (Rdz 17,17; Hbr 11,11)20Nie zwątpił więc w niewierze w obietnicę Boga, lecz wzmocniony wiarą[9] oddał chwałę Bogu21i był całkowicie pewny, że to, co [Bóg] obiecał, władny jest też uczynić.22Dlatego właśnie poczytano mu to za sprawiedliwość. (Rdz 15,6)23Nie napisano zaś tylko w odniesieniu do niego, że poczytano[jedynie] jemu.24[Uczyniono to] również w odniesieniu do nas, którym miało to być poczytane i którzy wierzą w Tego, który wzbudził Jezusa, naszego Pana, z martwych – (Rz 15,4; 1 P 1,21)25który został wydany z powodu naszych upadków i wzbudzony dla naszego usprawiedliwienia. (Iz 53,5; 1 Kor 15,17; Ga 1,4; Ga 2,20; Tt 2,14)