1Chodźcie, zaśpiewajmy PANU! Wznieśmy okrzyk na cześć Opoki naszego zbawienia!2Przyjdźmy przed Jego oblicze z wdzięcznością,[1] Wznieśmy do Niego głos w naszych pieśniach,3Gdyż PAN jest Bogiem wielkim, Jest wielkim Królem, przewyższa wszystkich bogów.4On trzyma w ręku głębie ziemi, Do Niego należą wierzchołki gór;5Jego jest morze, bo On je uczynił, Jego ręce ukształtowały ląd.6Podejdźcie! Pokłońmy się, oddajmy Mu hołd! Uklęknijmy przed PANEM, naszym Stwórcą.7Gdyż On jest naszym Bogiem, My — ludem z Jego pastwisk, Jesteśmy trzodą, której nie wypuszcza z rąk. Dziś, jeśli usłyszycie Jego głos,8Nie znieczulajcie swoich serc jak w Meriba,[2] Lub jak w Massa, gdy byliście na pustyni9I gdzie wasi ojcowie wystawiali Mnie na próbę — Doświadczali, choć widzieli moje dzieło.10Przez czterdzieści lat brzydziłem się tym pokoleniem. Stwierdziłem, że to lud, który sercem trwa przy błędzie, Ludzie, którzy nie rozpoznali moich dróg.11Dlatego przysiągłem w swoim gniewie: Nie wejdą do mojego odpoczynku.
Psalm 95
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Chodźcie, zaśpiewajmy JHWH![1] Wznieśmy okrzyk Skale naszego zbawienia! (Ps 89,27)2Przyjdźmy przed Jego oblicze z wdzięcznością,[2] Wznieśmy Mu głos w [naszych] pieśniach,3Gdyż JHWH jest wielkim Bogiem I wielkim królem – ponad wszystkich bogów. (Wj 15,11; Ps 82,1; Ps 86,8; Ps 96,4)4W Jego ręku są głębie ziemi I Jego są wierzchy gór;5Jego jest morze – On je uczynił, Jego ręce ukształtowały również suchy ląd.[3]6Podejdźcie! Pokłońmy się. Oddajmy Mu hołd! Uklęknijmy przed JHWH, który nas uczynił. (Pwt 32,6; Iz 43,1; Iz 43,15)7Gdyż On jest naszym Bogiem, A my ludem Jego pastwiska Oraz trzodą Jego ręki. Dziś, jeśli Jego głos usłyszycie, (Ps 23,1; Ps 80,2; Ps 100,3; Iz 40,11; Jan 10,11; Jan 10,14; Jan 10,27; Jan 10,28)8Nie znieczulajcie swego serca jak w Meriba,[4] Jak w Massa – w dniu [pobytu] na pustyni, (Wj 17,1; Lb 20,1; Pwt 6,16; Pwt 33,8; Ps 106,32; Hbr 3,7)9Gdzie wasi ojcowie wystawiali Mnie na próbę, Doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieło.10Przez czterdzieści lat czułem wstręt do tego pokolenia, Stwierdziłem: To lud, który błądzi sercem i nie zna moich dróg. (Lb 14,34; Przyp 28,14)11Dlatego przysiągłem w swoim gniewie: Nie wejdą do mojego miejsca odpoczynku. (Lb 14,22; Lb 14,29; Pwt 1,34; Pwt 12,9; Ez 20,15; Hbr 3,12)